Reklama

Święci i błogosławieni

Ja pójdę za nią...

Jej ofiarę porównuje się z męczeństwem św. Maksymiliana Marii Kolbego. Skromna, cicha, niemal niezauważalna. Poznajmy patronkę teściowych.

Niedziela Ogólnopolska 28/2020, str. 18

[ TEMATY ]

teściowa

Wydawnictwo "Jedność"

Błogosławiona Marianna Biernacka w niczym nie przypomina wyobrażenia teściowej, które znamy z dowcipów. Może dlatego, że jej życie było przesiąknięte pobożnością maryjną i gotowością do naśladowania Chrystusa. Ludzie głębokiej wiary nie są stereotypowi.

Życie miała usłane różami, ale więcej znajdowało się na nich kolców niż wonnych płatków. Urodziła się w 1888 r. w rodzinie chłopskiej. Jej ojciec, Paweł Czokało, prowadził duże gospodarstwo rolne. Nie było jej dane nacieszyć się ani dostatkiem, ani rodzinną miłością, rok po narodzinach Marianny zmarła bowiem jej mama, a tata kilka lat później. Osieroconym dzieckiem zajęli się krewni. Ich dom stał się dla niej pierwszą salą katechetyczną. Jej dzieciństwo przepełniały ciężka praca i modlitwa.

Reklama

W wieku 20 lat Marianna wyszła za mąż za Ludwika Biernackiego. Wspólnie prowadzili gospodarstwo rolne. Mieli sześcioro dzieci, z których przeżyło dwoje: Leokadia i Stanisław. Teściową Marianna została w 1929 r., gdy córka wyszła za mąż. W tym samym roku zmarł jej mąż. Dziesięć lat później, 11 lipca, przed ołtarzem stanął Stanisław, który zawierał sakrament małżeństwa z Anną Szymczyk. Od tego momentu Marianna była stale obecna w życiu syna i synowej. Mieszkali w jednym domu, dzielili wspólnie chwile radości i smutku. Gdy Anna straciła pierwsze dziecko, Marianna stała się jej podporą, wyręczała synową w pracach domowych. Nigdy się nie uskarżała i nie narzucała, nie starała się forsować swojego zdania, pokornie towarzyszyła rodzinie w codzienności. Tym, co pomogło w zbudowaniu zdrowych relacji między teściową a synową, była właśnie pokora Marianny. Tej cnoty często nam brakuje, jej deficyt skutkuje niesnaskami z bliźnimi.

Preludium do męczeńskiej drogi Biernackiej miało miejsce w czerwcu 1943 r., gdy miejscowi partyzanci zorganizowali zasadzkę na niemieckich żandarmów. W ramach odwetu Gestapo przeprowadziło akcję pacyfikacyjną, która miała na celu zastraszenie Polaków. 1 lipca niemieccy żołnierze pojawili się w Lipsku – we wsi, w której od lat mieszkała rodzina Biernackich. Na „liście śmierci” znajdowali się Stanisław i Anna, która wówczas była w zaawansowanej ciąży. Gdy naziści próbowali wywlec ciężarną kobietę z domu, w jej obronie stanęła teściowa. Zaoferowała siebie w zamian za synową. Zrozpaczona Anna została w domu, zaś Mariannę, jej syna i pozostałych zakładników aresztowano. Przetrzymywano ich w więzieniu niemal przez 2 tygodnie. Z celi udało się Mariannie przesłać do synowej koszulę, w której ukryła liścik z prośbą o przekazanie jej poduszeczki i różańca. Nie wiemy, czy ten różaniec trafił przed śmiercią do rąk przyszłej błogosławionej. Mariannę wraz z pozostałymi więźniami Niemcy zamordowali 13 lipca – łącznie zginęło wtedy 50 osób.

Pamięć o heroizmie Marianny przetrwała. W 1991 r. jej osoba została zgłoszona przez Kurię diecezji łomżyńskiej do grona kandydatów na ołtarze, męczenników II wojny światowej. Beatyfikacja miała miejsce 13 czerwca 1999 r.

Reklama

– Coraz więcej kobiet, zwłaszcza wdów, teściowych i synowych, prosi ją jako swą patronkę i orędowniczkę o wstawiennictwo. Do błogosławionej zwracają się o pomoc małżeństwa pragnące potomstwa. Z prośbami do niej przychodzą samotni, nieszczęśliwi, borykający się z wieloma trudnościami i problemami, starsi i młodsi – powiedział bp Jerzy Mazur, werbista. – Błogosławiona Marianna pokazuje dzisiaj nam, współczesnym, że my również możemy dać światu bardzo wiele. Ona wybrała dobro i pragnienie szczęścia drugiej osoby za cenę własnego życia – zauważył bp Aleksander Kaszkiewicz.

Zainteresowanym postacią patronki teściowych polecam książkę ks. Zbigniewa Sobolewskiego Nikt nie ma większej miłości. Rzecz o Błogosławionej Mariannie Biernackiej. Jest to pierwsza w Polsce obszerna biografia tej intrygującej męczennicy. Autor z wielkim pietyzmem ukazał pobożność oraz osobowość bł. Marianny, która cierpieniem i ubóstwem wzrastała w świętości. Może ona być dla nas wszystkich przykładem prawdziwej miłości. Publikacja ukazała się nakładem Wydawnictwa Jedność, a patronat nad nią roztoczył tygodnik Niedziela.

2020-07-08 08:39

Ocena: +10 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Teściowa

Niedziela świdnicka 33/2009

[ TEMATY ]

teściowa

photographee.eu/Fotolia.com

„Gwarancją szczęścia małżeńskiego jest zrozumienie, że żona wie lepiej, a teściowa chce dobrze” (Lidia Jasińska)

Ciągle pokutuje w społeczeństwie stereotyp, że teściowa jest zła, wścibska i robi wszystko, by utrudnić nam życie, starając się skłócić nas z naszym współmałżonkiem lub współmałżonką. 5 marca obchodzony jest Dzień Teściowej - dzień, o którym może nie każdy z nas wie. Jak poprawić sytuację w rodzinie, nić porozumienia pomiędzy synową i teściową, zięciem i teściową? Czy jest to w ogóle możliwe? O te i inne rzeczy zapytaliśmy psychologów, terapeutów i doradców rodzinnych. Porozmawialiśmy również z młodymi małżeństwami, których dotyczy tego typu problem.
„Mój mąż nie umie uniezależnić się od swojej matki - powiedziała nam pani Monika ze Świdnicy. - Kocha ją najbardziej ze wszystkich i uważa, że ona wszystko wie najlepiej. Ja jestem tą najgorszą synową, bo nie zawsze zgadzam się z metodami wychowawczymi mojej teściowej na temat wychowania naszej 11-miesięcznej córki. Niestety, mój mąż Artur jest tak zaślepiony, że już bardziej się nie da. Nasze kłótnie są tylko i wyłącznie na temat jego matki, że jej nie szanuję i nie umiem z nią rozmawiać. Nie wiem, co mam robić. Kocham moją rodzinę, ale nie mogę pozwolić, żeby ktoś decydował o naszym życiu, psuł dobre relacje z Arturem”.
Często zapominamy, że teściowa to też kobieta i matka, czasem lepsza, a czasami gorsza. Problem wielu małżeństw bierze się po prostu z mieszkania pod wspólnym dachem z teściową jednej bądź drugiej strony. Najlepiej byłoby mieszkać osobno, niestety, nie każde małżeństwo na to stać. Podobną sytuację rodzinną ma pani Marika z Wałbrzycha.
„Mieszkam z mężem, rocznym synkiem i teściową, która jest wdową. I mam problem - moja teściowa ciągle zwraca mi uwagę, co powinnam robić, jak gotować, co dać synkowi jeść - mówi zdesperowana pani Marika. - Bardzo często mówi też Michałowi, mojemu mężowi, co on ma robić. Michał czasami się denerwuje, ale kocha swoją mamę, dlatego szybko się z nią godzi. Na początku małżeństwa nie mówiłam nic, ale ostatnio nie wytrzymałam i próbuję z nią rozmawiać. Teściowa twierdzi że ona nam pomaga, jak umie, m.in. zostaje w domu z naszym synkiem, gdy ja jestem w pracy, i w życiu by nie pomyślała, że ja mogę to odebrać jak wtrącanie się i pouczanie. Powinnam być zadowolona, że mi pomaga i uczyć się od niej. Teściowa uważa, że ma podobny gust do syna, dlatego powinnam tylko z nią chodzić na zakupy i pytać o radę. Próbowałam się do niej przekonać, ale jestem już bardzo zmęczona” - dodaje.
„Dorosłe dzieci muszą odciąć pępowinę, aby stworzyć nowy związek - uważa Krystyna, psycholog z Wałbrzycha. - Rozstanie z rodzicami po ślubie jest naturalną koleją rzeczy. Nawet, jeśli nadal z nimi mieszkamy, to jesteśmy już osobną rodziną. Sami powinniśmy układać sobie życie. Można, oczywiście, poprosić rodziców o radę, ale nie o decyzję w naszej sprawie. Tak zachowują się ludzie dojrzali emocjonalnie i społecznie”.
„Nie zakładajmy z góry, że relacje synowa - teściowa, zięć - teściowa ułożą się źle. Że będzie to pole nieustannej walki o względy jednej ze stron” - tłumaczy pani Maria, terapeuta rodzinny z Kłodzka.
Niektórzy z nas mają bardzo dobre relacje z teściową, tak jest np. w rodzinie pani Justyny. „Moja teściowa była w porządku, zwykła, niezbyt wykształcona, ale bardzo mądra i doświadczona życiowo - podkreśla pani Justyna. - Wspaniale piekła, robiła najlepsze powidła i przetwory, nauczyła mnie wielu rzeczy. Wprawdzie nigdy nie mieszkaliśmy razem z teściami, ale prosili, żeby ich często odwiedzać i tak robiliśmy bez specjalnych oporów. Moja teściowa miała trochę staroświeckie poglądy na wychowanie dzieci, ale nam ich nie narzucała. Bardzo ujęła mnie tym, że po zaręczynach zaczęła do mnie mówić: «córciu, córeczko». Przykro mi to mówić, ale była lepszą teściową dla mnie niż moja matka dla mojego męża”.
W Piśmie Świętym czytamy: „Dlatego to opuszcza mężczyzna ojca swego i matkę i łączy się z żoną” (Rdz 2, 24). Co to znaczy opuścić i co znaczy złączyć się? Otóż można to zrozumieć dwojako: po pierwsze dosłownie - wyjście z domu rodzinnego i zamieszkanie w nowym miejscu, po drugie - opuścić, czyli przeciąć „pępowinę” psychologiczną, łączącą rodziców i dorosłego mężczyznę. I jedno, i drugie rozumienie ma fundamentalne znaczenie dla relacji z teściową. Jeśli młodzi mieszkają osobno, w sposób naturalny uczą się nowych obowiązków sami, popełniając błędy, być może zaliczając mniejsze lub większe porażki wychowawcze, ale dochodzą do wniosków wspólnie. Przecięcie „pępowiny” jest ważne szczególnie wtedy, kiedy prowadzone jest wspólne gospodarstwo z rodzicami, ale nie tylko. Młody mężczyzna, który zakłada rodzinę, staje się jej głową, on - nie teściowa. O tym powinien zawsze pamiętać, a jego rodzice powinni go w tym wspierać.

CZYTAJ DALEJ

Film „Wyszyński - zemsta czy przebaczenie" – oficjalnym filmem beatyfikacji Prymasa Tysiąclecia

2021-08-03 17:49

[ TEMATY ]

kard. Stefan Wyszyński

beatyfikacja kard. Wyszyńskiego

kard. Wyszyński

Materiał prasowy

- Chcieliśmy pokazać nie tylko młodego księdza, ale przede wszystkim młodego człowieka, który w czasie wojny spotyka się z dylematami zemsty i przebaczenia – mówił Tadeusz Syka, reżyser i producent podczas konferencji prasowej 3 sierpnia prezentującej kulisy powstania filmu fabularnego „Wyszyński - zemsta czy przebaczenie". Film jest oficjalną produkcją przygotowaną na wrześniową beatyfikację Prymasa.

Film opowiada historię księdza porucznika Stefana Wyszyńskiego - kapelana Armii Krajowej, działającego w okresie Powstania Warszawskiego pod pseudonimem „Radwan III". Jest biograficznym dramatem wojennym. Ukazuje nieznane fakty z życia przyszłego Prymasa, gdy jako młody ksiądz zaangażował się w Laskach pod Warszawą w działalność podziemną jako kapelan AK, a w czasie Powstania – kapelan szpitala powstańczego.

CZYTAJ DALEJ

Pan chce przez młodych szerzyć swoje światło i nadzieję

2021-08-03 20:37

[ TEMATY ]

młodzi

młodzież

Karol Porwich/Niedziela

Pan chce, abyście wy, młodzi ludzie, byli środkiem, za pomocą którego będzie szerzył swoje światło i nadzieję, chce bowiem liczyć na wasze męstwo, na waszą dobroć i na wasz entuzjazm – powiedział metropolita gdański abp Tadeusz Wojda w Medziugoriu.

2 sierpnia przed południem wygłosił on katechezę do uczestników rozpoczętego dzień wcześniej w tej hercegowińskiej wiosce 32. Międzynarodowego Spotkania Młodych Mladifest. Biorą w nim udział młodzi ludzie z 54 krajów, w tym także z Polski. Wydarzenie odbywa się pod hasłem "Co dobrego mam czynić?" (Mt 19, 16).

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję