Reklama

Kulisy konklawe

„Tajemnice konklawe 1978” to najnowsza książka Jacka Moskwy. Autor przez prawie 16 lat był korespondentem polskich środków społecznego przekazu w Rzymie i Watykanie. Jest współautorem rozważań Drogi Krzyżowej, którą Jan Paweł II odprawił w 2002 r. w rzymskim Koloseum

Niedziela Ogólnopolska 41/2018, str. 15

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Pisanie o konklawe zawsze obdarzone jest ogromnym ryzykiem. Jak bowiem przedstawić wybory nowego papieża, gdy bezpośrednio nie uczestniczyło się w tym wydarzeniu? W jaki sposób opowiedzieć o tym, co się działo za murami Watykanu, wiedząc, że osoby, które wybierały następcę św. Piotra, przysięgały, że nigdy nie ujawnią żadnych informacji? Czy w związku z tym skazani jesteśmy wyłącznie na domysły, dywagacje i spekulacje? Czy raczej należy zgodzić się ze stwierdzeniem, że „w Watykanie szczelne są tylko okna”, i prędzej czy później tajemnice dotyczące wyboru papieża będą powszechnie znane?

Jacek Moskwa należy do najlepszych w Polsce znawców pontyfikatów ostatnich papieży. Z wyjątkową skrupulatnością opisuje wydarzenia z życia Karola Wojtyły, które niewątpliwie przyczyniły się do jego wyboru na Stolicę Piotrową. Możemy się dowiedzieć o roli metropolity krakowskiego podczas Soboru Watykańskiego II, jego wyjątkowych relacjach z papieżem Pawłem VI, o rekolekcjach wygłoszonych przez polskiego kardynała dla papieża i Kurii Rzymskiej, a także o nieformalnych spotkaniach w Rzymie, m.in. dzięki którym kard. Wojtyła był osobą znaną najważniejszym hierarchom świata.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

W książce odnajdziemy wiele interesujących faktów historycznych. Już na pierwszych stronach znajduje się bardzo ciekawe przypomnienie dotyczące wyboru Grzegorza X. Gdy umarł Klemens IV, kardynałowie nie mogli dojść do porozumienia, kto powinien zostać jego następcą. Autor przypomina, że wybory kolejnego papieża trwały „dwa lata, dziewięć miesięcy i dwa dni”. Jak podkreśla Jacek Moskwa, „rozeźleni mieszkańcy miasta, zresztą za radą św. Bonawentury, zamknęli elektorów na klucz, ograniczając dostawy pożywienia do chleba i wody, co poskutkowało dopiero po siedmiu miesiącach”.

Autor precyzyjnie opisuje dni po śmierci Jana Pawła I aż do momentu wyboru Papieża Polaka. Przeczytamy zapiski prymasa Polski kard. Stefana Wyszyńskiego z tego okresu. Świadkowie życia kard. Wojtyły przypominają atmosferę tych wyjątkowych dni. Oczywiście jest najważniejszy świadek życia Jana Pawła II, były metropolita krakowski, kard. Stanisław Dziwisz. Z tej cennej publikacji dowiadujemy się, dlaczego uważany za jednego z najważniejszych faworytów – kard. Giuseppe Siri nie został papieżem.

Warto przeczytać książkę „Tajemnice konklawe 1978”, wydaną przez Wydawnictwo Znak, żeby lepiej zrozumieć, dlaczego wybór, który – jak określa kard. Dziwisz – był „szokiem dla świata”, nie zaskoczył wielu najważniejszych hierarchów Kościoła katolickiego. To książka, która potwierdza tezę, że wiele tajemnic dotyczących konklawe po latach zostaje odkrytych.

2018-10-10 11:16

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Poznań: dominikanki proszą o pomoc po pożarze kaplicy klasztornej

2026-01-19 10:52

[ TEMATY ]

Siostry Dominikanki

prośba o pomoc

pożar kaplicy

Facebook

Zniszczenia po pożarze w kaplicy Sióstr Dominikanek

Zniszczenia po pożarze w kaplicy Sióstr Dominikanek

Fundacja Sióstr św. Dominika prowadzi zbiórkę na rzecz sióstr dominikanek z Poznania po pożarze kaplicy klasztornej. Zbiórka potrwa do końca roku. Do pożaru doszło w sobotę 17 stycznia po godz. 12.00. Kaplica, która stanowi centralne miejsce życia wspólnoty zakonnej, uległa poważnym zniszczeniom. Jak podkreślają siostry, jest to przestrzeń modlitwy i spotkań, w której odbywały się m.in. sobotnie Eucharystie, adwentowe i wielkopostne dni skupienia oraz modlitwy z udziałem dzieci.

Siostry wyrażają wdzięczność rodzicom i pracownikom przedszkola, którzy szybko zaangażowali się w pomoc przy pracach porządkowych po pożarze. Dziękują również osobom oferującym wsparcie oraz duchownym z parafii za pomoc duchową, udzielenie noclegu i zapewnienie ciepłych posiłków.
CZYTAJ DALEJ

Bliskość z Nim porządkuje pobożność i uczy wolności serca

2026-01-09 19:19

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Agata Kowalska

Opowiadanie stoi w samym środku dramatu posłuszeństwa. Samuel przychodzi do Saula z twardym słowem Pana. W tle pozostaje wojna z Amalekitami i nakaz objęcia ich „klątwą” (ḥerem), czyli oddaniem wszystkiego Bogu bez prawa do łupu. Saul zachował to, co wyglądało na rozsądny zysk i pobożny zamiar. W perykopie słychać inne kryterium. Samuel zaczyna od znaku słyszalnego: odgłosu owiec i bydła. Zewnętrzny hałas ujawnia wybór serca. Potem pada zdanie-klucz całego wydarzenia: Pan ma upodobanie w posłuszeństwie. Hebrajskie (šāma‘) znaczy „słuchać” i niesie sens „być posłusznym”. Saul słyszy rozkaz, a układa własne usprawiedliwienia. Chce złożyć ofiarę z najlepszego łupu. Samuel widzi w tym odwrócenie porządku. Ofiara wyrasta z przymierza, a przymierze żyje ze słuchania. Prorok nazywa bunt grzechem wróżbiarstwa, a upór winą bałwochwalstwa. To porównania z obszaru praktyk, które obiecują kontrolę i bezpieczeństwo. Serce upierające się przy swoim planie przenosi tę samą postawę na relację z Bogiem. Na końcu brzmi wyrok: odrzucenie słowa Pana prowadzi do odrzucenia króla. W Izraelu władza królewska pozostaje służbą poddającą się Słowu. Tekst dotyka też religijnej pokusy. Człowiek potrafi mnożyć gesty pobożności, a równocześnie omijać posłuszeństwo. Słowo Boga przenika takie zasłony i wzywa do prostoty serca. W starożytnym kulcie tłuszcz ofiary uchodził za część najcenniejszą. Samuel przypomina, że nawet to, co najlepsze, nie zastąpi słuchania. Posłuszeństwo otwiera drogę błogosławieństwu i chroni przed duchowym rozproszeniem. Samuel nie prowadzi sporu o strategię wojny. On odsłania relację króla z Bogiem, która stoi u źródeł decyzji.
CZYTAJ DALEJ

Opublikowano Orędzie Leona XIV na XXXIV Światowy Dzień Chorego

O tym, że, współczucie przekłada się na konkretne czyny, służenie bliźniemu jest miłowaniem Boga w praktyce oraz autentyczne poświęcenie się wszystkim cierpiącym, zwłaszcza chorym, starszym i uciśnionym, jest możliwe jeśli będziemy „rozpaleni Bożą miłością” pisze Papież w opublikowanym dziś Orędziu na XXXIV Światowy Dzień Chorego. Opieka nad chorymi jest „autentycznym działaniem kościelnym” - przypomina Leon XIV.

Papież w dokumencie proponuje rozważenie ewangelicznego obrazu miłosiernego Samarytanina, który jest „zawsze aktualny i nieodzowny, aby na nowo odkryć piękno miłości i społeczny wymiar współczucia oraz zwrócić uwagę na potrzebujących i na cierpiących, jakimi są chorzy”. Refleksja nad wybranym fragmentem z Pisma Św. (Łk 10, 25-37) została uczyniona poprzez zastosowanie klucza hermeneutycznego encykliki „Fratelli tutti”, papieża Franciszka. W dokumencie tym znajdujemy wskazanie: „współczucie i miłosierdzie wobec potrzebujących nie sprowadzają się jedynie do wysiłku indywidualnego, ale realizują się w relacji: z bratem w potrzebie, z tymi, którzy się nim opiekują, a – co najważniejsze – z Bogiem, który obdarza nas swoją miłością”.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję