Przy okazji obchodów Roku Świętego warto nie tylko zaczerpnąć z ducha Apostołów, ale poznać prawdziwe skarby gromadzone od wieków przez kolejnych papieży.
Watykan – najmniejsze państwo świata z najmniejszą liczbą mieszkańców, siedziba władz najwyższych Kościoła, z nowym od 8 maja, najważniejszym swoim obywatelem: papieżem Leonem XIV – w Roku Jubileuszowym przeżywa prawdziwe oblężenie. Jest miejscem spotkań poszczególnych grup, ale i celem pielgrzymowania katolików z całego świata, by tu zyskać odpust zupełny. I by tu powrócić do źródeł chrześcijaństwa, u boku następcy św. Piotra odnowić swoją wiarę. Obok największego kościoła na świecie – Bazyliki św. Piotra są tu też Muzea Watykańskie z niedawną główną bohaterką drugiego planu – Kaplicą Sykstyńską (o niej już pisaliśmy na naszych łamach).
Krótko
Muzea Watykańskie to jedno z najstarszych (XVI wiek) i największych na świecie muzeów sztuki, mieszczące 54 galerie i muzea z 1400 pomieszczeniami i 70 tys. eksponatów (spośród nich udostępnionych jest „zaledwie” 20 tys. dzieł sztuki). Oprócz obrazów są rzeźby, arrasy, kandelabry czy stare mapy. Wśród korytarzy są i wyjątkowe schody, a wśród apartamentów papieskie powozy. Nic więc dziwnego, że każdego roku muzea odwiedza ponad 15 mln ludzi z całego świata. Warto wiedzieć, że aby dotrzeć do wszystkich okazów, trzeba pokonać dystans 7 km! Wygodne więc obuwie i zmysł logistyczny w cenie ;).
To pomieszczenia pomalowane przez Rafaela i jego uczniów na zlecenie papieża Juliusza II. Ozdabianie papieskich apartamentów zajęło artyście niemal całe życie. Freski przedstawiają sceny biblijne i papieskie ceremonie.
Galeria Map
Istna gratka dla miłośników kartografii. W długim na 100 m korytarzu jest 40 map topograficznych Włoch z XVI wieku, ręcznie rysowanych na zlecenie Grzegorza XIII. Ich autorem jest Ignazio Danti – dominikanin, matematyk i geograf. W swoich pracach odnotował skomplikowane detale odnoszące się do poszczególnych regionów Italii.
Pinakoteka
Powstała w 1932 r. na zlecenie papieża Piusa XI, który chciał, by papieskie kolekcje były dostępne dla zwiedzających. W 18 salach zgromadzone są tu obrazy zwłaszcza z XIV-XVIII wieku. Można zobaczyć obrazy Rafaela, Leonarda da Vinci, Giotta czy Caravaggia.
Jedne z najsławniejszych dzieł to Przemienienie Pańskie, które Rafael malował przez ostatnie 4 lata swojego życia (skończył je jego uczeń Giulio Romano) i Święty Hieronim na pustyni – niedokończony obraz Leonarda da Vinci tworzony w latach 80. XV wieku.
Muzeum Egipskie
Otwarte przez papieża Grzegorza XVI w 1839 r., składa się z 9 pomieszczeń z kolekcją z czasów starożytnego Egiptu. Są tu sarkofagi, mumie, znaleziska grobowe czy rzeźby. Jeden z najsłynniejszych okazów to rzeźba Głowa faraona Mentuhotepa II.
Muzeum Pio-Clementino
Reklama
Nazwa muzeum odnosi się do dwóch papieży, którzy nadzorowali jego powstanie – Klemensa XIV (papież w latach 1769-74) i Piusa VI (1775-99). To jedna z najcenniejszych części Muzeów Watykańskich. Zgromadzone są tu greckie, rzymskie i klasyczne rzeźby, mozaiki oraz dzieła związane ze światem funeralnym (sarkofagi, ołtarze).
Co warto zobaczyć?
Obraz Jan Sobieski pod Wiedniem
Nazywany jest również Odsieczą Wiedeńską. To największy obraz w Muzeach Watykańskich. Jan Matejko przedstawił w nim scenę wręczenia przez króla Jana III Sobieskiego listu kanonikowi Denhoffowi, wysłannikowi papieża Innocentego XI, z wiadomością o pokonaniu wojsk tureckich u bram Wiednia. To dar narodu polskiego dla papieża Leona XIII.
Schody Bramantego
Te wyjątkowe schody o podwójnej spirali są zapewne jednymi z najczęściej uwiecznianych schodów na świecie. Oryginalne, niedostępne dla zwiedzających, znajdują się w Muzeum Pio-Clementino, pochodzą z 1505 r. Zostały tak zaprojektowane, by mogli po nich wchodzić nie tylko ludzie, ale także juczne zwierzęta – miały umożliwić Juliuszowi II dotarcie do prywatnej rezydencji w... powozie.
Współczesna replika schodów również mieści się w tym samym muzeum. Pochodzi z początku XX wieku.
Rzadkie dokumenty ze zbiorów watykańskich
Wystawa jubileuszowa, która jest efektem współpracy Muzeów Watykańskich i Watykańskiego Archiwum Apostolskiego, nawiązuje do poprzednich lat jubileuszowych. Można tu zobaczyć oryginalne dokumenty z Watykańskiego Archiwum Apostolskiego – m.in. bulle ogłaszające jubileusze z 1475, 1925, 1975 i 2000 r., a także najnowszą, podpisaną przez papieża Franciszka.
Miniaturowe mozaiki
Wystawa czynna od maja prezentuje nowy układ kolekcji Miniaturowych Mozaik Muzeów Watykańskich.
Piękna i wzruszająca uroczystość w promieniach letniego jeszcze słońca odbyła się 5 września 2012 r. w Okrzei (powiat łukowski). Tam, gdzie znajduje się mogiła rodzicielki autora „Quo vadis?” - Stefanii z Cieciszowskich, został poświęcony przez prymasa seniora kard. Józefa Glempa i biskupa siedleckiego Zbigniewa Kiernikowskiego monumentalny pomnik Matki i Syna, wzniesiony z inicjatywy prof. Lecha Ludorowskiego, prezesa Towarzystwa im. Henryka Sienkiewicza Zarząd Główny w Lublinie, dzięki środkom uzyskanym od rodaków z kraju i z zagranicy.
Jak zaznaczył pomysłodawca dzieła - prof. Lech Ludorowski, jest to pomnik oryginalny pod każdym względem. Pierwszy w naszej Ojczyźnie religijny monument Sienkiewiczowski. Interesujące dzieło sztuki zaprojektowane i wykonane przez artystę rzeźbiarza Witolda Marcewicza, swoją urodą dorównujące najpiękniejszym pomnikom w Rzymie i Szczawnicy, autorstwa prof. Czesława Dźwigaja. Należy do największych i najbardziej udanych w całej galerii 21 pomników Sienkiewiczowskich. Wyraża wiele. Przede wszystkim ukazuje matkę, która przekazała talent pisarski Henrykowi, dlatego jego słowa z roku 1900: „Matce mojej zawdzięczam pociąg do literatury” - zostały wyryte na jednej z czterech tablic na potężnym cokole. Drugą wykutą w piaskowcu postacią jest chłopiec, jeszcze gimnazjalista, w objęciu matczynego ramienia pochylający się nad otwartą księgą na kolanach matki - pani Stefania była bowiem pierwszą nauczycielką przyszłego noblisty. Dwa zespolone wspólnym ramieniem krzyże sugerują, że ten chłopiec, któremu matka przekazuje wiarę, będzie w przyszłości wielkim pisarzem katolickim, wiernym Bogu i Ojczyźnie.
Towarzystwo im. Henryka Sienkiewicza wzniosło pomnik Matki i Syna oraz odnowiło skromną płytę nagrobną Stefanii Sienkiewiczowej w miejscu szczególnie ważnym dla tradycji i kultury narodu polskiego. Jest to przestrzeń sakralna, miejsce pamięci, do którego dążą wycieczki krajowe i z różnych stron świata. Tym samym został zrealizowany szlachetny zamysł prof. Ludorowskiego, by to miejsce poddać gruntownej renowacji i podkreślić jego znaczenie pomnikiem godnym świetlanej pamięci Macierzy autora „Trylogii”. Cel został osiągnięty po 4 latach bardzo trudnych, niesłychanie złożonych, skomplikowanych starań oraz wielu niespodziewanych trudności i przykrych wydarzeń. Tak oto szlak pielgrzymi w Okrzei - od kościoła Świętych Apostołów Piotra i Pawła (zbudowanego finansowym i organizacyjnym wysiłkiem prababki pisarza), przez cmentarz parafialny i mogiłę matki, do kopca z pięknym popiersiem Sienkiewicza - zyskał wyjątkowo wartościowy obiekt o wielkich walorach religijno-patriotycznych, estetycznych, historycznych, edukacyjnych, który skłania do refleksji modlitewnej, kontemplacji i nauki.
Nowy pomnik w Okrzei, będąc wyrazem hołdu składanego „zasłużonej dla Polski Matce” - jak czytamy na tablicy frontowej - sławi jednocześnie zasługi jej wielkiego syna. Właśnie służba Henryka Sienkiewicza dla narodu polskiego i wszystkich ludzi w imię miłości Ojczyzny, chrześcijańskiej miłości bliźniego i godności każdego człowieka stanowiła najczęstszy motyw wystąpień podczas uroczystości. Prymas senior kard. Józef Glemp w słowie kończącym Mszę św. powiedział dobitnie: - On odsłaniał nam Polskę. Odsłonił w sposób szczególny w tej przeszłości, kiedy trzeba było dawać życie za Ojczyznę. Sam potrafił służyć, kiedy przyszła wielka bieda i polityczna niepewność. Opierając swoją homilię na wskazaniu św. Pawła: „Jesteśmy sługami”, bp Zbigniew Kiernikowski uczynił Sienkiewicza wzorem człowieka dającego siebie dla drugich i w ten sposób odkrywającego siebie w Bogu. W uzasadnieniu twierdzenia, iż twórca „Quo vadis?” miał wyczucie nie tylko spraw ludzkich i ojczystych, ale i Bożych, Ksiądz Biskup zacytował znamienną wypowiedź Sienkiewicza o książce Ernesta Renana „Żywot Jezusa”: „(...) kto by stracił wiarę, ten by ją mógł odzyskać widząc, jak ten, rozumny zresztą, filister chce, a nie może dostroić się do przedmiotu, który go przewyższa, tak jak np. Alpy przewyższają jakieś narzędzie geometryczne, którymi się je mierzy”.
W poprzedzającym Mszę św. wystąpieniu krajowy duszpasterz środowisk twórczych ks. Wiesław Niewęgłowski nakreślił warunki historyczne działalności Henryka Sienkiewicza i już na wstępie uroczystości skłonił ponad 2 tys. przybyłych do Okrzei rodaków z całego kraju do uzmysłowienia sobie, jak bardzo Polacy potrzebują takich wodzów duchowych jak Sienkiewicz, by wokół nich się jednoczyć wobec zagrażającej Polsce (tak często w historii) polityki europejskiej.
Istotę postawy służby oraz misji narodowej autora „Potopu” pięknie i najdobitniej wyraził prof. Ludorowski tekstami na tablicy memoratywnej pomnika i w akcie erekcyjnym, uroczyście podpisanym i odczytanym w świątyni, a następnie zaniesionym w procesyjnym przemarszu i wmurowanym w fundament monumentu: „Wielki Polak, niezłomny patriota, wielbiący Boga krzewiciel świętej wiary, pisarz katolicki, wierny syn Kościoła, konfrater Ojców Paulinów na Jasnej Górze, człowiek wyjątkowej dobroci i szlachetności, współtwórca Niepodległej Ojczyzny. Klasyk literatury narodowej, autor nieśmiertelnych nowel i powieści - arcydzieł obecnych trwale w kulturze ludzkości. Pierwszy wśród polskich i słowiańskich pisarzy uhonorowany Nagrodą Nobla. Dla swoich wiekopomnych zasług dla Ojczyzny w czasach niewoli przez współczesnych słusznie nazywany Hetmanem Duchowym Polaków i Wielkim Jałmużnikiem Narodu. Niech Jego imię, czyny i dzieła będą błogosławione i pozostaną dla potomnych wiecznym źródłem szlachetności, narodowej dumy i siły”.
Rzesza wiernych, przedstawiciele duchowieństwa i władz państwowych, liczne delegacje szkół oraz instytucji z 50 sztandarami, tudzież potomkowie pisarza byli świadkami doniosłego wydarzenia kulturalnego. Spełniło się pragnienie prezesa Towarzystwa im. H. Sienkiewicza, by odsłonięcie pomnika Matki i Syna stało się „ogólnopolskim świętem narodowym, łączącym Polaków”. Wśród przyjezdnych z odleglejszych stron byli reprezentanci powiatu i miasta Częstochowy, tak znamiennie wpisanej w twórczość i życie naszego Noblisty. Do Okrzei wspólnie udali się autokarem uczniowie placówek Sienkiewiczowskich: Zespołu Szkół z Rzerzęczyc, Szkoły Podstawowej nr 14 i IV Liceum Ogólnokształcącego - jednej z najstarszych w kraju szkół Sienkiewiczowskich.
Od lewej: bp Marek Mendyk, bp Adam Bałabuch, bp Ignacy Dec
Kopia Cudownego Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej została odebrana na Jasnej Górze przez biskupa świdnickiego i wyruszyła w drogę do Świdnicy. Tuż po tym historycznym momencie o swoich przeżyciach opowiedzieli nam bp Marek Mendyk i bp Adam Bałabuch.
W uroczystość Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej, po zakończeniu jasnogórskich obchodów odpustowych, kopia Cudownego Obrazu została przekazana diecezji świdnickiej. Umieszczona w specjalnym samochodzie-kaplicy Ikona wyruszyła w kierunku Świdnicy, gdzie wieczorem rozpocznie się pierwsza w historii diecezji peregrynacja.
Pielgrzymka Diecezji Radomskiej była najliczniejszą pieszą pielgrzymką, jaka dotarła w tym roku na Jasną Górę. Pątniczy trud podjęło 9215 osób. - Dziękuję wszystkim, którzy podjęli w tym roku pątniczy trud, aby wyrazić w ten sposób swoją wiarę, dając też wielkie świadectwo wobec osób, które spotykali na trasie pielgrzymki - skomentował bp Marek Solarczyk, który również pielgrzymował do Częstochowy.
Biskup radomski zaznaczył, że nie chodzi tu głównie o liczby czy ustanawianie rekordów, lecz pokazanie wielotysięcznej rzeszy pielgrzymów, którzy nie obawiali się podjęcia pątniczego trudu. - To był czas pięknego przeżywania wiary we wspólnocie. Wierzę, że ten czas jest nadal przeżywany w konkretnych wspólnotach parafialnych, czy rodzinach - podkreślił.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
