Objawienie biblijne z natury swej ma charakter dynamiczny. „Żywe bowiem jest słowo Boże” (Hbr 4, 12). Nie spadło ono z nieba w formie doskonałej i zamkniętej. Gdy czytamy księgi święte w kluczu chronologicznym, zauważamy z łatwością, jak pewne idee biblijne dojrzewają stopniowo, aż znajdą pełnię w Chrystusie. Tak właśnie jest z ideą mądrości: początkowo jest ona cechą konkretnych ludzi, zwłaszcza króla Salomona. Tradycja biblijna przypisuje mu napisanie kilku ksiąg zwanych mądrościowymi.
Wśród nich pierwsze miejsce zajmuje Księga Przysłów (Przypowieści), zredagowana już po niewoli babilońskiej. Jej długi prolog (1-9) kończy się poetyckim obrazem uosobionej Mądrości. W imieniu Boga zaleca ona samą siebie jako przeciwstawienie „Niewiasty Głupoty”, która zwodzi niedoświadczonych. Ten pierwszy w Biblii obraz Bożej Mądrości podejmą kilkakrotnie inne księgi Starego Testamentu (Księga Hioba, Księga Barucha, Księga Syracha oraz Księga Mądrości Salomona). Umieszczają one zawsze w samym środku swego orędzia motyw duchowej Mądrości, która zachęca ludzi, aby korzystali w potrzebie z jej pomocy (por.: Hi 28; Ba 3-4; Syr 24; Mdr 7-9).
Czytany dzisiaj w liturgii fragment Księgi Syracha wskazuje na hellenistyczne środowisko, w którym żył Syracydes, wnuk autora tego dzieła. Był on tak zachwycony mądrością swego dziadka, że postanowił przełożyć jego księgę z hebrajskiego na grecki. Przekład, którego dokonał, jest jednak czymś więcej niż tylko literalnym oddaniem myśli oryginału. Tłumacz umiejętnie szuka „między wierszami” hebrajskiego poematu głębokiej treści, chcąc ją przekazać greckim czytelnikom, którzy szukają prawdziwej mądrości (sofia).
Zaczyna więc od przedstawienia jej na sposób grecki, w obrazie szlachetnej Niewiasty, która wygłasza pochwałę swych cnót (dosł. „będzie sławiła duszę swoją”, jak tłumaczy ks. Wujek). W pierwszej strofie (tutaj opuszczonej: 24, 3-7) opiewa swoje narodzenie „z ust Najwyższego”, swoją podróż z nieba na ziemię i zdobycie władzy nad światem. Druga strofa (8-11) wyjaśnia, że z woli Bożej ziemską stolicą Mądrości jest świątynia jerozolimska. Nie Ateny zatem, nie Aleksandria – słynna wówczas jako centrum nauki światowej – ale właśnie skromna góra Syjon jest siedzibą prawdziwej Mądrości.
Kościół odnosi dzisiaj te słowa do Chrystusa, który przychodząc na świat, stał się „mocą Bożą i mądrością Bożą” (1 Kor 1, 24). Bogurodzica Dziewica, której liturgia poświęca pierwszy dzień roku, jest tylko „Stolicą Mądrości”, Tronem ziemskim, na którym spoczął jednorodzony Syn Boży. Ona jest „panną mądrą” z Jezusowej przypowieści (por. Mt 25, 1-13), gdyż czerpie nadprzyrodzoną mądrość wprost ze źródła. Wczorajsza uroczystość najlepiej wprowadza w tajemnicę odwiecznego „Słowa, które stało się Ciałem”.
Ostatnia księga Nowego Testamentu – Apokalipsa św. Jana kojarzona jest z opisem końca czasów lub końca świata. To sprawia, że staje się ona dla nas tajemnicza, nawet przerażająca, a nagromadzone w niej symbole i wizje sprawiają wrażenie, iż niewiele możemy z jej treści zrozumieć.
Księga ta jednak, jako Objawienie św. Jana, odkrywa przed nami nowe rzeczywistości. Faktycznie Apokalipsa mówi o czasach Paruzji (powtórne przyjście Zmartwychwstałego), ale także o niebieskiej liturgii, o losie wierzących w Chrystusa w czasach eschatologicznych i o przemianie znanego nam świata. Odnowieniu wszystkiego poświęcony jest szczególnie 21. rozdział tej księgi. Święty Jan mówi, że widzi „ niebo nowe i ziemię nową, bo pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły, i morza już nie ma”. Biblia zazwyczaj ukazuje ważne wydarzenia w historii zbawienia, posługując się obrazem stworzenia. Widzimy to już na początku Księgi Rodzaju. Bóg stwarza świat i człowieka, któremu ten stworzony świat poddaje. Gdy Bóg chce oczyścić ziemię ze zła, które jest na niej, zsyła potop i historia niejako zaczyna się od nowa. Tu opis biblijny powraca technicznie do terminologii znanej z opisu stworzenia. Podobny zabieg widzimy też przy przejściu przez Morze Czerwone, gdy zostaje stworzony lud Boży, co zostało potwierdzone pod Synajem, albo przy przejściu przez Jordan, gdy Izrael pod wodzą Jozuego wchodzi do ziemi obiecanej. Także powrót z niewoli babilońskiej ukazany jest jako nowe stworzenie, co zauważamy w Księdze Izajasza: „Oto Ja dokonuję rzeczy nowej” ( 43, 19). Tak zwany koniec naszych czasów ukazany jest więc w Apokalipsie jako nowe stworzenie. Jan Apostoł widzi nowe niebo i nową ziemię, inną niż my znamy. Potem słyszy głos Zasiadającego na tronie: „Oto czynię wszystko nowe” (Ap 21, 5a). Tę kategorię nowości wprowadza użyty tu przymiotnik kainos – nowy. Warto tu wspomnieć, że ideę nowości w języku greckim wyrażają dwa przymiotniki: neos i kainos. Przy czym pierwszy akcentuje zupełną nowość jakiejś rzeczy, coś, czego jeszcze nie było, co się dopiero pojawiło, przymiotnik kainos natomiast mówi o nowym znaczeniu lub nowych cechach znanej już rzeczy (nowość jakościowa). Słowa Zasiadającego na tronie: „Oto czynię wszystko nowe”, poprzedza tekst mówiący o ścisłej więzi między Bogiem a Jego ludem: „Oto przybytek Boga z ludźmi: i zamieszka wraz z nimi, i będą oni Jego ludem, a On będzie „BOGIEM Z NIMI” (tamże 21, 3). Przywołana tu formuła Przymierza wskazuje na doskonałe wypełnienie Bożych obietnic, bo teraz Bóg już na zawsze będzie ze swoim ludem, otrze wszelką łzę z jego oczu, bo śmierci już nie będzie ani żałoby, ni krzyku, ni trudu, bo pierwsze rzeczy przeminęły. Bóg wypełnił swoją obietnicę daną już w raju (nie było tam ani śmierci, ani trudu czy smutku, tylko przyjaźń między Bogiem a pierwszymi rodzicami), że ta szczególna więź, utracona przez grzech, kiedyś powróci. Teraz, gdy dawne rzeczy minęły i nastały nowa ziemia i nowe niebo, Bóg na nowo jest ze swoim ludem, w nowy, doskonały sposób. Czekamy z utęsknieniem na wypełnienie tej wizji.
Św. Klarę z Asyżu, mistyczkę i założycielkę kontemplacyjnego zakonu klarysek, Kościół katolicki wspomina 11 sierpnia. Wraz ze św. Franciszkiem dała ona początek wielkiej rodzinie zakonu franciszkańskiego. Oboje byli niezrównanym przykładem duchowej przyjaźni i radykalnie ewangelicznego życia. Święta jest patronką dziennikarzy i pracowników telewizji.
Św. Klara urodziła się w 1194 r. w zamożnej rodzinie mieszczańskiej. Rodzice kilkakrotnie próbowali wydać ją za mąż, ale Klara zafascynowana przykładem św. Franciszka, chciała prowadzić życie podobne jak on. Mając 17 lat uciekła z domu i z rąk św. Franciszka przyjęła zgrzebny habit zakonny. Wkrótce dołączyło do niej kilka innych kobiet. Razem utworzyły przy kościele św. Damiana pierwszy klasztor, którego przełożoną została Klara.
Irlandia Północna reformuje sposób nauczania religii w szkołach. Nie ma mowy o usuwaniu tego przedmiotu ze szkół, a chrześcijaństwo pozostanie osią edukacji religijnej, ale nowy program ma być bardziej otwarty na religie świata oraz prezentację światopoglądów niereligijnych - podaje Vatican News.
Rządowy projekt zmian to odpowiedź na wyrok Sądu Najwyższego, w sprawie dziewczynki z Belfastu, której rodzice nie chcieli, aby wiara chrześcijańska była przedstawiana córce jako prawda absolutna. Rodzice uznali, że formalne prawo do wypisania dziecka z religii nie rozwiązuje problemu. Mogło ono prowadzić do odizolowania dziewczynki od klasy, zwracać na nią uwagę innych uczniów i zmuszać rodzinę do ujawniania własnych przekonań. Po kilkuletnim postępowaniu Sąd Najwyższy Zjednoczonego Królestwa orzekł 19 listopada 2025 r., że realizowany w tej szkole model edukacji religijnej nie był wystarczająco obiektywny, krytyczny i pluralistyczny, a samo prawo do rezygnacji z zajęć nie stanowiło skutecznego zabezpieczenia praw dziecka i rodziców.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
