Najświętsza Maryja Panna jest obecna na ziemi polskiej w wierze i tradycji narodu. Obecność ta wyraża sie? w istnieniu licznych sanktuariów maryjnych. Znaczenie sanktuariów w dziejach narodu polskiego polega na ich oddziaływaniu i kształtowaniu ducha pobożności wśród wiernych, którzy pielgrzymują do miejsc wybranych, naznaczonych Boża? obecnością. Powstawały one w różnych okolicznościach i z różnych przyczyn. Jedna? z najczęstszych stanowiły niezwykłe łaski, np. uzdrowienia otrzymywane przez wiernych modlących się przed wizerunkiem Matki Bożej.

Prymas Stefan Wyszyński w czasie jednej z homilii koronacyjnych powiedział: „Jakby wien´cem obronnych stanic kresowych otoczyła Maryja ziemie? polska? stolicami cudo´w i łask, gdzie krzepiła serca, ocierała łzy, uzdrawiała, cieszyła. Od dalekiej po´łnocy pocza?wszy, gdzie czuwa «Gwiazda Morza» polskiego – Maryja Swarzewska, poprzez Tuchole?, Chełmno, Gostyn´, Jasna? Go´re?, Gidle, az˙ po Piekary, gdzie lud s´la?ski pies´nia? maryjna? bronia?c mowy ojczystej, poprzez morze krwi przebijał sie? do wolnej Polski”; a dalej: „(...) szlakiem południowym – od Kalwarii Zebrzydowskiej, poprzez stolice? Pani Podhala – Maryi Ludz´mierskiej, poprzez Tucho´w, az˙ po Jazłowiec, gdzie rozkazy wydaje «Hetmanka Jazdy Polskiej», ukoronowana przez rycerstwo polskie, kto´re kaz˙dego roku meldowało sie? konno, zbrojnie, ore?z˙nie swej Pani, wdzie?czne za serce okazane z˙ołnierzykowi w jazłowieckiej potrzebie kresowiako´w; od sto´p Maryi Latyczowskiej, Wygnanki S´wie?tej, kto´ra w katedrze łuckiej przytułek i nalez˙na? czes´c´ znalazła, az˙ ku stolicy Wielkiej Ksie?z˙nej Litewskiej, «co w Ostrej s´wieci Bramie». A sercem serc – Jasna Go´ra! Sta?d płynie moc”.

W sanktuariach przy wizerunkach Matki Bożej umieszczano wota, zdobiąc ołtarze, sukienki, a w ksie?gach łask i cudo´w zapisywano świadectwa ludzkich historii. Szczególny wyraz czci stanowią koronacje maryjnych wizerunków. Sa? one urze?dowym i uroczystym uznaniem przez Kos´cio´ł łask i cudo´w, kto´rymi te wizerunki słyna?. Długi ciąg koronacji otwiera Częstochowa. Na Jasnej Górze 8 września 1717 r. miała miejsce koronacja obrazu Matki Bożej Królowej Polski koronami ofiarowanymi przez papieża Klemensa XI. W naste?pnej kolejnos´ci koronowano w Polsce obrazy wsławione cudami w Trokach na Litwie, w Kodniu na Podlasiu, w Sokalu, w Podkamieniu i w wielu innych miejscowos´ciach. Cze?stochowska koronacja obrazu Kro´lowej Polski miała szczego´lnie wielkie znaczenie dla zachowania jednos´ci narodu rozdartego po´z´niej przez trzy sa?siaduja?ce z nim wrogie kraje. Podczas długiej niewoli narodowej Polacy przedzierali sie? przez graniczne kordony, aby moc wytrwania czerpac´ przed obliczem Maryi – Królowej Polski.

Do tej szczególnej roli sanktuariów jako miejsc odnowy wiary oraz do uroczystego koronowania wizerunków maryjnych powrócił po II wojnie światowej prymas Wyszyński. Miał on głębokie przekonanie, że właśnie te miejsca będą w przyszłości kształtowac´ polska? religijnos´c´ i moralne oblicze narodu. W czasie swej pasterskiej posługi (1946-81) koronował 47 obrazów i figur Matki Najświętszej. To rzecz bezprecedensowa, jeśli chodzi o liczbę, choć od XVII wieku koronuje się obrazy w różnych krajach.

Z inicjatywy Instytutu Prymasa Wyszyńskiego w 2014 r. powstała oryginalna kolekcja 47 wizerunków Matki Bożej namalowanych w ciągu 5 lat przez Bożenę Aleksy z Warszawy. Powstała z nich wystawa pt. Królowa Polski o wielu obliczach, która od kilku lat nawiedza kościoły w Polsce, ukazując Prymasa Tysiąclecia jako wielkiego czciciela i piewcę tajemnicy Maryi.