– Walczycie nie przeciwko komuś, ale walczycie, aby zdobywać ludzi dla Chrystusa – powiedział bp Andrzej Siemieniewski, ustanawiając nowych nadzwyczajnych szafarzy Komunii św.
Uroczystość miała miejsce 24 lutego w sanktuarium św. Jacka w Legnicy, w miejscu cudu eucharystycznego, podczas wielkopostnego dnia skupienia dla szafarzy świeckich. Był to czas na wspólną modlitwę, adorację Najświętszego Sakramentu oraz indywidualną spowiedź. Ks. Tomasz Krauze, duszpasterz odpowiedzialny za formację szafarzy, wygłosił konferencję.
Boża sprawa
Podczas Mszy św. biskup legnicki ustanowił 17 nowych szafarzy, którzy będą pełnić swoją posługę we wspólnotach parafialnych. W tym gronie jest też siostra zakonna ze Zgromadzenia Służebnic Przenajświętszej Krwi posługująca w Zgorzelcu.
W homilii podkreślił, że i dziś potrzeba zastępów tych, którzy wspierają lud Boży, wędrujący ku życiu wiecznemu, potrzeba tych, którzy będą rozdzielali chleb Pański. – Wielką radością jest to, że w naszych czasach pojawiają się współpracownicy Bożej sprawy. Ich rola jest szczególnie ważna w Wielkim Poście, kiedy uświadamiamy sobie, jak bardzo potrzebujemy Bożego pokarmu w wychodzeniu z wad i słabości. Potrzebujemy pokarmu i tych, którzy ten pokarm zaniosą potrzebującym – powiedział.
Świadkowie
Reklama
Biskup legnicki podkreślił także, że ustanowienie nowych szafarzy jest przypieczętowaniem przez Kościół charyzmatu, jaki kandydaci otrzymali. – Ważne jest także to, aby ci, którzy już posługują w parafiach, swój charyzmat na nowo rozpalali, aby pamiętali, że mają być świadkami Boga wobec innych poprzez słowo, postawę życia, modlitwę – przypomniał. Dzień ten był okazją do podziękowania szafarzom, którzy od lat pełnią swoją posługę we wspólnotach parafialnych i modlitwy o nowych szafarzy.
O sobie
Zbigniew Haniszewski pełni już posługę szafarza w parafii w Żeliszowie. – Myślałem o tym od dawna, wreszcie spełniło się to. Głównym powodem tej decyzji była chęć pogłębienia wiary, to też mobilizacja do głębszej modlitwy i służby w parafii. Dla mnie to wielka radość, że przez tę posługę mogę pomóc Kościołowi – mówi. Podkreśla też, że jednym z najważniejszych zadań jest zanoszenie Komunii św. chorym, którzy czekają na to w domach. – Ich radość z możliwości przyjęcia Jezusa Eucharystycznego jest także moją radością – dodaje.
Wśród nowych szafarzy są m.in. Tomasz Dziweńka, Jan Buczko i Lech Jędrzejczak. To dla nich kolejny krok pogłębiający zaangażowanie w życie liturgiczne i w życie parafii. – To także wyróżnienie, radość i zaszczyt z tego, że można być tak blisko Jezusa, że można zanosić go ludziom, zwłaszcza chorym i starszym – podkreślają. Pełnienie tej funkcji to także wezwanie i mobilizacja do dawania większego świadectwa wiary, wśród swoich bliskich i innych ludzi.
Obecnie w diecezji legnickiej jest ponad 470 szafarzy, wśród których są także bracia i siostry zakonne.
Legnicka parafia przeżywała w niedzielę Św. Rodziny swój dzień odpustowy. Uroczystości przewodniczył biskup legnicki Zbigniew Kiernikowski.
Przybyłego księdza Biskupa, koncelebransów parafian i gości, powitał proboszcz parafii ks. Bronisław Kryłowski. Poinformował przy tym, o kolejnych pracach które dokonały się w ostatnim czasie we wnętrzu świątyni. Należą do nich: dokończenie malatury prezbiterium z adoracją Świętej Rodziny przez pasterzy i Mędrców, oraz uzupełnienie stacji Drogi Krzyżowej. Prace te zostały pobłogosławione na zakończenie
Drodzy bracia i siostry,
Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią.
Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989).
Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących.
Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki.
Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę.
22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica.
Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy.
Podziel się cytatem
Każde spojrzenie Maryi coś odsłania: Boga, człowieka, drogę. W maju zapraszamy Cię do zatrzymania się przy 31 takich spojrzeniach. Dziś zobacz jedno z nich.
Pod krzyżem Maryja otrzymuje nowe zadanie.
Nie zamyka się w swoim bólu.
Jej spojrzenie rozszerza się.
Staje się miejscem dla innych.
To jest dojrzałość miłości:
nie tylko przeżyć swoje — ale otworzyć się na czyjeś życie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
