Był synem subdiakona Stefana. Z urodzenia był Rzymianinem. Jako kapłan posługiwał w Rzymie przez 40 lat, po czym został wybrany na 68. biskupa Rzymu. Pontyfikat Adeodata I trwał od 19 października 615 r. do 8 listopada 618 r. Nie należał jednak do łatwych, bo w tym czasie Rzym nawiedziło potężne trzęsienie ziemi i panowała epidemia świerzbu. Jako papież był otwarty na biedę ludzką. Podczas zarazy osobiście niósł chorym pomoc i pocieszenie. Dlatego Honoriusz I w epitafium na cześć Adeodata określił go jako człowieka wielkiej mądrości, pobożności i bystrości umysłu, a jednocześnie pełnego prostoty i łagodności, wskazał na jego pokojowe usposobienie. W okresie wojny z Longobardami i zawirowań na Półwyspie Apenińskim Adeodat okazał się lojalny wobec Herakliusza, cesarza bizantyńskiego, i poparł egzarchę Eleuteriusza, władcę Rawenny.

Jako papież zadbał o dyscyplinę kleru diecezjalnego i na jego rzecz ograniczył przywileje benedyktynów rzymskich. Osobiście wyświęcił wielu nowych kapłanów. Chciał, by kapłani więcej się modlili – w tym celu wprowadził specjalne nabożeństwo wieczorne dla kleru, był więc prekursorem Nieszporów. Dał wszystkim księżom prawo odprawiania dwóch Mszy św. dziennie. Adeodat I spoczywa w rzymskiej Bazylice św. Piotra.

Święty Adeodat I, papież zm. 8 listopada 618 r.