Poradnictwo Rodzinne w Dębnie we współpracy z kapłanami z obu dębnowskich parafii – Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Matki Bożej Fatimskiej – zorganizowało już po raz 5. „Dzień Zakochanych Małżeństw i Narzeczonych”. Tuż po liturgicznym wspomnieniu św. Walentego, patrona zakochanych, w obu kościołach odbyły się Msze św. z uroczystym odnowieniem przyrzeczeń małżeńskich.
Gdy księża proboszczowie zaprosili małżonków do odnowienia przysięgi małżeńskiej, wyszło na środek obu kościołów kilkadziesiąt par. Jest to zawsze bardzo wzruszający moment, gdy małżonkowie podają sobie ponownie prawe dłonie i ślubują wzrastać w pięknej, wiernej i dozgonnej miłości małżeńskiej.
Goście specjalni
Zaproszonymi gośćmi, którzy specjalnie na ten dzień przybyli do Dębna, byli państwo Anna i Dariusz Porazikowie ze Szczecina. Od 38 lat są zakochanym małżeństwem, mają 5 dzieci, a od 22 lat działają w Domowym Kościele, byli także parą diecezjalną, prowadzili wiele rekolekcji dla rodzin i tych 15-dniowych, i krótkich 4-dniowych. To że są szczęśliwym małżeństwem, to według nich dzięki formacji w DK, dzięki wspólnocie. Są rodzicami wspaniałych dzieci (dwoje ma już swoje rodziny) i dziadkami 6 wnucząt. Pan Dariusz jest szafarzem, jest też na drodze formacji do diakonatu stałego, podjął studia w Wydziale Teologicznym US, jest na II roku. Jak udaje im się pogodzić to wszystko, tj. małżeństwo, rodzicielstwo, czas dla wnucząt, pracę, studia, posługi, zaangażowanie w Kościele i wspólnocie? – Dzięki Panu Bogu, tak odczytują Jego plan dla swojego życia i poddają się Jego woli i prowadzeniu.
Swoją obecnością zaszczyciła nas także w tym dniu diecezjalna doradczyni życia rodzinnego Monika Możejko wraz z małżonkiem Pawłem.
Spotkania małżeńskie
Reklama
O godz. 14 rozpoczęła się druga część spotkania. Odbyła się, jak co roku, w Restauracji Panorama, gdzie wszyscy przybyliśmy, by kontynuować nasze spotkanie małżeńskie. Jako doradczyni rodzinna miałam zaszczyt poprowadzić to spotkanie wraz z moim ukochanym mężem Stanisławem.
To uroczyste popołudnie rozpoczęliśmy wspólną modlitwą, którą poprowadził ks. dziekan Henryk Łącki, proboszcz parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Dębnie. Potem zjedliśmy wspólny obiad, była kawa, herbata, a na deser domowe przepyszne wypieki, które przygotowała dla nas p. Agnieszka Findlik. W tym miejscu chciałabym w imieniu wszystkich bardzo gorąco podziękować p. Agnieszce za jej gotowość do pomocy, życzliwość, pracę i wkład w działalność poradnictwa rodzinnego w Dębnie.
Tradycją naszego „wesela” dębnowskiego jest przelanie butelki wina z Kany Galilejskiej do stągwi kamiennej, co pięknie uczynił wraz ze słowami modlitwy ks. kan. Robert Szumowski, proboszcz parafii Matki Bożej Fatimskiej w Dębnie. Jak każdego roku mogliśmy wybrać przygotowane cytaty, aby móc wziąć dla siebie jedno zdanie – do popracowania nad sobą i swoim życiem przez ten rok. Tym razem przygotowałam słowa naszego wielkiego Polaka, kard. Stefana Wyszyńskiego, który w 1967 r. napisał Społeczną Krucjatę Miłości, czyli program odnowy życia codziennego. Już 7 czerwca tego roku Kościół beatyfikuje Prymasa Tysiąclecia.
Małżeństwo oparte na fundamencie sakramentu jest niezwykłą wartością.
Podziel się cytatem
Bal dla Zakochanych
Reklama
Następnie wszyscy uczestnicy zostali zaproszeni na parkiet i rozpoczęliśmy Bal dla Zakochanych tradycyjnym polonezem, do którego przygotowała nas p. Maria Woś, za co serdecznie dziękujemy. Bal zakończył się ok. godz. 20. Wielkie słowa podziękowania należą się także p. Mariuszowi Janczurze za dobór odpowiedniej muzyki. Pan Mariusz poprowadził konkurs dla par małżeńskich, w takcie którego okazało się, że najmłodsza stażem para jest miesiąc po ślubie, a najdłuższym stażem pochwalili się małżonkowie, którzy obchodzą w tym roku 56. rocznicę sakramentu małżeństwa. Wszystkim serdecznie gratulujemy!
Podziękowania
W tym miejscu składamy podziękowania wszystkim, którzy przyczynili się do tego, aby to piękne święto mogło się odbyć po raz piąty w Dębnie; szczególnie księżom, którzy zachęcali najpierw do skorzystania z sakramentu pokuty i pojednania, do naprawienia relacji w małżeństwach i w rodzinach. Dziękujemy małżonkom, którzy co roku wychodzą na środek obu kościołów parafialnych, by dziękować Panu Bogu za dar sakramentalnego małżeństwa i prosić o potrzebne łaski na dalsze lata.
Na koniec przytoczę ważne słowa przewodniczącego Rady ds. Rodziny na Konferencji Episkopatu, które wypowiedział w Warszawie 24 stycznia 2020 r.: „w dzisiejszych czasach należy podkreślać, że małżeństwo oparte na fundamencie sakramentu jest niezwykłą wartością”. Zaznaczył, że jest „to środowisko radości, miłości, bezpieczeństwa i wzrostu w człowieczeństwie. Taki wizerunek rodziny w dzisiejszych czasach wymaga dowartościowania i promocji”.
Już nie możemy się doczekać przyszłego roku, aby ta piękna dębnowska tradycja była kontynuowana. To wielkie i cenne przeżycie dla wszystkich małżonków, naszych rodzin, ale także dla narzeczonych, którzy decydują się wstąpić w sakramentalny związek małżeński. Mogliśmy być dla siebie i innych przykładem, a także świadectwem tego – jak pisze św. Paweł – „teraz więc trwają wiara, nadzieja i miłość, lecz z nich największa jest miłość” (1 Kor 13).
Trzydzieści osób z diecezji kieleckiej kształci się w Diecezjalnym Studium Poradnictwa Rodzinnego. Ich misją będzie pomaganie rodzinie przez specjalistyczne poradnictwo. To zadanie odpowiedzialne i wymagające, dlatego tak ważne są kompetencje.
Słuchaczami studium są mężatki z różnych parafii w diecezji, ale również pary małżeńskie. Po jego ukończeniu będą przygotowywali narzeczonych do małżeństwa, prowadzili na spotkaniach z nimi nauki przedślubne z zakresu etyki małżeńskiej i odpowiedzialnego rodzicielstwa. Zajęcia odbywają się dwa razy w miesiącu i prowadzone są przez specjalistów reprezentujących różne dziedziny, m.in. medycynę, prawo, filozofię, teologię, psychologię.
Drodzy bracia i siostry,
Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią.
Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989).
Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących.
Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki.
Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę.
22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica.
Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy.
Podziel się cytatem
Nasza wielka jubileuszowa wędrówka, którą zaczynaliśmy na lubelskiej ziemi, dobiega końca w miejscu szczególnym – w Orchówku nad Bugiem. Tu, gdzie rzeka wyznacza granice, a historia splata losy narodów, Maryja od wieków króluje jako Matka Boża Pocieszenia. W progach tego barokowego kościoła, pod troskliwą opieką Ojców Kapucynów, składamy wszystkie trudy, radości i owoce naszej pielgrzymki szlakiem franciszkańskich sanktuariów.
Kiedy stajemy przed cudownym obrazem Matki Bożej z Dzieciątkiem, nasze oczy spotykają wizerunek, który przetrwał pożary, wojny i kasaty zakonu. To obraz pełen królewskiego dostojeństwa, a jednocześnie matczynej bliskości. Maryja w Orchówku od XVII wieku jest dla mieszkańców nadbużańskich krain prawdziwą ostoją. Jej oczy, pełne spokoju, zdają się mówić każdemu z nas: „Nie lękaj się, Ja jestem z tobą”. To tutaj, po przejściu setek kilometrów, odnajdujemy najgłębsze pocieszenie – pewność, że żadna modlitwa nie pozostała bez odpowiedzi.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
