Obok modlitwy i formacji młodzież brała udział w warsztatach z litoterapii, wsłuchiwała się w świadectwa życia znanych ludzi i tworzyła piękną wspólnotę.
To wyzwanie
– Wszelkie trwałe rzeczy wymagają od nas wysiłku i dzisiaj nie tylko młodzież, ale ogólnie chyba ludzkość ma taki kryzys i dlatego podczas Bathos chcemy zareklamować, pokazać w tych spotkaniach z ciekawymi gośćmi, że odpuszczając, osiadając na laurach, tych wielu pięknych doświadczeń, nie zobaczymy, nie będziemy ich tworzyć, a jeśli znajdziemy w sobie tę siłę, energię i spotkamy też ludzi, którzy nas nie tylko zainspirują, ale też będą w tym z nami, to możemy wiele osiągnąć – mówił ks. Mateusz Rutkowski, organizator wydarzenia.
W ramach festiwalu młodzież przemierzała bieszczadzkie szlaki, brała udział w grze terenowej, w spotkaniach z ciekawymi ludźmi i warsztatami strefy art. Codziennie uczestniczyła także w Eucharystii i modlitwach. Wieczorami natomiast młodzi brali udział w koncertach: ks. Macieja Marszałka, zespołu Bankruci oraz na zakończenie festiwalu – Mateo z zespołem.
Przestrzeń dla młodych
Reklama
– Wydaje mi się, że w dojściu do czegoś głębokiego potrzebujemy drogi czy pewnych etapów na tej drodze, czyli nie wystarczy powiedzieć: zapraszamy was do kościoła, będzie modlitwa, ale gdy spotkamy tych ludzi, na przykład przy muzyce, przy zabawie, przy grach, przy jakiś zwykłych i codziennych sytuacjach, w których tworzą się relacje, to takie zbudowane, stworzone więzi dadzą możliwość oraz przestrzeń do pójścia dalej – wyjaśnia ks. Rutkowski.
Jak wskazują sami uczestnicy festiwalu, Bathos to przestrzeń spotkania i inspiracji, na którą czeka się cały rok. – Poznałam dużo nowych osób i doświadczyłam spotkania z Panem Bogiem przez Eucharystię i sakrament pokuty. Tak bardzo tego doświadczyłam i tak bardzo poczułam tę Bożą obecność..., z Panem Bogiem. A na wieczornej adoracji poczułam spotkanie ze wspólnotą, którą On mi daje – mówi Wiktoria, uczestniczka festiwalu.
Kolejna uczestniczka wydarzenia, Julia, podkreśla, że spotkanie z ludźmi inspiruje do podejmowania nowych wyzwań. – Jako że kocham góry, to bardzo ucieszyło mnie wyjście na Płoninę Wetlińską i czas ze wspólnotą, to, że razem mogliśmy wędrować, rozmawiać, dowiedzieć się czegoś o sobie i że były góry. Bardzo mi się to podobało i też mnie umocniło – przyznała.
Na pytanie, co daje jej uczestnictwo w festiwalu, uczestniczka mówi o umocnieniu przed kolejnymi wyzwaniami i trudnościami. – Myślę, że Bathos, ta głębia to wezwanie, żeby szukać w jakichś trudnościach, z którymi się zmagamy na co dzień albo z jakimiś sytuacjami, tej głębi, z czego ona pochodzi. Chodzi o to, żeby dowiadywać się nowych rzeczy i to jest właśnie dla mnie najbardziej inspirujące – mówiła Julia.
W rekolekcjach uczestniczyło 19 małżeństw z dziećmi
Dom Rekolekcyjny w Rzepedzi w całej Polsce znany jest ze swojego sztandarowego projektu dla rodzin noszącego nazwę „Rodzina jest Cudem”.
Zwykle są to trzy weekendy odbywające się jesienią, a każdy z nich prowadzą inni prelegenci specjalizujący się w duchowości, małżeństwie czy psychologii. W tym roku organizatorzy postanowili rozszerzyć ofertę i po praz pierwszy zaproponować dłuższą formę rekolekcji. I tak oto w dniach od 16 do 22 sierpnia odbyły się rekolekcje dla rodzin, które tym razem poprowadzili Monika i Marcin Gomułkowie.
Stałość w wierze jest jedną z najważniejszych cnót. Chodzi o niegasnącą gotowość do kochania Boga i ludzi. Perseverantia to cierpliwe trwanie przy Bogu, we wszelkich przeciwnościach losu. Nie psychologiczny optymizm, ale kurczowe trzymanie Jezusa „za rękę”, duchowe dojrzewanie w otaczającej nas niekiedy ciemności i w czasie próby. W przypadku relacji między ludźmi chodzi o konkretną postawę: bardziej czyn niż słowo (choć ono jest czasem niezastąpione), bardziej długotrwały trud niż efemeryczne poruszenie emocji, czasochłonny wysiłek, a nie ubolewanie. Prorok Ozeasz opisuje postawę Izraela wobec Boga – przyznajmy, że często także naszą. To obraz znikających nagle chmur o świtaniu i porannej rosy w upalny dzień. Gdy chodzimy letnim rankiem po trawie, czujemy przyjemny chłód wilgoci. Jest jej mnóstwo, niczym wody w zbiorniku. A jakież zdziwienie nas ogarnia, gdy po wschodzie Słońca nagle ten bezmiar wilgoci ustępuje miejsca przejmującej suchości, chłód zmienia się w gorąc, a przyjemna miękkość zieleni – w twardość podłoża przypominającego skałę. Jak to możliwe w tak krótkim czasie? – pytamy zaskoczeni. Niemal identycznie dziwi się Ozeasz postawie ludu Bożego wybrania. Wielkie słowa, zapewnienia o wierności Bogu i Jego przymierzu, liczne ofiary, modlitwy, uroczystości oraz święte zwołania... i nagle pustka. Więcej nawet: odwrót! Zwrot ku pogańskiemu kultowi, ku Baalowi, nikczemne zachowanie nielicujące z rangą wybrania i Dekalogiem, złożonymi ślubami i obietnicami. Słomiany zapał – mawiamy w takiej sytuacji, wzruszając ramionami. Konsekwencje stygnięcia wiary Izraela były widoczne w życiu publicznym, gdzie sojusze polityczne były ważniejsze niż zaufanie Bogu. Panował chaos, mnożyły się społeczne konflikty, a moralne zepsucie elit widoczne było gołym okiem. A wszystko to w obliczu niebezpieczeństwa inwazji ze strony potężnej Asyrii. Skąd my to znamy? Wszelkie podobieństwa do sytuacji, w jakiej obecnie się znajdujemy, są nie tylko nieprzypadkowe, ale wręcz ostentacyjnie oczywiste! Kochający swój naród Ozeasz natarczywie napomina, grozi karą Bożą, ale i zachęca swych rodaków do powrotu pod skrzydła Boga. Wprawdzie porównuje Izrael do niewiernej żony, ale jednocześnie przypomina, że Bóg jawi się jako wierny mąż, gotowy do przebaczenia. Jeśli tylko Izrael powróci do lojalności, do głębi, a nie będzie „mydlił oczy” Bogu fałszywym, bo pozbawionym nawrócenia moralnego kultem, On zwróci pogodne oblicze ku swemu ludowi. Pojednanie i odnowienie przymierza możliwe jest w każdej chwili. Czułymi słowami Ozeasz kreśli obraz Boga – jest On pełen miłości, współczucia i cierpienia z powodu zdrady człowieka. Można by powiedzieć, że paradoksalnie upadek każdego z nas Bóg przeżywa jako własną porażkę, bo nas kocha. Poznanie prawdziwego Boga, Ojca Jezusa Chrystusa, a nie boga mojej wyobraźni, ambicji czy aspiracji, jest kluczowe. Wtedy bardziej będziemy wydobywali z siebie miłosierdzie, niż tylko składali ofiary, dawali samych siebie, a nie tylko coś od siebie.
Leon XIV przewodniczy dziś w Madrycie procesji Bożego Ciała. W Hiszpanii uroczystość ta została przeniesiona na niedzielę. Papież podkreślił, że jest to dzień szczególny, który przywraca nas do korzeni wiary. W obecności 1,2 mln wiernych Ojciec Święty zaapelował o powrót do Jezusa obecnego w Eucharystii, bo to On ukształtował Hiszpanię, a dziś na nowo może stać się światłem i źródłem, które nawodni wyschłe obszary serca.
Podczas Eucharystii poprzedzającej procesję Papież przypomniał, że uroczystość ta od wieków kształtuje pobożność, kulturę i życie hiszpańskiego narodu. „Nie chodzi tu o zewnętrzną manifestację, folklorystyczny relikt czy zwykłą ozdobę estetyczną. Chodzi tu o wiarę w obecność Pana Zmartwychwstałego, który żyje i nadal przechodzi pośród nas, który staje się chlebem dla naszego głodu życia i nawiedza zakamarki naszego serca oraz naszej historii, także te najciemniejsze”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
