Pochodził z zamożnej rodziny brylującej na salonach Królestwa Neapolu i mógł prowadzić spokojne życie szlachcica. Wybrał jednak kapłaństwo, służbę chorym oraz nieustanną adorację Najświętszego Sakramentu. Przełomowym momentem w jego życiu była śmiertelna choroba, na którą zapadł w wieku 22 lat. Złożył wtedy ślub, że jeśli wyzdrowieje, poświęci się służbie Bogu. Po odzyskaniu zdrowia dotrzymał obietnicy. W 1587 r. przyjął święcenia kapłańskie i zaangażował się w opiekę nad więźniami i galernikami, a później nad chorymi, szczególnie podczas epidemii panujących w Neapolu. W 1588 r. razem z innymi kapłanami założył Zgromadzenie Kanoników Regularnych Mniejszych. Wspólnota łączyła życie apostolskie z troską o więźniów, chorych i ubogich oraz ze szczególnym kultem Eucharystii. Jej członkowie podejmowali także nieustanną adorację Najświętszego Sakramentu. Franciszek Caracciolo przez lata kierował zgromadzeniem jako przełożony generalny, choć wielokrotnie próbował zrezygnować z urzędu i podjąć prostsze życie. Zasłynął z umiłowania modlitwy, pokory, adoracji Najświętszego Sakramentu i surowej ascezy. Zmarł 4 czerwca 1608 r. w Agnone w czasie pielgrzymki do sanktuarium w Loreto – miał wówczas zaledwie 44 lata. Pozostawił po sobie duchowe dziedzictwo obecne w Kościele do dziś.

Św. Franciszek Caracciolo, prezbiter ur. 13 października 1563 r. zm. 4 czerwca 1608 r.