To już trzeci raz, jak stolica Francji będzie gospodarzem letnich igrzysk. Ostatni raz miało to miejsce 100 lat temu, w 1924 r. To ważne światowe wydarzenie nie wzbudza, jak dotąd, entuzjazmu Francuzów. Na razie zostało ono zredukowane do serii polemik i typowych konfrontacji między lewicą a prawicą. Ta ostatnia obawia się, że igrzyska olimpijskie przerodzą się w „Woke Games”.

Najpierw pojawiła się „neutralna płciowo” maskotka, która według organizatorów reprezentuje frygijską czapkę francuskich rewolucjonistów, ale według opinii większości użytkowników mediów społecznościowych przypomina intymną część kobiecego ciała. Następnie ukazał się spot promujący igrzyska, w którym jako pierwszą pokazano flagę LGBT, przed flagą francuską, i w którym pojawiają się odniesienia do rewolucji obyczajowej z maja 1968 r. i do prawa do aborcji. Kolejne kontrowersje wzbudził oficjalny plakat olimpiady, który – jak na mój gust – jest dość udany, ale przy bliższym przyjrzeniu się widać, że z kopuły Pałacu Inwalidów został usunięty krzyż, co uzasadniane było „inkluzywnością” igrzysk. Czy zatem bycie inkluzywnym oznacza usunięcie krzyża i pokazanie w pierwszej kolejności tęczowej flagi?

To, co nazywam progressist circus, polegający na tym, że jeden medialny skandal goni drugi, nie zakończyło się na tym. Do niesienia znicza olimpijskiego zostali wyznaczeni drag queens – męscy transwestyci w ekstrawaganckich strojach i z dużą ilością makijażu. Mógłbym też wspomnieć o kontrowersjach wokół piosenkarki Ayi Nakamury, która ma wystąpić podczas ceremonii otwarcia igrzysk. Dla jednych jest zbyt wulgarna i nie ma dobrego głosu, dla drugich natomiast jest najpopularniejszą francuską piosenkarką atakowaną z powodu czarnego koloru skóry.

Zostaliśmy nawet uraczeni epizodem, który jest bardzo reprezentatywny dla tego, co we Francji znane jest jako „humor galijski”. Przez ostatnie 20 lat francuscy politycy, którzy mają tendencję do myślenia, że są wszechmocni i wystarczy, iż coś powiedzą, a to się stanie, obiecywali, że wkrótce będziemy mogli kąpać się w Sekwanie (gdzie odprowadzane są ścieki z 12-milionowego regionu). Z okazji igrzysk olimpijskich wpadli na pomysł zorganizowania w paryskiej rzece olimpijskich zawodów w triatlonie i maratonie pływackim. Aby pokazać swoją determinację w realizacji tego projektu, Emmanuel Macron i mer Paryża obiecali, że będą pływać w Sekwanie 23 czerwca. Wielu Francuzów odpowiedziało hasztagiem w sieciach społecznościowych #JeChieDansLaSeineLe23Juin (#WypróżniamSięDoSekwany23Czerwca), z kilkoma bardzo zabawnymi filmikami.

Ten tragikomiczny spektakl jest obecnie normą na Zachodzie i zazwyczaj pozwala nie myśleć o prawdziwych problemach. W tym przypadku kwestią, która nurtuje wszystkich Francuzów, jest bezpieczeństwo. Jak zapewnić sukces igrzysk olimpijskich, gdy Rosja prowadzi wojnę u granic europejskich, stara się zdestabilizować Zachód, stosując manipulacje, dezinformację i sabotaż; gdy wojna powraca na Bliski Wschód; gdy rok temu we Francji miały miejsce zamieszki i grabieże na niespotykaną dotąd skalę; gdy przestępczość bije wszelkie rekordy, a kraj jest regularnie celem islamskich ataków terrorystycznych?

Jeśli chodzi o zamachy terrorystyczne, należy powiedzieć, że Francja ma bardzo doświadczone i skuteczne służby, które są wspomagane przez ogromne środki Stanów Zjednoczonych w zakresie nasłuchu i szpiegostwa. Akcja zatem na dużą skalę, jak Bataclan, wydaje się mało prawdopodobna, niemniej jednak pojedyncza osoba – co miało miejsce już niejednokrotnie – może się prześlizgnąć przez sieć zabezpieczeń. Na olimpiadę będzie zmobilizowanych ok. 35-45 tys. policjantów, co jest znaczną liczbą. Francuscy policjanci są jednak nadmiernie obciążeni i wyczerpani licznymi interwencjami w związku z wysoką przestępczością, licznymi zamieszkami, demonstracjami i strajkami, a nie będą mieli możliwości wzięcia urlopu. Do Paryża przyjadą nawet polscy policjanci, aby wspierać swoich francuskich kolegów. Niektórzy eksperci ds. bezpieczeństwa obawiają się, że duża koncentracja funkcjonariuszy policji w stolicy pozostawi resztę Francji bez ochrony, co może spowodować wzrost przestępczości na prowincji.

Rząd „przesiedlił” również wielu migrantów, narkomanów i bezdomnych z Paryża do innych miast. Narzucone ograniczenia ruchu, wyraźna niechęć do rozwiązania problemu przeciążenia transportu publicznego w czasie trwania wydarzenia i podwojenie opłat komunikacji miejskiej – to wszystko skłania mnie do myślenia, że rząd stara się ograniczyć napływ ludzi z „niespokojnych” przedmieść do Paryża. Ostatecznie miasto to może nigdy nie być tak bezpieczne, jak podczas tych igrzysk, ale będzie „zabunkrowane” ogrodzeniami wokół zabytków i miejsc zawodów. Według ekspertów, krytyczny moment będzie miał miejsce podczas ceremonii otwarcia. Prezydent zaplanował to wydarzenie z rozmachem: parada 10 tys. sportowców odbędzie się na Sekwanie, na łodziach – będą oni przepływać przez najpiękniejsze miejsca w Paryżu. Ceremonia ta będzie bezpłatna i otwarta dla wszystkich widzów. Zapowiada się to imponująco, zwłaszcza że Francja ma niezrównane umiejętności w organizowaniu uroczystości. Ale fakt, że odbywa się to na świeżym powietrzu, blisko wody i na niezamkniętym terenie, budzi obawy służb bezpieczeństwa przed atakami dronów, ruchami tłumów i ryzykiem utonięcia. Informacje, że broń antydronowa przygotowywana na tę okazję jest jeszcze niedopracowana, a komputery zawierające poufne informacje dotyczące bezpieczeństwa zostały skradzione, również mogą niepokoić.

Francuzi są obecnie bardzo podzieleni i pogrążeni w marazmie. Francja weszła w okres wielkiej niestabilności politycznej z powodu braku większości w parlamencie francuskim, porażki, którą partia prezydenta Republiki poniosła w wyborach europejskich, oraz faktu, że ugrupowanie to jest zaprogramowane jedynie do 2027 r., ponieważ Emmanuel Macron, zgodnie z konstytucją, nie może ubiegać się o reelekcję. Wielu szczerze wierzyło, że Macron zreformuje i zmieni Francję. Niestety, jego bilans, choć nie katastrofalny, jest rozczarowujący. Człowiek, którego media przedstawiały jako „Mozarta finansów”, „Jowisza”, „lidera Europy” i „zbawcę planety”, zwiększył francuskie dług i deficyty, nie był w stanie zapobiec degradacji Francji w prawie wszystkich dziedzinach: gospodarczej, edukacyjnej i międzynarodowej. Igrzyska olimpijskie są zatem dla niego ostatnią szansą, aby dać Francuzom pozytywny obraz ich kraju i na nowo ich zjednoczyć.