Do ich grona dołączyli: ks. Alfred Gryniewicz, ks. Michał Machał, ks. Mirosław Dziegiński, ks. Wiesław Szczęch, ks. Mariusz Sobkowiak, ks. Bartłomiej Błoński oraz ks. Marcin Maślak.
Nominacje kanonickie zostały kapłanom wręczone wcześniej, jednak zgodnie z tradycją, instalacja odbywa się w święto Podwyższenia Krzyża Świętego. Uroczystości tej przewodniczył abp Józef Kupny, który także dokonał instalacji nowych kanoników. Nominowani księża złożyli przed arcybiskupem wyznanie wiary oraz deklarację, że będą zgodnie ze statutem kapituły i własnym sumieniem wypełniać nowe obowiązki oraz wspierać modlitwą, słowem i działaniem najwyższego pasterza Kościoła i pasterzy diecezji.
Tego dnia homilię wygłosił ks. kan. Wiesław Szczęch. Na wstępie kaznodzieja mówił o krzyżu w życiu człowieka. Nie zabrakło także odniesienia miłości Boga do człowieka, która objawiła się na krzyżu. – Zmienia się nasze życie, zmieniają się ustroje polityczne, a krzyż Chrystusowy wciąż taki sam. Nie da się go niczym zastąpić, nie da się go zetrzeć z powierzchni ziemi – podkreślił ks. kanonik i dodał: – Nie ma chrześcijaństwa bez krzyża. Wierność Chrystusowi, to wierność Jego krzyżowi. Wierność krzyżowi to wierność ideałom, których krzyż jest odblaskiem.
W czwartek 26 marca o godz. 16 miała miejsce uroczystość włączenia nowych członków do Kamieńskiej Kapituły Kolegiackiej. Uroczystości przewodniczył abp Andrzej Dzięga, metropolita szczecińsko-kamieński
Tytuł kanonika przyznawany jest przez biskupa diecezji w celu podkreślenia uznania dla zaangażowania danego kapłana w życie lokalnego Kościoła. Historycznie kanonicy byli księżmi stanowiącymi grupę skupioną wokół biskupa miejsca, których zadaniem było pomaganie biskupowi w zarządzaniu lokalnym Kościołem, diecezją. Obowiązani byli ponadto określoną regułą, kanonem praw, stąd właśnie pochodzi nazwa kanonik. Dzielą się oni na kanoników gremialnych, czyli rzeczywistych posiadających urząd duchowny, kanonię oraz głos w kapitule i prebendę, nadliczbowych, tzn. również posiadających urząd w kapitule, ale bez prebendy oraz honorowych, posiadających zewnętrzne odznaki godności kanonickiej, ale bez prebendy i prawa głosu w kapitule.
Ponad 1,5 promila alkoholu we krwi miał noworodek, którego pijana 38-latka urodziła w szpitalu miejskim w Tomaszowie Lubelskim – podała w piątek policja. Służby badają, czy kobieta naraziła swoje dziecko na niebezpieczeństwo.
Oficer prasowy tomaszowskiej policji Aneta Brzykcy poinformowała, że kobietę w zaawansowanej ciąży przewieziono do lecznicy w czwartek. Badanie krwi wykazało blisko 3 promile alkoholu. Ze względu na bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia nienarodzonego dziecka lekarz zadecydował o natychmiastowym rozwiązaniu.
Saul wyrusza z trzema tysiącami wybranych, aby schwytać Dawida. Liczba podkreśla przewagę króla i jego lęk. Dawid żyje wśród skał i jaskiń, na ziemi pogranicza. Tam serce uczy się zawierzenia. Saul wchodzi do jaskini. Dawid z ludźmi pozostaje w głębi. W ustach towarzyszy pojawia się odczytanie chwili jako znaku od Boga. Dawid podchodzi i odcina rąbek płaszcza. Ten gest wygląda drobno, a płaszcz w Biblii niesie znaczenie godności i władzy. Tekst mówi, że „zadrżało serce” Dawida. W hebrajskim pobrzmiewa (wayyak lēb), uderzenie sumienia. Wystarcza mu sam znak. Zatrzymuje swoich ludzi i wypowiada słowa o „pomazańcu Pana” (māšîaḥ JHWH). Namaszczenie wiąże króla z decyzją Boga także w czasie błędu króla. W tej księdze rąbek płaszcza już raz pojawił się przy Saulowej utracie królestwa. Rozdarcie płaszcza w 1 Sm 15 towarzyszyło wyrokowi Samuela. Tutaj odcięty rąbek zapowiada zmianę, a Dawid nie przyspiesza jej przemocą. Wychodzi za Saulem, woła go i pada na twarz. Nazywa Saula „panem moim, królem”. Pokora otwiera przestrzeń prawdy. Dawid pokazuje skrawek płaszcza jako dowód, że jego ręka nie szuka krwi. Wzywa Pana na sędziego i oddaje Mu spór. Brzmi przysłowie o złu, które rodzi zło. Dawid nie chce podtrzymywać tej fali. Słowo i gest poruszają Saula. Król płacze i uznaje sprawiedliwość Dawida. Prosi o przysięgę w sprawie potomstwa, bo królowanie w Izraelu dotyka pamięci rodu i imienia. Dawid przysięga. Opowiadanie rysuje obraz władzy poddanej Bogu i serca, które wybiera miłosierdzie w chwili największej przewagi. W tej scenie zwycięstwo ma kształt opanowania, a jaskinia staje się szkołą serca.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
