Tysiące wiernych przybyło do Trzebnicy, by uczcić św. Jadwigę Śląską. W artykule opisujemy pielgrzymki: trzebniczan, kobiet i zatrzymujemy się nad homilią kard. Grzegorza Rysia podczas Mszy św. kończącej pieszą pielgrzymkę.
Tradycyjnie, w dniu wspomnienia św. Jadwigi Śląskiej, patronki miasta, odbyła się pielgrzymka trzebniczan do jej grobu.
W tym roku wydarzenie miało wyjątkowy charakter – podczas Eucharystii abp Józef Kupny poświęcił nowy sztandar Gminy Trzebnica. Sztandar z jednej strony przedstawia herb gminy – głowę św. Piotra z nimbem i skrzyżowanymi kluczami – a z drugiej wizerunek św. Jadwigi Śląskiej z panoramą miasta i datą 16 października 1978 r., przypominającą dzień wyboru kard. Karola Wojtyły na papieża. – Zależało mi, by sztandar odzwierciedlał bogatą tradycję naszego miasta i nierozerwalne związki ze św. Jadwigą. Od dziś będzie on nam towarzyszył podczas najważniejszych wydarzeń religijnych i państwowych – mówił burmistrz Marek Długozima, podkreślając, że Trzebnica jest miejscem, gdzie „pojednanie staje się codziennością”.
W homilii abp Kupny przypomniał, że św. Jadwiga należy do najwybitniejszych postaci w historii Śląska. – Była księżną, ale przede wszystkim człowiekiem wiary, przykładem miłości bliźniego i nadziei. Przeżyła wiele cierpienia, a mimo to pozostała ufna Bogu – mówił metropolita. Przypomniał jej troskę o ubogich, chorych i o rozwój Kościoła. – Święta Jadwiga uczy nas, że można łączyć życie publiczne z głębokim życiem duchowym. W czasach podziałów była głosem pokoju i pojednania – dlatego możemy ją nazywać patronką przebaczenia – dodał.
Arcybiskup nawiązał również do 60. rocznicy orędzia biskupów polskich do biskupów niemieckich, które przyniosło słowa: „Przebaczamy i prosimy o przebaczenie.” – Wiemy, że przebaczenie nie zmienia przeszłości, ale może odmienić teraźniejszość i przyszłość. To fundament zjednoczonej Europy i chrześcijańskiego pokoju – podkreślił.
Podczas Mszy św. medal św. Jadwigi Śląskiej otrzymał p. Grzegorz Herner, który od ponad 30 lat służy w trzebnickiej bazylice jako kościelny. Na zakończenie wierni zawierzyli siebie i miasto opiece św. Jadwigi.
Pielgrzymka kobiet
Program obejmował Różaniec, Godzinki do św. Jadwigi, nabożeństwo „Małej Ścieżki” oraz Eucharystię sprawowaną przez bp. Małygę. – Październik to szczególny czas. Spotykamy się tutaj, by prosić Pana Boga za wstawiennictwem św. Jadwigi o pokój na świecie i potrzebne łaski dla naszych rodzin – mówił kustosz sanktuarium, ks. Piotr Filas.
W homilii bp Małyga nawiązał do hasła pielgrzymki z Wrocławia – „Nadzieja pojednania”. – Zawiera ono w sobie przesłanie Roku Jubileuszowego „Pielgrzymi nadziei”, ale przypomina też słowa orędzia biskupów: „Przebaczamy i prosimy o przebaczenie.” Święta Jadwiga była człowiekiem pojednania i zaprasza nas, byśmy stawali się ludźmi nadziei – mówił biskup.
Reklama
Hierarcha wyjaśnił, że droga pojednania prowadzi przez cztery etapy. Pierwszy to zobaczyć w drugim człowieka – nawet jeśli nas zranił. Drugi to stanąć w prawdzie, bo tylko ona uzdrawia. Trzeci to przebaczyć – akt miłości, który nie zależy od przyjęcia przez drugą stronę. Czwarty krok to rozpocząć wspólną drogę, budowaną słowami: „przepraszam”, „dziękuję”, „kocham”. – Dziękujmy Bogu za patronkę, która uczy nas nadziei i odwagi w budowaniu pokoju. Jest nadzieja pojednania – mówił bp Małyga, błogosławiąc uczestniczki pielgrzymki.
Homilia kard. Grzegorza Rysia
Na zakończenie Pieszej Pielgrzymki do grobu św. Jadwigi Śląskiej homilię wygłosił kard. Grzegorz Ryś, metropolita łódzki. Ukazał on św. Jadwigę jako kobietę głęboko zakorzenioną w Ewangelii i wzór życia w duchu miłosierdzia. – To nie człowiek czyta słowo Boże, lecz słowo Boże czyta życie człowieka. Jadwiga potrafiła uczynić z niego program życia – mówił kardynał.
Odwołując się do słów Jezusa: „Kto pełni wolę Bożą, ten Mi jest bratem, siostrą i matką”, wskazał, że chrześcijanie tworzą duchową rodzinę, w której więzi oparte są na wierze, a nie tylko na krwi. – My widzimy tłum, a Jezus widzi rodzinę. To zasadnicza różnica w spojrzeniu – podkreślił.
Kardynał Ryś przypomniał także, że św. Jadwiga była żoną i matką siedmiorga dzieci, doświadczyła bólu i straty, a mimo to zachowała wiarę i nadzieję. – Uczy nas, że miłosierdzie nie polega na rozdawaniu pieniędzy, lecz na budowaniu relacji. Ubodzy mieli w niej matkę, nie tylko dobrodziejkę. Dla niej miłosierdzie było spotkaniem z Chrystusem w drugim człowieku – mówił.
Na zakończenie kardynał wezwał wiernych, by patrzyli na Kościół nie jak na tłum ludzi, ale jak na wspólnotę sióstr i braci – rodzinę Jezusa, zjednoczoną w miłości i pełnieniu woli Bożej.
Wystawa zdjęć dokumentujących obecność kard. Wojtyły i kard. Wyszyńskiego w Trzebnicy
Trzebnica świętowała setną rocznicę urodzin św. Jana Pawła II i wspominała kard. Stefana Wyszyńskiego, którego beatyfikacja miała się odbyć 7 czerwca. Ci dwaj wielcy Polacy kilkukrotnie odwiedzali tutejsze sanktuarium.
Uroczystej Mszy św. 24 maja przewodniczył ks. Piotr Filas SDS, proboszcz parafii św. Bartłomieja Apostoła i św. Jadwigi w Trzebnicy. Na błoniach przed bazyliką ustawiono wystawę zdjęć dokumentujących obecność u grobu patronki Śląska kard. Wojtyły i kard. Wyszyńskiego.
Drodzy bracia i siostry,
Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią.
Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989).
Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących.
Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki.
Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę.
22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica.
Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy.
Podziel się cytatem
Niezidentyfikowany sprawca oblał czerwoną farbą pomnik Jana Karskiego oraz drzwi i fragment elewacji Konsulatu Generalnego RP w Nowym Jorku. Konsul generalny Mateusz Sakowicz w sobotę w rozmowie z PAP określił zdarzenie jako „akt wandalizmu, który należy jednoznacznie potępić”.
Do incydentu doszło w piątek w godzinach porannych. Konsul podkreślił, że sprawa jest traktowana priorytetowo w kategoriach bezpieczeństwa placówki. – Właściwe służby we współpracy z nami się tym zajmują. To jest obecnie jeden z naszych najważniejszych priorytetów – zaznaczył.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
