Wydarzenie miało nie tylko artystyczny, ale przede wszystkim rehabilitacyjny i integracyjny charakter. Za realizacją spektaklu stoi środowisko skupione wokół Fundacji La Zebra oraz podopieczni Środowiskowego Domu Samopomocy w Krzcinie. Jak podkreślali opiekunowie DPS, przygotowania do premiery to długie tygodnie spotkań, prób i pracy zespołowej, a ten proces jest w teatroterapii równie ważny jak sam występ przed publicznością. Uczestnicy ćwiczą pamięć, dykcję, ruch sceniczny, ale też umiejętność współdziałania, komunikacji i radzenia sobie z tremą. Organizatorzy wskazują, że teatr działa jak praktyczny trening społeczny. W bezpiecznych warunkach można uczyć się ról, okazywania emocji i relacji, a potem przenosić te doświadczenia do codzienności. Ponad to pracownicy podkreślają, że dzięki takim zajęciom uczestnicy czują się potrzebni, zdobywają nowe kompetencje i wypełniają czas aktywnością, która realnie wzmacnia ich samodzielność. Sama premiera była też ważnym sygnałem dla lokalnej społeczności. Publiczność zobaczyła nie projekt terapeutyczny, ale pełnoprawne wydarzenie kulturalne, z aktorami, scenariuszem, scenografią i wspólną pracą wielu osób. Dyrekcja ośrodka kultury zwracała uwagę, że nie jest to jednorazowa inicjatywa, lecz kontynuacja współpracy i konsekwentnie rozwijany kierunek działań.

Istotnym elementem przedsięwzięcia jest również jego zaplecze organizacyjne i finansowe. Spektakl powstał w ramach projektu dofinansowanego przez PFRON, co pokazuje, jak duże znaczenie mają programy wspierające rehabilitację społeczną oraz aktywizację osób z niepełnosprawnościami, także poprzez kulturę. Koprzywnickie działania wpisują się w szerszy trend, w którym kultura staje się narzędziem budowania sprawczości i poczucia przynależności. W tym podejściu teatr jest też drogą: od pierwszych prób, przez przełamywanie barier, aż po moment, w którym osoba z niepełnosprawnością staje na scenie i mówi do widowni własnym głosem. Właśnie wtedy – jak podkreślają osoby zaangażowane w teatroterapię – rehabilitacja społeczna dzieje się naprawdę.