Dziękuję wszystkim tu pracującym, posługującym, którzy swoją postawą, swoją miłością, swoim zaangażowaniem pokazują, że im więcej w nas miłości dla drugiego człowieka i do drugiego człowieka, tym bardziej obecny jest w nas Bóg – podkreślił podczas spotkania opłatkowego w Centrum Służby Rodzinie abp Marek Jędraszewski.
Być dla drugiego człowieka. Dla tego najsłabszego, najmniejszego. Troszczyć się o ludzkie życie – od chwili poczęcia i stać w jego obronie. To chyba główne zadania tej instytucji, miejsca, które jest dla rodzin. Pod szyldem Centrum działa największy w Polsce Dom Samotnej Matki, który daje schronienie kobietom i ich dzieciom znajdującym się w trudnej sytuacji życiowej. Prowadzony z wielkim oddaniem i sercem przez siostry antonianki, jest dla podopiecznych prawdziwym azylem.
Ale CSR to także Archidiecezjalny Ośrodek Adopcyjny, który przez 20 lat swej działalności znalazł wielu dzieciom rodziców, a rodzicom – dzieci. To także Fundacja Służby Rodzinie „Nadzieja”. To Szkoła Rodzicielstwa im. prof. Włodzimierz Fijałkowskiego czy Fundusz Ochrony Macierzyństwa im. Stanisławy Leszczyńskiej. To pracownicy i wolontariusze. Ludzie, którzy na drugiego człowieka patrzą przez pryzmat serca, dostrzegając to, co niewidoczne. To jadłodajnia, punkt konsultacyjny, pomoc materialna i duchowa. To wsparcie rodzin, osób samotnie wychowujących dzieci i wreszcie tych najmłodszych, bezbronnych.
Centrum Służby Rodzinie współpracujące z łódzkimi Bonifratrami i prowadzące wspólnie poradnię naprotechnologii pokazuje, że rodzinę trzeba i warto wspomagać w każdym wymiarze i na każdym etapie. A patronujący poszczególnym dziełom najwięksi łódzcy obrońcy życia: sługa Boża Stanisława Leszczyńska i prof. Włodzimierz Fijałkowski oraz pomysłodawczyni mecenas Maria Sawicka – są orędownikami w niebie tej jakże potrzebnej miastu i archidiecezji instytucji i prawdziwą jej opoką.
Mówi Marcin Prętki, mieszkaniec Bostonu we wschodniej Anglii, rodem z Gorzowa Wielkopolskiego.
Do Anglii przyjechałem, jako dwudziestokilkulatek, za chlebem – w Polsce miałem pracę, ale zarobki były bardzo niskie – i jednocześnie z ciekawości, jak się żyje gdzie indziej. Dołączyłem do brata, który przyjechał tu wcześniej. Pracowaliśmy w wesołym miasteczku, a później w zakładach, w których pakuje się żywność. Po kilku miesiącach dołączyła do mnie dziewczyna – dziś żona. Urodziło nam się pięcioro dzieci, założyłem własny biznes. I nie narzekam... Planujemy powrót do Polski, ale kiedy – to sprawa otwarta. Kupiliśmy już działkę w Polsce, na której powstanie nasz dom. Ale nie naprężamy się, że wracamy już teraz czy w przyszłym roku. Już dawno doszliśmy do wniosku, że w Anglii nie czujemy się jak u siebie, w Polsce. Zdarzają się sytuacje, gdy miejscowi mieszkańcy dają nam do zrozumienia, że jesteśmy obcy. Początkowo się tym przejmowaliśmy, teraz jesteśmy już uodpornieni. Gdy jedziemy do Polski na urlop, czujemy, że to jest nasze miejsce. Dzieci, które wychowujemy po polsku – języka angielskiego używają tylko poza domem – wiedzą o tych planach i je akceptują. Młodsze się cieszą, ale najstarszy syn ma obiekcje. Ma 16 lat, swoich znajomych, przyjaciół, zainteresowania, gra w piłkę i dobrze sobie radzi. Za 2 lata będzie pełnoletni, może zdecyduje się zostać... not. w.d.
Sobota, 30 maja. Dzień Powszedni albo wspomnienie Najświętszej Maryi Panny w sobotę albo wspomnienie św. Jana Sarkandra, prezbitera i męczennika albo wspomnienie św. Zdzisławy.
Ten felieton jest o tyle osobisty, że jest o moim patronie. Ojca Pio wybrałem sobie na trzecie imię, przy bierzmowaniu nieprzypadkowo. To święty wyjątkowy, który przyciągnął mnie swoją historią człowieka łączącego łagodność z pobożną surowością. Taką, która bywa nam potrzebna w niektórych momentach, a która prowadzi do otrzeźwienia w momentach zagubienia. Dziś ten włoski zakonnik znów nie daje nam o sobie zapomnieć.
We włoskiej Casalbie, niewielkiej miejscowości pod Neapolem, przy figurze św. Ojca Pio miało dojść do zjawiska, które poruszyło wiernych i media. Na policzku figury zauważono ślad przypominający krwawą łzę. Proboszcz parafii najpierw próbował go usunąć, potem sprawdzał monitoring, a następnie zawiadomił arcybiskupa. Sprawę bada specjalna komisja. Kościół słusznie zachowuje ostrożność. Nie wszystko, co porusza emocje, musi być cudem. Nie każdy znak jest znakiem z nieba. Ale też nie każdą tajemnicę da się od razu zamknąć w słowie „przypadek”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
