Parafia Matki Bożej Fatimskiej w Lublinie świętowała 40-lecie istnienia. Rocznicowej Mszy św. 21 grudnia 2025 r., dokładnie w rocznicę powstania, przewodniczył abp Stanisław Budzik. – Dziękujemy Bogu za kapłanów, osoby życia konsekrowanego i wiernych świeckich, którzy tworzyli tę wspólnotę i nadal ją tworzą oraz za wszelkie łaski otrzymane przez wstawiennictwo Matki Bożej Fatimskiej. Prosimy o modlitwę i błogosławieństwo, abyśmy potrafili dalej wiernie świadczyć o Chrystusie w naszej parafialnej wspólnocie – powiedział proboszcz ks. Wiesław Kosicki. – 40 lat to dużo i niedużo. Są pośród nas ci, którzy pamiętają czas tworzenia parafii i czynnie uczestniczyli w budowie świątyni, gdy z niczego trzeba było zrobić coś; wielu z nas odeszło, wielu przybyło. Dziś razem dziękujemy Bogu za to, że w codziennym trudzie pracy powstała wspólnota jednego ducha i jednego serca i prosimy o błogosławieństwo na dalsze lata trwania we wspólnocie – dopowiedzieli wierni.
Reklama
Parafia Matki Bożej Fatimskiej, jedyna pod takim wezwaniem w naszej diecezji, została erygowana przez bp. Bolesława Pylaka 21 grudnia 1985 r., jednak myśl o utworzeniu nowej wspólnoty pojawiła się już na początku lat 80. XX wieku. Jak to zostało przypomniane, konieczność budowy nowego kościoła wynikała z szybkiego rozwoju dzielnic Dziesiąta i Abramowice. Najpierw powstał samodzielny ośrodek duszpasterski, na czele którego z misją budowy tymczasowej kaplicy, a ostatecznie nowego kościoła, stanął ks. Edward Kozyra. Dzieło podjęli dotychczasowi wierni z parafii Najświętszego Serca Jezusa w Lublinie i św. Jakuba Apostoła w Głusku. W 1986 r. w mury nowej świątyni został wmurowany kamień węgielny z grobu św. Piotra, a kilka lat później do kościoła sprowadzono z Portugali figurę Matki Bożej Fatimskiej. W 1992 r. kościół poświęcił abp Bolesław Pylak, a 15 lat później konsekrował abp Józef Życiński. Po ks. Edwardzie Kozyrze na czele parafii przez ponad 20 lat stał ks. Józef Łukasz, który troszczył się o pogłębianie wiary, piękno świątyni i szerzenie kultu Fatimskiej Pani. W lipcu 2021 r. nowym proboszczem został ks. Wiesław Kosicki, wieloletni dyrektor Caritas Archidiecezji Lubelskiej, który kontynuuje dzieło swoich poprzedników, pomnaża dobra duchowe wspólnoty i dba o wspólnotę parafialną oraz świątynię.
Rdz 37 otwiera historię Józefa, a wraz z nią temat powracający w całej Księdze Rodzaju: napięcie między braćmi. Jakub kocha Józefa bardziej i daje mu „płaszcz z długimi rękawami”. Znaczenie tego zwrotu nie jest jednoznaczne. Tradycja przekładów widzi tu strój ozdobny i wyróżniający. Taki dar stawia syna na oczach innych w roli uprzywilejowanej. Bracia odczytują to jako niesprawiedliwość w domu. Wzmianka, że „nie mogli mówić do niego przyjaźnie”, pokazuje pęknięcie jeszcze przed przemocą. Jakub posyła Józefa do braci pasących trzody. Tekst prowadzi od Szechem do Dotanu, miejsca przy szlaku karawan ku Egiptowi. W opisie karawany pojawiają się wonności, balsam i żywica. To towary drogie i poszukiwane. Bracia planują zbrodnię. Ruben, pierworodny, proponuje wrzucenie do cysterny. Cysterna jest pusta, „bez wody”. Staje się więzieniem na wyniszczenie. Potem pojawiają się kupcy Izmaelici, a przekaz wspomina też Madianitów. To ślad złożonej historii opowiadania. Juda proponuje sprzedaż brata. Znika zamiar zabójstwa, pojawia się handel człowiekiem. Dwadzieścia sykli srebra odpowiada cenie wyceny młodego mężczyzny w Kpł 27,5, a więc cenie „za osobę”. Bracia jedzą posiłek w chwili, w której Józef pozostaje w dole. Tak wygląda znieczulenie na cierpienie najbliższego. Zdarzenie zaczyna się w rodzinie, a kończy na rynku. Tradycja chrześcijańska widzi w Józefie zapowiedź Chrystusa: umiłowany syn posłany przez ojca, odrzucony przez swoich, pozbawiony szaty, sprzedany za srebro i wydany obcym. Tekst ujawnia też dynamikę grzechu. Zazdrość przechodzi w przemoc, a potem w chłodną kalkulację.
Wznosimy dziś do Boga modlitwę o pokój na świecie, prosząc, by narody wyrzekły się broni i wybrały drogę dialogu i dyplomacji – mówi Leon XIV, wprowadzając w tematykę papieskiej intencji na marzec: o rozbrojenie i pokój. Ojciec Święty podkreśla, że każdy z nas musi rozbroić swoje serce z nienawiści, gniewu i obojętności, aby stać się narzędziem pojednania.
W krótkim filmie, zachęcającym do modlitwy w papieskiej intencji, Leon XIV przypomina, że Pan Bóg stworzył nas wszystkich na swój obraz i podobieństwo, dla wspólnoty i braterstwa, a nie dla wojny i zniszczenia. „Ty, który powitałeś swoich uczniów słowami: ‘Pokój wam’, obdarz nas darem swojego pokoju i siłą, abyśmy mogli urzeczywistnić go w historii” – modli się Ojciec Święty.
W dniach 4-5 marca w Centrum Edukacyjno-Formacyjnym w Gnieźnie odbyła się pierwsza edycja warsztatów dla biskupów diecezjalnych i pomocniczych, dla wyższych przełożonych zakonnych oraz księży, którym powierzono kluczową funkcję w formacji prezbiterów.
Warsztaty poprowadzili: ks. dr Grzegorz Strzelczyk oraz dr Magdalena Jóźwik. Wychodząc od teologicznego zakorzenienia idei wzrostu warsztaty ukazały to, co w istotny sposób ma wpływ na tworzenie w diecezjach i zgromadzeniach środowisk sprzyjających wzrostowi prezbiterów i ich współodpowiedzialności za siebie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
