Reklama

Jasna Góra

Mocni wiarą

Wiara daje młodemu człowiekowi siłę do pokonywania trudności i budowania życia opartego na wartościach - takie przesłanie niosło XXIII Ogólnopolskie Forum Szkół Katolickich, które odbyło się na Jasnej Górze w listopadowe dni poprzedzające Święto Niepodległości

Niedziela Ogólnopolska 48/2012, str. 12-13

[ TEMATY ]

Jasna Góra

wiara

spotkanie

BOŻENA SZTAJNER

Uczestnicy Forum w sali o. Augustyna Kordeckiego

Uczestnicy Forum w sali o. Augustyna Kordeckiego

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Nowy asystent Rady Szkół Katolickich bp Marek Mendyk mówił na rozpoczęcie Forum: - Szkoły katolickie mają szczególną misję pójścia do świata i głoszenia Chrystusa. Życzył, by szkoły katolickie wypuszczały w świat charyzmatyków, gdyż tylko ludzie święci zmieniają ten świat. Wiara i jej przekaz w szkole katolickiej stanowiły myśl przewodnią 3-dniowego Forum. Po Mszy św. inaugurującej Forum 9 listopada ks. dr Adam Kostrzewa, przewodniczący Rady Szkół Katolickich, powiedział: - Nauczyciele modlili się o wiarę głęboką, którą będą dzielić ze swoimi uczniami. Potrzeba do tego wielkiej mądrości. Nie może zabraknąć świadectwa człowieka wierzącego.

Odrodzili katolickie szkolnictwo

Tegoroczne Forum wzbogaciła wzruszająca uroczystość podziękowania za wieloletnią pracę na rzecz katolickiego szkolnictwa bp. Stanisławowi Napierale, dotychczasowemu asystentowi Rady Szkół Katolickich z ramienia Episkopatu Polski. Gdy rozpoczynał swoją pracę, funkcjonowało 9 szkół katolickich, które przetrwały walkę z Kościołem. Doprowadził do powołania RSK jako kościelnej organizacji, mającej własny statut. Jego zaangażowaniu we współpracę z Fundacją Renovabis szkoły katolickie w Polsce zawdzięczają rozwój bazy materialnej i dydaktycznej. 553 szkoły katolickie, które w tym czasie rozpoczęły swoją działalność, są najlepszą laurką wystawioną bp. Napierale za jego posługę na rzecz szkolnictwa katolickiego w Polsce.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

Bp Napierała podziękował nauczycielom, którzy włączyli się w rozwój katolickich szkół po 1989 r. Szczególne podziękowania złożył na ręce s. Maksymiliany Wojnar ze Zgromadzenia Sióstr Prezentek, wręczając jej Krzyż „Pro Ecclesia et Pontifice”, przyznany przez papieża Benedykta XVI w uznaniu zasług na rzecz rozwoju szkół katolickich w Polsce. Bp Napierała podkreślił zaangażowanie siostry w pomoc przy odzyskiwaniu budynków szkolnych, w formację nauczycieli, szkolenia, poradnictwo i pomoc prawną.

S. Maksymiliana Wojnar podziękowała za możliwość służby szkołom katolickim w Polsce w okresie odradzania się szkolnictwa katolickiego, pontyfikatów Jana Pawła II i Benedykta XVI. Zaznaczyła, że w jej osobie zostało wyróżnione całe szkolnictwo katolickie, gdyż wie, jak trudno jest w Polsce założyć katolicką szkołę, jak małe jest dla niej zrozumienie w środowisku rządowym. Podziękowała za wieloletnie spotkania w Sanktuarium Jasnogórskim młodzieży i nauczycieli szkół katolickich. - Matka Boża Jasnogórska jest patronką szkolnictwa katolickiego w Polsce, związek z Królową Polski jest przejawem patriotyzmu - mówiła. S. Maksymiliana podkreśliła rolę wychowawczą i intelektualną szkół katolickich w kształtowaniu elit w Polsce: - Dzisiejsi uczniowie dzięki heroicznej pracy nauczycieli odrodzą środowiska rodzinne, społeczne i polityczne w Polsce, tak jak chciał tego Jan Paweł II.

Oparcie się na wartościach

Reklama

Gościem Forum był abp Wacław Depo, który zwrócił się do nauczycieli o budowanie wspólnoty opartej na prawdzie i zaufaniu, gdzie jedność budowana jest na fundamencie chrztu i gdzie każdy jest apostołem; gdzie wspólnota nie jest podsumowaniem tego, co mamy, ale sumą poświęceń, daru z siebie. Przypomniał, że wolność to nie swoboda, lecz oparcie życia na wartościach, które rodzą odpowiedzialność. Trzeba uczyć przeżywania celebracji chrztu, bierzmowania, rozeznawania powołań, ważne jest towarzyszenie młodym podczas wzrastania w łasce. Konieczne jest ukazywanie szacunku dla życia, piękna rodzicielstwa, wpisanego w naturę mężczyzny i kobiety. Przypomniał słowa Jana Pawła II, by dzieła Bożego, które jest w dziecku, nie zniszczyć. Abp Depo podkreślił rolę jedności w szkole katolickiej, to właśnie jedność jest warunkiem być albo nie być szkoły katolickiej.

Podobnie jak w latach ubiegłych, w czasie trwania Forum nauczyciele mogli się zapoznać z najnowszymi opracowaniami dotyczącymi tematyki pedagogicznej. Tym razem prof. Eugenia Potulicka z Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu referowała temat „Pedagogiczne koszty reform skoncentrowanych na standardach i testowaniu”. Zwróciła uwagę, że punktacje, rankingi, testy, które są zmorą współczesnej szkoły, to inicjatywa neoliberalizmu, którego celem było zatarcie granicy między biznesem a polityką, co stanowiło strategię zarządzania światem. Zobiektywizowanie wiedzy, porównywanie szkół, oceny uczniów i całych systemów szkolnych przez punktację to nic innego jak inżynieria społeczna. Wiele osób nie rozumie, jakie to ma konsekwencje pedagogiczne. System oceniania wiąże się z rozliczaniem, przede wszystkim w formie kary. Dyrektorzy i wychowawcy na przykładach podawali absurdy związane z tym sposobem kształcenia i oceniania uczniów. Wskazywali na ubóstwo wiedzy przekazywanej za pomocą testów i uczenia „pod testy”, co skutkuje elementarnymi brakami w kształceniu. Zwracali również uwagę na rolę nauczycieli, którzy w szkołach katolickich, często na zajęciach pozalekcyjnych, uczą dzieci treści niezawartych w programie nauczania, a istotnych dla każdej szanującej się kindersztuby.

Reklama

Joanna Szymańska z Ośrodka Rozwoju Edukacji w swoim wykładzie przedstawiła, jakie są konsekwencje wychowania bez granic. Podkreśliła, że wychowanie bez stawiania granic wydłuża proces adolescencji, a ciągłe stosowanie nagród, przy eliminowaniu kar, prowadzi do kształtowania człowieka niezdolnego do refleksji. Wskazała, że im później przedszkolak usłyszy słowo „nie”, tym trudniej sobie poradzi w grupie. Dziecko niezsocjalizowane nie przyjmuje norm i wartości, a to rodzi u niego agresję i manipulowanie otoczeniem. Rodzic obwinia placówkę, przenosi dziecko do innej, co skutkuje rodzeniem się w dziecku lęku separacyjnego (wszędzie świat jest inny niż domowy). Stąd już tylko krok do chorób psychosomatycznych i zaburzeń w okresie dorastania. Im więcej zdrowego wychowania, tym mniejsze zapotrzebowanie na terapie i tym mniejsze koszty społeczne i finansowe. Najnowsze dyrektywy WHO dotyczące zdrowia postulują: silną więź z rodzicami, więź ze szkołą, regularne praktyki religijne, poszanowanie prawa, norm i wartości, szacunek dla autorytetów. Nastąpiło wycofanie z eksperymentów bezstresowego wychowania promowanego przez liberalne środowiska. Najnowsze osiągnięcia naukowe postulują edukację normatywną i moralną, czyli taką, jaka od stuleci prowadzona jest w szkołach katolickich.

W czasie spotkania nie mogło zabraknąć świadectw osób wierzących, związanych z różnymi środowiskami. I tak o funkcjonowaniu w świecie mediów prywatnych i trudnej roli ojca mówił red. Bogdan Rymanowski z TVN 24, a mazowiecki kurator oświaty Karol Semik poruszył problem „Aksjologii w wychowaniu we współczesnej szkole - ze szczególnym uwzględnieniem szkoły katolickiej”. Prof. Katarzyna Olbrycht omówiła temat „Szkoła katolicka wobec jubileuszu 50-lecia inauguracji Soboru Watykańskiego II”.

Uczeń od kołyski

Reklama

Szkoły katolickie stanowią elitę na mapie polskiego szkolnictwa. W wielu rekrutacja odbywa się już w chwili urodzenia dziecka. Rodzice wiedzą, że są to szkoły wolne od przemocy i uzależnień, a praca wychowawcza opiera się na spójnym systemie wartości chrześcijańskich, gdzie w wychowaniu podkreśla się rolę patriotyzmu i dziedzictwa kulturowego. W środowiskach lokalnych i w rankingach ogólnopolskich szkoły katolickie zajmują pozycję liderów. Status szkół publicznych pozwolił szkołom na większy egalitaryzm. Państwowa dotacja uniezależniła je od bogatych rodziców, którzy płacąc, chcieli też mieć wpływ na system wartości. S. Maksymiliana Wojnar postulowała, by w przyjęciu do szkół nie decydowały tylko punkty. - Ważne jest, by szkoła przyjmowała nie tylko najlepszych uczniów, ale też np. niepełnosprawnych, którzy przy odpowiedniej pracy mogą osiągnąć znaczące wyniki w nauczaniu, czy z uboższych rodzin. Będzie miało to korzystny wpływ na współpracę ze szkołami samorządowymi, które postrzegają szkoły katolickie jako te, które zajmują się tylko uczniami zdolnymi, pozostawiając im uczniów o słabszych wynikach - mówiła.

I na koniec trzeba wspomnieć o pracy uczniów i wychowawców z Katolickiego Gimnazjum i Liceum SPSK w Częstochowie, którzy podobnie jak w latach ubiegłych przez trzy dni służyli uczestnikom Forum, zapewniając ciepły posiłek i pomoc w organizacji. Z Rzeszowa przybyła również grupa młodzieży ze Szkoły Sióstr Prezentek, by wypełnić Aulę o. Kordeckiego muzyką i śpiewem najpiękniejszych polskich pieśni, stanowiących narodowe dziedzictwo.

* * *

Szkoły Katolickie w Polsce

W Polsce funkcjonują 553 niepubliczne i publiczne szkoły katolickie, w tym: 167 szkół podstawowych, 196 gimnazjów, 137 liceów, 23 szkoły kształcące w zawodzie (technika, 3-letnie szkoły zawodowe oraz muzyczne I i II stopnia), 20 szkół dla dzieci z problemami wychowawczymi, 10 szkół specjalnych dla dzieci i młodzieży (chorych i niepełnosprawnych).

* * *

Powiedzieli

Musimy przełamać w sobie lęk mówienia o wierze. Ktoś inny ma odwagę naśmiewać się z wiary, wytykać błędy wynikające z sytuacji życiowych, a my chowamy się i nie potrafimy odważnie mówić o tym, kim jesteśmy, w co wierzymy, jaka jest nasza hierarchia wartości.
Ks. Zenon Latawiec SDB

Rok Wiary powinien zmobilizować katolickie szkoły, by stawały się środowiskami wiary, w których samo przebywanie będzie oddziaływało na postawy wszystkich. Musimy wszyscy pamiętać, że chociaż wierzymy, potrzebujemy ciągłego nawracania się do Boga, pogłębiania swej wiary, czynienia ją wiarą żywą, kształtującą nasze życie.
Bp Stanisław Napierała

2012-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

NAWRACAJCIE SIĘ I WIERZCIE EWANGELII

[ TEMATY ]

wiara

Ewangelia

Wielki Post

Środa Popielcowa

BOŻENA SZTAJNER

To Księga Proroka Joela wzywa każdego z nas z osobna i razem jako Święty i umiłowany przez Boga Kościół każdego roku liturgicznego w Środę Popielcową do szczególnego nawrócenia, które moglibyśmy nazwać: «nawróceniem serca». Wszak jest to narząd w naszym ciele, który nie tylko pompuje krew, a wraz z nią ożywczą materię naszego codziennego pokarmu, ale również ośrodek życia duchowego. To o nim mówi prorok, wzywając nas do nawrócenia «całym sercem, przez post i płacz, i lament» /Jl 2,12/. Jeśli więc na znak postu mamy pokazać nasze umartwienie, to «rozdzierając serca, a nie szaty» /Jl 2,13/. Co jednak znaczy to rozdzieranie serca w kontekście życia duchowego każdego i każdej z nas? Na pytanie to można odpowiedzieć negatywnie licząc sposoby praktyk pokutnych dla celów wstrzemięźliwości. Odpowiedź jednak może być także pozytywna, gdy obejmie praktyki ascetyczne i modlitwą zaniesie je do Boga, wszak tylko ku Niemu mamy się nawracać! W życiu bywa, że człowiek zawraca z błędnej drogi, bo nigdy nie zaprowadzi go do właściwego celu. Szuka wówczas tej, która będzie odpowiednia dla jego zainteresowań i potrzeb. Wśród wielu dróg człowieka na ziemi jest ta jedyna, która prowadzi go do nieba, a wytycza ją Jedyny Pan, Jedyny Bóg, przez życie swe i jego końcowy trud. To droga naszego zbawienia - wcale nie jest łatwa, wręcz przeciwnie, chociaż jest z nami na niej Bóg, który «jest litościwy, miłosierny, nieskory do gniewu i bogaty w łaskę, i lituje się nad [naszą] niedolą» /Jl 2,13/. W nadziei więc zakładamy co roku w Środę Popielcową, że okaże nam swoje miłosierdzie i pobłogosławi naszym plonom /por. Jl 2,14/, które orędują za nami przed Jego tronem w niebie, a tu na ziemi - jeśli nie są obciążone grzechem - zasługują na chwałę życia wiecznego. Stąd płynie wołanie do tych, którzy mają narzędzia pokutne: «zadmijcie w róg, zarządźcie święty post, ogłoście uroczyste zgromadzenie» /Jl 2,15/ dla całej «świętej społeczności, starców, dzieci, a nawet niemowląt» /Jl 2,16/, podobnie dla «oblubieńców i oblubienic» w ich okresie miodowym. To zadanie kapłanów, by w przybytkach świątyni - «między przedsionkiem, a ołtarzem» /Jl 2,17/ - w suplikacjach święte zanosili wołanie ku Bogu Miłosiernemu: «Zlituj się Panie nad ludem twoim i nie daj dziedzictwa twego na pohańbienie…» /Jl 2,17/. To zadanie, to także nieustanna duchowa walka o to, aby we współczesnym, zlaicyzowanym świecie «poganie nie zapanowali nad nami, urągając nam pytaniem: Gdzież jest ich Bóg» /Jl 2,17/. Pokażmy im Boga w naszym codziennym życiu, przepełnionym od kołyski wiarą naszych ojców, miłością do ziemskiej Ojczyzny i wszystkich braci i nadzieją na życie wieczne w Królestwie Bożej Chwały. Bo Pan «zapłonął zazdrosną miłością ku swojej ziemi i zmiłował się nad swoim ludem» /Jl 2,18/, okazując mu swoją łaskę: w grzechach i duchowych upadkach - przebaczenie, a w godnym chrześcijanina życiu - błogosławieństwo. Z tego tytułu szczególnie warto pojednać się z Bogiem, do czego dzisiaj, każdego roku i w obecnym Roku Zawierzenia zaprasza nas wszystkich i każdego z osobna Apostoł Narodów w drugim swoim Liście do Koryntian. To jednak nie tylko zwykłe ludzkie zaproszenie i prośba, lecz braterskie i pełne pasterskiej troski - przynaglenie, poparte imieniem Mistrza - Chrystusa - byśmy «pojednali się z Bogiem, który uczynił Go dla nas grzechem, byśmy w Nim stali się sprawiedliwością Bożą» /2Kor 5,20-21/. Nie godzi się jednak «przyjmować łaski Bożej na próżno», a byłoby tak, gdybyśmy na co dzień nie współpracowali z Bogiem, który mówi do nas słowami Pisma: «W czasie pomyślnym wysłuchałem ciebie, w dniu zbawienia przyszedłem ci z pomocą» /2Kor 6,1-2/. Ten więc czas od Środy Popielcowej do dnia Pańskiego Zmartwychwstania dany jest nam jako «czas upragniony» dla uczynków miłosierdzia wobec własnej duszy oraz potrzeb innych braci i sióstr przez wielkopostną jałmużnę, modlitwę w ukryciu i post nie na pokaz /por. Mt. 6,1-6.16-18/. To także «dzień zbawienia» dla wszystkich praktykujących własną ascezę w pokorze i uniżeniu przed samym Bogiem, a nie przed ludźmi. Ci otrzymają nagrodę sprawiedliwą i odpowiednią do własnych zasług od Ojca, «który widzi w ukryciu» /por. Mt. 6,1-6.16-18/. Amen.
CZYTAJ DALEJ

Warszawa: Msza pogrzebowa śp. ks. Stanisława Małkowskiego w Świątyni Opatrzności Bożej

2026-09-17 15:00

PAP

Metropolita warszawski abp Adrian Galbas podczas Mszy świętej pogrzebowej w intencji ks. Stanisława Małkowskiego w Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie

Metropolita warszawski abp Adrian Galbas podczas Mszy świętej pogrzebowej w intencji ks. Stanisława Małkowskiego w Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie

- Stasiu, wymódl nam dla naszego kraju Orłów. "Bożych Szaleńców", jak ty - mówił ks. infułat Jan Sikorski w homilii podczas Mszy św. pogrzebowej śp. ks. Stanisława Małkowskiego. Liturgii sprawowanej w Świątyni Opatrzności Bożej przewodniczył metropolita warszawski abp Adrian Galbas. - Dla mojego pokolenia postawa księdza Stanisława Małkowskiego pozostaje świadectwem tego, że wierność sumieniu ma swoją cenę. Ale są wartości, których nie wolno porzucić bez względu na cenę - napisał Prezydent RP Karol Nawrocki w liście, który został odczytany przed Mszą św. Śp. ks. Stanisław Małkowski zmarł 7 września 2026 r. w wieku 82 lat. Spocznie na Powązkach Wojskowych.

Wokół trumny śp. ks. Stanisława Małkowskiego w Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie zgromadziło się bardzo liczne grono duchownych i wiernych świeckich. Przy ołtarzu modliło się kilkudziesięciu kapłanów, a wśród nich ks. infułat Jan Sikorski, który wygłosił homilię, ks. prof. Waldemar Chrostowski, który odczytał modlitwę powszechną a także ks. dr hab. Jarosław Wąsowicz, kapelan Prezydenta RP. Mszy św. przewodniczył metropolita warszawski abp Adrian Galbas.
CZYTAJ DALEJ

Poznań: „Modlitwy nad miastem” podczas Verba Sacra

2026-09-17 20:31

[ TEMATY ]

katedra

Poznań

nieszpory

Joanna Popławska/Niedziela

Wspólnoty Jerozolimskie z Warszawy 20 września zaprezentują w poznańskiej katedrze „Modlitwy nad miastem” w ramach cyklu Verba Sacra. Niedzielna prezentacja będzie miała formę nieszporów.

„Niedzielna prezentacja jest okazją do refleksji nad słowem Bożym, które dla nas, współczesnych nie może pozostać tylko pięknym dziedzictwem, ale jest ponagleniem do nawrócenia, do kontemplacji piękna i świętości miasta, w którym Bóg przebywa i w którym cię umieścił” - mówi KAI Przemysław Basiński.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję