O działalności Maryi z pewnością słyszeliśmy niejedno świadectwo. Dzielą się nimi zwłaszcza pątnicy przybywający do Jej sanktuariów rozsianych po całym świecie. Jak co roku, w pierwszą niedzielę po uroczystości Narodzenia NMP, czciciele Matki Bożej Loretańskiej przybywają do Jej domu w Loretto, nieopodal podwarszawskiego Wyszkowa. Tym razem towarzyszy im wyjątkowo aktualne hasło: „Królowo Pokoju, módl się za nami!”.

Córka Matki Bożej

Dzieciństwo spędziła na niewielkiej wiosce ziemi lubelskiej, wśród złotych łanów zbóż. Choć kościół parafialny oddalony był o 8 km, każdej niedzieli wraz z rodzicami pieszo udawała się na Mszę św. I już jako sześcioletnia dziewczynka zdecydowała się przyjąć szkaplerz.

– Dla Niebieskiej Mamy nieważny wiek, Ona od dziecka mnie prowadzi – mówi s. Anastazja, loretanka posługująca w DPS w Loretto. – Od 7. roku życia czułam pragnienie wstąpienia do zakonu. Ponieważ w parafii ani w pobliskich miejscowościach nie było sióstr zakonnych, w wieku 14 lat wybrałam się na poszukiwanie klasztoru. W mojej wiosce w maju zbieraliśmy się przy przydrożnym krzyżu, aby śpiewem oddać cześć Maryi, a echo pieśni niosło się hen daleko. Podążając za tym echem, wybrałam się do Warszawy na poszukiwanie klasztoru bez żadnego adresu. Wezwania z Litanii Loretańskiej były mi adresem – opowiada loretanka.

Rzeczywiście, pierwszy klasztor, do którego zapukała, to było Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Loretańskiej. Do klasztoru została przyjęta w wieku 15 lat, w dniu śmierci papieża Pawła VI – 6 sierpnia 1978 r.

– I ktoś mi powie, że Maryja jest daleko! Ona jest bardzo blisko każdego i każdej z nas – zapewnia siostra. – Nasz założyciel bł. ks. Ignacy Kłopotowski zachęcał siostry do szczególnej czci Maryi, do stałej praktyki odmawiania Różańca. Powiedział: „Będziecie się nazywały siostry loretanki – córki Matki Bożej”. W tym roku odeszła moja ziemska mama. Choć bardzo za nią tęsknię, to wierzę w świętych obcowanie i szczególną miłość Matki Bożej. I dziękuję Bogu za to, że uczynił mnie loretanką – córką Matki Bożej.

Matka i Mistrzyni młodych

Mimo mojego młodego wieku mówi, że w swoim życiu już trochę przeżył. Różne wzloty, ale i bolesne upadki.

– Jakiś czas temu byłem w ciężkim stanie psychicznym, było tak źle, że myślałem o najgorszym, po prostu upadłem. Nie dawałem sobie szans – mówi 16-letni Maks Martyna. – Pewnego dnia, kiedy było ze mną już naprawdę słabo, przejeżdżałem obok kaplicy adoracji. Poczułem niesamowitą siłę, która ciągnęła mnie w stronę kaplicy, aż zdecydowałem się do niej wejść. Tam stała figura Matki Bożej, która miała otwarte ramiona, tak jakby cały czas na mnie czekała, bym w końcu wtulił się w Nią. Poczułem wtedy niesamowitą radość i bezpieczeństwo, ale i żal przez to, że przez te parę miesięcy nie potrafiłem powierzyć Jej swoich wszelkich problemów. Podczas modlitwy coś we mnie pękło, po prostu się popłakałem – opowiada nasz młody rozmówca.

Dziś jest przekonany, że w różnych problemach dobrze jest udać się do Matki i wypłakać się w Jej ramię. Prosił Maryję, by pokazała mu na nowo ścieżkę wiary, która ma iść.

– Postanowiłem wstać, i to właśnie jest w upadkach najpiękniejsze, że potrafimy powiedzieć: „Idę dalej”, jak zrobił to Jezus podczas drogi krzyżowej. Od tamtego momentu moje życie zupełnie się zmieniło, znowu nabrało kolorów. Poznałem wspaniałą dziewczynę, coraz bardziej chciałem angażować się w życie Kościoła. Postanowiłem dołączyć do róży różańcowej tu, w Loretto, by za to wszystko, co mnie spotkało, podziękować Bogu i Maryi. Chce być przykładem dla młodych, że naprawdę można, że nasza młodzież nie jest jeszcze stracona, jak niektórzy myślą. My, młodzi, prosimy Was o modlitwę, byśmy nie bali się głosić prawdy! – prosi Maks.

W wyjątkowo trudnej sytuacji była też Julia Rudnik, dziś zelatorka Żywego Różańca Młodych w Loretto. Wtedy dostała od mamy SMS-a: „Julka pomódl się tymi słowami: «Maryjo, Ty we mnie, przeze mnie módl się i działaj»”. Tak zrobiła.

– Zaczęłam się modlić, prosiłam o pomoc, a Ona nie zawiodła. Nigdy nie zawodzi. Od tamtej pory jesteśmy nierozłączne. Maryja jest moją Matką i Przyjaciółką, Mistrzynią życia codziennego – przyznaje Julia. – Odkąd wstąpiłam do róży różańcowej, każdy poranek zaczynam od Różańca i rozmowy z Matką Bożą. Powierzam Jej swoje sprawy i daje się Jej prowadzić. Ona po cichu zawsze przychodzi z rozwiązaniem. Wiem, że z Nią nie zgubię drogi, bo Ona zawsze prowadzi do Jezusa – podkreśla nasza rozmówczyni.

Loretto – inny świat

Maryja jest dla niego najlepszą Przewodniczką w tym, jak wsłuchiwać się w głos Jezusa. Do tego trzeba wciąż na nowo nastrajać serce. Dla ks. Mateusza Mickiewicza, duszpasterza akademickiego z parafii św. Jakuba na warszawskiej Ochocie, Loretto jest miejscem, które właśnie temu sprzyja.

– Tu Matka Boża zawsze pomaga mi wracać do tego, jaka jest moja tożsamość – że jestem umiłowanym synem Boga. Dla mnie Loretto to zawsze miejsce odpoczynku i wytchnienia, ale przede wszystkim ciszy, w której można spokojnie usłyszeć Słowo Boże, nawet jeśli nie zawsze przemawia tak, jak ja bym to sobie wymyślił – podkreśla młody kapłan.

Choć blisko stąd do Warszawy, Loretto to inny świat. Dla ks. Mateusza najcenniejsza jest panująca tu atmosfera spokoju i modlitwy, życzliwa i dyskretna gościnność sióstr loretanek oraz ojców sercanów białych.

– Pierwszy raz byłem tutaj w dzieciństwie, z rodzicami, ale Loretto stało się dla mnie szczególnie bliskie w czasie seminarium, a teraz jest takim także w kapłaństwie. Tu odbywałem seminaryjne praktyki w loretańskim DPS-ie, tutaj odprawiłem także jedną z Mszy św. prymicyjnych. Sam lub w gronie przyjaciół przyjeżdżam tu, aby złapać oddech – co bardzo ważne w naszym powołaniu – dodaje ks. Mateusz.

Także dla Magdaleny Molskiej-Książek Loretto jest miejscem, w którym wyraźnie czuje Jej Matczyną obecność. Miejsce przepełnione niezwykłym pokojem.

– Zawsze, kiedy tu wracam, wyraźnie to czuję. Sanktuarium w Loretto to jak wspomnienie z dzieciństwa. Wiem, że tu czeka kochającą Mama i każde spotkanie z Nią jest wielką radością. Tu dokonaliśmy intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa i Niepokalanego Serca Maryi w naszej rodzinie. Zostaliśmy dziećmi Najświętszych Serc i wraz z innymi uczymy się wzrastać w tej miłości, w gościnnych progach w Loretto – podkreśla czcicielka Matki Bożej.