Początek rozdziału 11. Księgi Izajasza zawiera niezwykle sugestywną zapowiedź mesjańską. Panowanie zapowiadanego przez proroka Mesjasza stanie się źródłem pokoju, sprawiedliwości i harmonii. Proroctwo to, bogate w symbolikę, podkreśla Boży plan odnowienia i odrodzenia stworzenia.
Początek rozdziału 11. Księgi Izajasza zawiera niezwykle sugestywną zapowiedź mesjańską. Panowanie zapowiadanego przez proroka Mesjasza stanie się źródłem pokoju, sprawiedliwości i harmonii. Proroctwo to, bogate w symbolikę, podkreśla Boży plan odnowienia i odrodzenia stworzenia.
Fundament Izajaszowej zapowiedzi stanowi proroctwo o pędach wyrastających z pnia Jessego. Symbolizuje ono nadzieję na odnowę po sądzie, który doprowadził do upadku Izraela. „Pęd” oznacza nowe otwarcie, związane z nastaniem prawowitego władcy z dynastii Dawidowej, która miała ciągłość z Bożym przymierzem. Duch Pański spocznie na tym słudze i obdarzy go darami do pełnienia powierzonej mu przez Boga misji. W ten sposób będzie on uosabiał Boży ideał mądrości i sprawiedliwości.
Obraz przechodzi w poetycki opis harmonii między wszystkimi stworzeniami. Zwierzęta, nawet te drapieżne, współistnieją pokojowo: wilk i baranek, lew i cielę, symbolizując powszechny pokój i przywrócenie harmonii stworzenia, która została naruszona przez grzech. Boża interwencja oznacza nastanie nowej ery. Duchowa odnowa doprowadzi do końca wojen, przemocy oraz zniszczenia. Znajomość Boga i Jego przymierza stanie się powszechna, wypełniając całą ziemię. Korzeń Jessego stanie się znakiem dla wszystkich narodów i jednocześnie zachętą do poszukiwania Boga szczerym sercem, aby otrzymać udział w Jego obietnicach.
Reklama
Motyw korzenia Jessego wyraża nadzieję na Bożą interwencję i podniesienie Izraela z upadku, a zarazem zawiera konkretny obraz realizacji tego. Siedmioraki opis daru Ducha podkreśla pełnię i doskonałość mądrości i sprawiedliwości zapowiedzianego Mesjasza.
Obraz pokoju wśród natury symbolizuje usunięcie wrogości, a to może przynieść jedynie panowanie Boga, odnawiające skażoną słabością naturę. Powszechna znajomość Pana odnosi się do odkupionego stworzenia przenikniętego Bożą prawdą. Obraz korzenia Jessego stanowi klamrę prorockiej zapowiedzi, która ma charakter eschatologiczny, wskazując na przyszłe spełnienie wszystkich obietnic w Chrystusie oraz ostateczne odnowienie całego stworzenia.
Jesse był ojcem króla Dawida, co czyniło go kluczową postacią w rodowodzie dynastii Dawidowej. W tradycji biblijnej symbolizuje on linię rodową, z której będzie pochodził Mesjasz. Termin „korzeń” w kontekście Księgi Izajasza oznacza ciągłość z królewską linią Dawida, ale także wskazuje na coś nowego, wyrastającego ze starego fundamentu – zapowiada nadzieję i odnowę zakorzenioną w obietnicach przymierza danych Dawidowi.
Kiedy Izajasz mówi o „korzeniu Jessego”, wskazuje na przyszłą postać mesjańską, którą wiara chrześcijańska utożsamia z Jezusem Chrystusem. Mesjasz będzie pochodził z rodu Dawida, spełniając Bożą obietnicę wiecznego tronu złożoną potomkom Jessego. „Korzeń Jessego” oznacza zatem Bożą zapowiedź nowego, sprawiedliwego władcy, wywodzącego się z rodu Dawida. Podkreśla on zarówno ciągłość z królewskim dziedzictwem Izraela, jak i Boski autorytet oraz misję Mesjasza, który przyniesie światu sprawiedliwość i pokój.
Biblia terminem „przymierze” określa zbawczą relację między Bogiem a Izraelem, zaś w szerszym znaczeniu – z całą ludzkością. Relacja ta zawsze jest inicjowana przez Boga, nigdy przez człowieka. Człowiek jest obdarowywany szczególnymi zbawczymi darami, w zamian natomiast powinien okazać Bogu posłuszeństwo. W Starym Testamencie możemy znaleźć opisy wielu przymierzy, chociażby układ Boga z Noem, któremu Bóg obiecał, że już nigdy nie ukarze ludzkości potopem. Kolejnym paktem, istotnym dla religii żydowskiej i całego Izraela, jest przymierze Boga z Abrahamem, choć modelowym przymierzem Starego Testamentu jest przymierze synajskie. Przymierze z Abrahamem jest dla ludu Bożego wręcz fundamentalne, gdyż to właśnie Abrahamowi Bóg złożył obietnice: licznego potomstwa, ziemi na własność i szczególnego błogosławieństwa (stąd zarówno to przymierze, jak i przymierze noachickie nazywa się przymierzem obietnicy). Te trzy obietnice tak mocno zaważyły na historii Izraela, że stały się podstawą zbawczej relacji. Każdy, kto był potomkiem Abrahama, miał przywilej należeć do ludu przymierza przez znak obrzezania, a ziemię Kanaan, którą Bóg wskazał Abrahamowi i dał mu na własność, każdy Izraelita uznawał za „swoją”. Wreszcie – każdy Izraelita mógł także w sposób wyjątkowy liczyć na Boże błogosławieństwo, bardziej niż inne narody. Warto jednak zaznaczyć, że Księga Rodzaju przekazuje nam dwa opisy zawarcia tego przymierza. Wersja kapłańska (rozdział 17) swoją uwagę koncentruje właśnie na wspomnianych obietnicach – stąd na tak rozumiane przymierze powoła się św. Paweł, argumentując, że Bóg najpierw złożył obietnice, a dopiero potem domagał się od Abrahama posłuszeństwa. Dlatego, według Pawła, uczynki nie dają zbawienia, lecz daje je Boża łaska, która uprzedza uczynki. Wersja jahwistyczna natomiast (rozdział 15) zawiera opis rytu zawarcia przymierza, który nawiązuje do starożytnych zwyczajów. Tutaj Bóg też składa obietnice – ale by je uwiarygodnić, zostaje zawarte przymierze według wskazówek samego Boga. Otóż Abraham przygotował przepołowione zwierzęta ofiarne i ułożył je tak, by w środku pozostało miejsce na przejście kontrahentów. Ryt ten ma niejako zapowiadać, co czeka tych, którzy okażą się niewierni zawieranemu przymierzu. Warte podkreślenia jest to, że środkiem, pomiędzy tymi połowami zwierząt przechodzi tylko ogień symbolizujący Boga, a zatem Bóg osobiście zawiera przymierze z Abrahamem. Jest to przymierze jednostronne, gdyż nie ma tu żadnej wzmianki o zobowiązaniach ze strony Abrahama. Jest natomiast uznanie wiary Abrahama, który uwierzył obietnicom Boga i zostało mu to poczytane jako zasługa – sprawiedliwość, dlatego jest on nazywany „Ojcem wierzących”. Nie ulega wątpliwości, że choć dla Izraela przymierze synajskie jest centralne (na jego mocy Izrael stał się ludem Bożym, otrzymał Prawo, a Mojżesz ustanowił kult ofiarniczy sprawowany przed Arką Przymierza), to jednak obietnice złożone Abrahamowi w tym przymierzu stały się nieodłącznym elementem zbawczej więzi między Bogiem a Izraelem. Izraelici mogli zawsze powoływać się na te obietnice.
Pilnowanie żyrandoli jest nie dla mnie - powiedział w niedzielę podczas spotkania z mieszkańcami Skawiny (woj. małopolskie) prezydent Karol Nawrocki. Zapewnił, że podczas drugiego roku prezydentury będzie spotykał się z Polakami.
- Dzisiaj w Skawinie jest moje pierwsze spotkanie z Polkami i Polakami poza Warszawą, po roku od zaprzysiężenia. Stąd, ze Skawiny, w całą Polskę idzie przekaz, że ten drugi rok prezydentury będzie dokładnie taki sam. Będę jeździł po Polsce, spotykał się z Polakami - podkreślił Nawrocki.
Dla mnie to już ponad 200 kilometrów pokonanej drogi. Niby jest się gotowym już na wszystko, a jednak droga potrafi zaskoczyć. I tak, chodzi tu o warunki zdrowotne, bo nigdy nie wiadomo co się wydarzy - kiedy pojawią się pęcherze, czy też odparzenia na stopach.
Ale opisywanie swoich wspomnień z dnia pielgrzymki nie może zatrzymywać się na tym, co boli, ale na tym, co raduje i podnosi na duchu. dziś konferencja poświęcona była Caritas, czyli miłosierdziu związanego z miłością chrześcijańską. Mogliśmy przypomnieć sobie, jak można realizować przykazanie miłości Boga i bliźniego w praktyce. I trochę przenieść życie pielgrzymkowe na życie codzienne. Dziś był specyficzny dzień. Pierwszy etap 10 km, a następne trzy po ok. 5 km. Ogólnie dzień był bardzo spokojny, a Msza święta w lesie - w zupełnie nowym miejscu. Zmęczenie daje o sobie mocno znać, czego dowodem jest też krótsza pamięć. Homilię wygłosił biskup Maciej Małyga, a po Mszy ks. Tomasz Płukarski przeczytał oświadczenie związane z przyszłoroczną zmianą trasy pielgrzymki. Dziwię się, że zrobiło się tyle zamieszania wokół tej sprawy. Celem jest Jasna Góra i to powinno nas łączyć, a nie dzielić. Realizować dobro wspólne, a nie własne przekonania. Bardziej być Uczniem - Misjonarzem niż Mędrcem, którego już nikt nie chce słuchać.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
