Próbując zrozumieć fenomen oddziaływania błogosławionego Jana Pawła II na wiernych przywołuję historię papieskich spotkań, gdy podczas jednego z nich ludzie wołali: „Kochamy Ciebie!”, a on ich pytał: „A jak to robicie?”.

Jednym ze sposobów miłości i szacunku dla Papieża Polaka jest zrozumienie jego nauczania. Bogactwo treści w encyklikach, adhortacjach, listach i przemówieniach każe zobaczyć tych najbardziej uprzywilejowanych, ale również tych najbardziej niewinnych, ufnych i pełnych dobroci i czystości – dzieci. Sam Jezus mówił: „Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich należy królestwo Boże” (Mk 10, 14).

Cierpienie

Ojciec Święty Jan Paweł II troskę o najmłodszych zawarł w napisanym w 1994 r. „Liście do dzieci”. Stwierdził w nim: „Wiele dzieci w naszych czasach w różnych częściach świata cierpi i podlega wielorakim zagrożeniom. Cierpią głód i nędzę, umierają z powodu chorób i niedożywienia, padają ofiarą wojen, bywają porzucane przez rodziców, skazywane na bezdomność, pozbawione ciepła własnej rodziny, ulegają rozmaitym formom gwałtu i przemocy ze strony dorosłych. Czy można przejść obojętnie wobec cierpienia tylu dzieci, zwłaszcza, gdy jest to cierpienie w jakiś sposób zawinione przez dorosłych?”. Na to i inne pytania odpowiedzieć musimy sobie sami, najpierw dostrzegając zło, które dzieje się także na naszych oczach, a potem konkretną postawą reagowania na nie.

Radość

Papież Jan Paweł II komentując fakty z dzieciństwa Jezusa, m.in. dzień nadania Mu imienia, ofiarowania w świątyni (z zapowiedzią męki Chrystusa) i wreszcie rzeź niemowląt stwierdził, że w wydarzeniach związanych z dzieciątkiem Betlejemskim można rozpoznać losy dzieci na całym świecie. „Jeśli bowiem prawdą jest, że dziecko jest radością nie tylko rodziców, ale także radością Kościoła i całego społeczeństwa, to równocześnie jest też prawdą, że niestety wiele dzieci cierpi”. Ich cierpienie mamy zamienić w radość. Nie można ich pozostawić samych. W tym pomaga modlitwa, która daje siłę do podjęcia konkretnych postaw i jest niezawodnym środkiem w uzyskaniu wyznaczonych celów.

Świętość

Przywołując zdanie Jezusa: „Jeśli się nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do Królestwa niebieskiego” (Mt 18, 3), Jan Paweł II jasno wskazał na postawę dziecka, która jest szczególnie potrzebna, by twórczo przeżywać wiarę, także w życiu dorosłym. Do realizacji zadań wynikających z wyznawanej wiary pomocą może służyć dobre przygotowanie i przeżycie Pierwszej Komunii Świętej, która jest owocem chrztu i bramą wszelkich sakramentów, a także wielkim świętem dziecka, jego rodziny i całego Kościoła. Papież pisał, że Komunia Święta umacnia chłopców i dziewczęta na ich drodze do świętości, czego przykładem są postawy świętych: Agnieszki, Agaty i Tarsycjusza oraz Bernadetty Soubirou, Teresy od Dzieciątka Jezus i trójki dzieci z Fatimy – Łucji, Franciszka i Hiacynty. Ich przykłady życia nie powinny być zapomniane, ale na nowo wciąż odczytywane.

Miłość

Urzekające są słowa papieża Jana Pawła II o miłości: „Człowiek nie może żyć bez miłości. Jest wezwany do miłości Boga i bliźniego, ale żeby prawdziwie miłować, potrzebna mu jest ta pewność, że Bóg go miłuje. Bóg was miłuje, drogie dzieci! I to właśnie pragnę wam powiedzieć”. Prawdziwa realizacja przykazania miłości Boga i bliźniego to konkretna odpowiedź na stawiane przez Chrystusa pytania: „Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść?; byłem spragniony, a daliście Mi pić?; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie?; byłem nagi, a przyodzialiście Mnie?; byłem chory, a odwiedziliście Mnie?; byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie?” (Mt 25, 35-36).

Błogosławiony Jan Paweł II to wyjątkowy dar dla Kościoła. On nas nauczał słowem, a nade wszystko przykładem swego życia opartym na całkowitym powierzenia się Bogu i oddaniu ludziom. Troska o chorych, samotnych i najmłodszych to tylko niektóre powinności, jakie winny stać się i naszym zadaniem.