Ponad dwadzieścia Orszaków Trzech Króli przeszło 6 stycznia ulicami większych i mniejszych miejscowości diecezji świdnickiej. Najliczniejszy odbył się w stolicy diecezji, gromadząc blisko trzy tysiące wiernych.
Świdnicki Orszak, który odbył się już po raz trzynasty, poprzedziła Msza święta w katedrze, której w tym roku przewodniczył biskup senior Ignacy Dec. W homilii hierarcha podkreślił, że objawienie Jezusa jest skierowane do wszystkich narodów, a Trzej Mędrcy są tego pierwszymi świadkami: – Na progu ziemskiego życia Jezusa jest to oznajmienie, że nie przyszedł tylko dla jednego narodu, ale dla wszystkich narodów. Wskazał również na znaczenie modlitwy i osobistego świadectwa wiary. – Mędrcy są dla nas przykładem wytrwałego poszukiwania Jezusa. Chcemy odnowić i pogłębić nasze trwanie przy Chrystusie, by innym pomagać odnajdywać drogę do Niego – podkreślił.
Ulicami miasta
Po Liturgii biskup wraz z przedstawicielami duchowieństwa, władz samorządowych i licznymi wiernymi wyruszył sprzed katedry. Ulicami Świdnicy przeszła barwna procesja: aniołowie, pasterze, przedstawiciele wspólnot, a także rycerze towarzyszyli Trzem Mędrcom i – budzącym szczególną sympatię uczestników – osiołkom z ośrodka onoterapii w Lubachowie.
Podczas pochodu rozdawano korony i śpiewniki, co zachęcało do wspólnego, radosnego kolędowania. Orszak przeszedł ulicami miasta i zakończył się na świdnickim Rynku. Tam na wszystkich czekał poczęstunek w postaci gorącego bigosu i herbaty, przygotowany przez Caritas Diecezji Świdnickiej. Ze sceny uczestników pozdrowili m.in. główny organizator wydarzenia – Jan Jaśkowiak oraz bp Dec, przedstawiciele władz miasta i gminy.
Fenomen Orszaków
Świdnicki pochód stanowił jeden z dwudziestu dwóch Orszaków zorganizowanych tego dnia na terenie diecezji. Barwne korowody przemaszerowały m.in. przez Bardo, Bielawę, Dzierżoniów, Dobromierz, Głuszycę, Górę Igliczną, Jaroszów, Jugów, Lądek-Zdrój, Łagiewniki, Mieroszów, Mokrzeszów, Nową Rudę-Słupiec, Piławę Górną, Różankę, Strugę, Sokołowsko, Strzegom, Świebodzice, Walim, Wałbrzych i Ząbkowice Śląskie. Wszystkie łączyła idea wspólnego przeżywania uroczystości Objawienia Pańskiego w duchu radości i modlitwy.
Spotkanie w Pałacu w Kiełczynie upamiętniające ks. Jana Melza.
Wśród uczestników dawni uczniowie kapłana i potomkowie przedwojennych mieszkańców regionu.
Patriotę nazwano Niemcem, więźnia Buchenwaldu – faszystą. Chciano go złamać, ale on nie ugiął się ani przed Hitlerem, ani przed komunistami - ks. kan. Jan Melz wciąż inspiruje.
- To postać niezwykła, bardzo zasłużona, a chyba ciągle nie dość mocno pamiętana w stosunku do zasług dla Polski i polskości – tymi słowami historyk Janusz Głód rozpoczął wykład poświęcony ks. kan. Janowi Melzowi, który odbył się 21 lutego w Kiełczyńskim Pałacu. W 68. rocznicę śmierci tego niezwykłego kapłana zgromadzeni mogli poznać jego pełne dramatycznych wydarzeń życie oraz niezłomną postawę wobec totalitarnych reżimów XX wieku.
Stałość w wierze jest jedną z najważniejszych cnót. Chodzi o niegasnącą gotowość do kochania Boga i ludzi. Perseverantia to cierpliwe trwanie przy Bogu, we wszelkich przeciwnościach losu. Nie psychologiczny optymizm, ale kurczowe trzymanie Jezusa „za rękę”, duchowe dojrzewanie w otaczającej nas niekiedy ciemności i w czasie próby. W przypadku relacji między ludźmi chodzi o konkretną postawę: bardziej czyn niż słowo (choć ono jest czasem niezastąpione), bardziej długotrwały trud niż efemeryczne poruszenie emocji, czasochłonny wysiłek, a nie ubolewanie. Prorok Ozeasz opisuje postawę Izraela wobec Boga – przyznajmy, że często także naszą. To obraz znikających nagle chmur o świtaniu i porannej rosy w upalny dzień. Gdy chodzimy letnim rankiem po trawie, czujemy przyjemny chłód wilgoci. Jest jej mnóstwo, niczym wody w zbiorniku. A jakież zdziwienie nas ogarnia, gdy po wschodzie Słońca nagle ten bezmiar wilgoci ustępuje miejsca przejmującej suchości, chłód zmienia się w gorąc, a przyjemna miękkość zieleni – w twardość podłoża przypominającego skałę. Jak to możliwe w tak krótkim czasie? – pytamy zaskoczeni. Niemal identycznie dziwi się Ozeasz postawie ludu Bożego wybrania. Wielkie słowa, zapewnienia o wierności Bogu i Jego przymierzu, liczne ofiary, modlitwy, uroczystości oraz święte zwołania... i nagle pustka. Więcej nawet: odwrót! Zwrot ku pogańskiemu kultowi, ku Baalowi, nikczemne zachowanie nielicujące z rangą wybrania i Dekalogiem, złożonymi ślubami i obietnicami. Słomiany zapał – mawiamy w takiej sytuacji, wzruszając ramionami. Konsekwencje stygnięcia wiary Izraela były widoczne w życiu publicznym, gdzie sojusze polityczne były ważniejsze niż zaufanie Bogu. Panował chaos, mnożyły się społeczne konflikty, a moralne zepsucie elit widoczne było gołym okiem. A wszystko to w obliczu niebezpieczeństwa inwazji ze strony potężnej Asyrii. Skąd my to znamy? Wszelkie podobieństwa do sytuacji, w jakiej obecnie się znajdujemy, są nie tylko nieprzypadkowe, ale wręcz ostentacyjnie oczywiste! Kochający swój naród Ozeasz natarczywie napomina, grozi karą Bożą, ale i zachęca swych rodaków do powrotu pod skrzydła Boga. Wprawdzie porównuje Izrael do niewiernej żony, ale jednocześnie przypomina, że Bóg jawi się jako wierny mąż, gotowy do przebaczenia. Jeśli tylko Izrael powróci do lojalności, do głębi, a nie będzie „mydlił oczy” Bogu fałszywym, bo pozbawionym nawrócenia moralnego kultem, On zwróci pogodne oblicze ku swemu ludowi. Pojednanie i odnowienie przymierza możliwe jest w każdej chwili. Czułymi słowami Ozeasz kreśli obraz Boga – jest On pełen miłości, współczucia i cierpienia z powodu zdrady człowieka. Można by powiedzieć, że paradoksalnie upadek każdego z nas Bóg przeżywa jako własną porażkę, bo nas kocha. Poznanie prawdziwego Boga, Ojca Jezusa Chrystusa, a nie boga mojej wyobraźni, ambicji czy aspiracji, jest kluczowe. Wtedy bardziej będziemy wydobywali z siebie miłosierdzie, niż tylko składali ofiary, dawali samych siebie, a nie tylko coś od siebie.
W tym roku XIX Święto Dziękczynienia w Świątyni Opatrzności Bożej przebiega pod hasłem „Dziękujemy za świadectwo wiary”. Do kościoła zostały wprowadzone relikwie bł. Bolesławy Lament – patronki jedności w 35. rocznicę jej beatyfikacji i bł. ks. Józefa Stanka – pallotyna, męczennika II wojny światowej, zamordowanego podczas powstania warszawskiego.
Centralnym punktem obchodów była msza św. z udziałem biskupów w Świątyni Opatrzności Bożej. Liturgii przewodniczył abp Tadeusz Wojda, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
