Trwają prace III Synodu Archidiecezji Lubelskiej, który został zwołany przez abp. Stanisława Budzika pod hasłem „Kościół – dom i szkoła komunii”. 18 lutego w „Domu Nadziei” Caritas w Lublinie odbyła się V sesja plenarna, na której zostało zaprezentowane sprawozdanie ze zgromadzenia kontynentalnego Synodu w Pradze oraz dokument roboczy Komisji Świadectwo Miłosierdzia.
Jak przypomniał dyrektor Caritas Archidiecezji Lubelskiej ks. Łukasz Mudrak, diecezjalna Caritas, która realizuje misję niesienia miłosierdzia do wszystkich potrzebujących bez względu na wiek, pochodzenie czy wyznanie, została powołana w 1991 r. przez bp. Bolesława Pylaka. W swojej działalności koncentruje się na pomocy chorym i niepełnosprawnym, dzieciom, rodzinom, seniorom, bezdomnym, bezrobotnym i uchodźcom. Pomoc jest świadczona mieszkańcom naszej archidiecezji, jak i innych regionów Polski, Europy i świata. Od lutego 2022 r. szereg działań charytatywnych jest skierowanych do uchodźców z Ukrainy oraz do osób, które pozostają na terenie objętego wojną kraju. W ostatnim czasie lubelska Caritas przeprowadziła zbiórkę pieniędzy na pomoc dla ofiar trzęsienia ziemi w Syrii i Turcji.
Diecezjalna Caritas realizuje swoje działania w kilku placówkach w Lublinie, Chełmie, Dąbrowicy, Firleju i Krasnymstawie. Prowadzi m.in. kuchnię dla ubogich, hospicjum domowe, ośrodek rehabilitacji, dom pomocy seniorom, mieszkania wspomagane, ośrodek dla bezdomnych, warsztaty terapii zajęciowej, świetlicę środowiskową dla dzieci, ośrodek wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie, wypożyczalnię sprzętu rehabilitacyjnego oraz dwa domy rekolekcyjne. Rocznie pomocą obejmuje ok. 30 tys. osób. Codzienną misję kościelnej instytucji wspiera 35 parafialnych zespołów Caritas oraz ponad 100 szkolnych kół Caritas, które na czynieniu dobra gromadzą ponad 3 tys. wolontariuszy. Osoby, które bezinteresownie dzielą się czasem i sercem z bliźnimi, organizują pomoc w swoich środowiskach, a także biorą udział we flagowych akcjach Caritas, jak przedświąteczne zbiórki żywności, wigilie miłosierdzia, czy śniadania wielkanocne.
Niesienie miłosierdzia wobec osób potrzebujących przyczynia się nie tylko do poprawy ich życia materialnego, ale bardzo często do poprawy życia duchowego, większej zażyłości z Kościołem, pogłębienia życia sakramentalnego. Osoby, które otrzymały pomoc materialną, budują w sobie pozytywny obraz Kościoła, a co za tym idzie są bardziej otwarte na spotkanie z Chrystusem. Dzięki posłudze charytatywnej nie tylko realnie poprawia się jakość życia tysięcy osób, które żyją „na peryferiach”, ale też dociera do nich Ewangelia.
Posługa charytatywna jako odpowiedź na przykazanie miłości bliźniego jest zadaniem każdej osoby wierzącej. Można się w nią włączyć przez osobistą pracę, jak i materialne wspieranie działalności Caritas. Okazji jest wiele, np. aktualna akcja przekazywania 1,5% podatku w ramach rocznych rozliczeń z fiskusem (KRS 0000204819).
W okolicy ośrodka znajdzie się wiele pięknych miejsc
Caritas Archidiecezji Wrocławskiej zaprasza seniorów na turnusy wakacyjne w Łebie.
Początek maja to dobry czas na planowanie letniego wypoczynku. Poszukując właściwego dla nas miejsca mamy swoje oczekiwania, marzenia i plany. Chcemy spędzić ten czas w dobrym towarzystwie, a osoby wierzące dbają także o sferę duchową – W tym roku zapraszamy na wakacje pod hasłem: „Łeba – tak jak w domu”. Seniorzy, którzy razem z nami spędzają wolny czas na zorganizowanych wyjazdach mówią o rodzinnej atmosferze, która tam panuje – mówi Paweł Trawka, rzecznik Caritas Archidiecezji Wrocławskiej.
Iwo Hélory żył w latach 1253 -1303 we Francji, w Bretanii. Urodził się w Kermartin, w pobliżu Tréguier. Po ukończeniu 14. roku życia studiował w Paryżu na Wydziale Sztuk Wyzwolonych, później na Wydziale Prawa Kanonicznego i Teologii, a w Orleanie na Wydziale Prawa Cywilnego.
Po trwających 10 lat studiach powrócił do rodzinnej Bretanii. Do 30. roku życia pozostawał - jako człowiek świecki - na stanowisku oficjała diecezjalnego w Rennes, sprawując w imieniu biskupa funkcje sędziowskie. Zasłynął jako człowiek sprawiedliwy i nieprzekupny, obrońca interesów biedaków, za których nieraz sam opłacał koszty postępowania, a także - jako doskonały mediator w sporach.
Później poszedł za głosem powołania i po przyjęciu święceń kapłańskich skupił się na pracy w przydzielonej mu parafii. Biskup powierzył mu niewielką parafię Trédrez, a po roku 1293 nieco większą - Louannec. Iwo od razu zjednał sobie parafian, dając przykład ubóstwa i modlitwy. W czasach, kiedy kapłani obowiązani byli odprawiać Mszę św. tylko w niedziele i święta, Iwo czynił to codziennie, niezależnie od tego, gdzie się znajdował. Często, chcąc pogodzić zwaśnionych, zanim zajął się sprawą jako sędzia, odprawiał w ich intencji Mszę św. - po niej serca skłóconych w jakiś cudowny sposób ulegały przemianie i jednali się bez rozprawy. Nadal chętnie służył wiedzą prawniczą wszystkim potrzebującym, sam żyjąc bardzo skromnie. Był doskonałym kaznodzieją. Iwo Hélory zmarł 19 maja 1303 r. W 1347 r. papież Klemens VI ogłosił go świętym. Jego kult rozpoczął się zaraz po jego śmierci i bardzo szybko rozprzestrzenił się poza granice Bretanii. Kościoły i kaplice jemu dedykowane zbudowano m.in. w Paryżu i w Rzymie. Wiele wydziałów prawa i uniwersytetów obrało go za patrona, m.in. w Nantes, Bazylei, Fryburgu, Wittenberdze, Salamance i Louvain. Został pochowany w Treguier we Francji, które jest odtąd miejscem corocznych pielgrzymek adwokatów w dniu 19 maja.
Warto też dodać, że do Polski kult św. Iwona dotarł stosunkowo wcześnie. Już 25 lat po jego kanonizacji, w 1372 r. jeden z kanoników wrocławskiej kolegiaty św. Idziego, Bertold, ze swej pielgrzymki do Tréguier przywiózł relikwie świętego. Umieszczono je w jednym z bocznych ołtarzy kościoła św. Idziego. Również po relikwie św. Iwona pojechał opat Kanoników Regularnych Henricus Gallici. Na jego koszt do budującego się wówczas kościoła Najświętszej Maryi Panny na Piasku dobudowano kaplicę św. Iwona, w której umieszczono ołtarzyk szafkowy z relikwiami. Niestety, nie dotrwały one do naszych czasów, w przeciwieństwie do kultu, który, przerwany na początku XIX wieku, ożył w 1981 r. Od tego czasu w każdą pierwszą sobotę miesiąca w kaplicy św. Iwona zbierają się prawnicy wrocławscy na Mszy św. specjalnie dla nich sprawowanej.
Drugim ważnym miejscem kultu św. Iwona w Polsce jest Iwonicz Zdrój, gdzie znajduje się jedyny w Polsce, jak się wydaje, kościół pw. św. Iwona, z przepiękną rzeźbioną w drewnie lipowym statuą Świętego.
Warto też wspomnieć o zakładanych w XVII i XVIII wieku bractwach św. Iwona, gromadzących w swych szeregach środowiska prawnicze, a mających przyczynić się do ich odnowy moralnej. Bractwa te istniały przede wszystkim w miastach, gdzie zbierał się Trybunał Koronny: w Piotrkowie Trybunalskim (zał. w 1726 r.) i w Lublinie (1743 r.). W obydwu do dziś zachowały się obrazy przedstawiające Świętego: w Piotrkowie - w kościele Ojców Jezuitów, w Lublinie - w kościele parafialnym pw. Nawrócenia św. Pawła. Istniały też bractwa w Przemyślu (XVII w.), prawdopodobnie w Krakowie (zachował się XVIII-wieczny obraz św. Iwona w zakrystii kościoła Ojców Pijarów), w Warszawie i we Lwowie. W diecezji krakowskiej czczono św. Iwona w Nowym Korczynie (w 1715 r. w kościele Ojców Franciszkanów konsekrowano ołtarz św. Iwona) oraz w Nowym Sączu, w kręgach związanych z Bractwem Przemienienia Pańskiego.
Natomiast we Wrocławiu, w kaplicy kościoła pw. Najświętszej Marii Panny na Piasku, znajduje się witraż wyobrażający św. Iwo. Został on ufundowany w 1996 r. przez adwokatów dolnośląskich z okazji 50-lecia tamtejszej adwokatury.
Z okazji rocznicy inauguracji pontyfikatu Papieża, w swoim przesłaniu prezydent Włoch Sergio Mattarella złożył życzenia Leonowi XIV i podkreślił, że jego apele „o znaczenie współpracy i rozwoju, o potrzebę inwestowania w edukację i kształcenie” oraz „o zaangażowanie każdego na rzecz wspólnoty i szacunku dla bliźniego” budzą zaufanie w obliczu „wyzwań współczesności”.
Prezydent Mattarella napisał w okolicznościowym liście, że „w obliczu szerzącego się bezprawia i przemocy” wezwanie Leona XIV, by „traktować pokój jako dobro trudne do osiągnięcia, ale możliwe”, konkretnie inspiruje „codzienne postępowanie”, a jego nieustanne apele, „aby zamilkła broń i aby wszędzie przywrócono zasady sprawiedliwości i dialogu, budzą nadzieję”, dodając otuchy tym, którzy są zaniepokojeni powierzchownością, z jaką wojna dziś zagraża, a czasem jest prowadzona, z tragicznymi konsekwencjami i niedopuszczalnymi kosztami ludzkimi.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
