Gdy uczestniczymy w Eucharystii, jesteśmy zaproszeni do słuchania słowa Bożego i do karmienia się przy stole Pana, gdzie On sam ofiaruje się Ojcu. Te dwie części Mszy św. – liturgia słowa i liturgia eucharystyczna – „tak ściśle łączą się ze sobą, że stanowią jeden akt kultu” (SC, 56). W odniesieniu do Słowa trzeba pamiętać, że nie chodzi jedynie o zdobywanie intelektualnej wiedzy o Piśmie, lecz o przyjęcie Słowa „żywego i skutecznego” (Hbr 4, 12), skierowanego przez Boga do wszystkich, a zarazem do każdego z osobna; Słowa, które wraz z Chlebem eucharystycznym karmi i podtrzymuje oraz przeprowadza nas z upadku grzechu do nowego życia w Chrystusie. (...) Sobór Watykański II polecił, aby „szerzej otworzyć skarbiec biblijny”, tak by wiernym „obficiej zastawić stół słowa Bożego” (SC, 51). Reforma liturgiczna przełożyła to wezwanie na ów skarb, jakim jest Lekcjonarz, czyli księga gromadząca wszystkie czytania biblijne przeznaczone do celebracji liturgicznych. To bogactwo zaczerpnięto z najczystszego źródła żywej Tradycji, która łączy „zdrową tradycję” z otwarciem na „uprawniony postęp” (SC, 23).

Audiencja generalna, 24 czerwca 2026 r.

Jak możemy dziś pomóc naszym Kościołom głosić Ewangelię z większą wiernością, wolnością i wiarygodnością? Misja nie jest jednym z wielu zadań Kościoła. Jest racją jego istnienia i właśnie dlatego staje się także kryterium, które ukierunkowuje nasze rozeznanie. Kiedy uczymy się wzajemnie słuchać, wspólnie nieść odpowiedzialność, rozpoznawać działanie Ducha Świętego w różnych Kościołach, nie tylko doskonalimy nasz sposób pracy: stajemy się Kościołem bardziej zdolnym do spotkania z mężczyznami i kobietami naszych czasów oraz do dawania im świadectwa o radości Ewangelii. Dlatego pragnę prosić was o szczególną pomoc. Posługi, którą Pan mi powierzył, nie można przeżywać w samotności. Potrzebuje ona waszego doświadczenia, waszej pasterskiej mądrości, waszej znajomości Kościołów i ludów, które zostały wam powierzone. Liczę na was, abyście pomagali mi rozeznawać, co Duch mówi dziś do Kościoła. Potrzebuję waszego wsparcia: mocnego, wyraźnego i publicznego. Potrzebuję czuć, że wspieracie mnie jak bracia.

Nadzwyczajny Konsystorz Kardynałów, przemówienie inauguracyjne, 26 czerwca 2026 r.

Kiedy Pan zaczyna posyłać swoich Apostołów na misję, chce, aby byli wolni od jakichkolwiek więzi. A dla wszystkich jest prawdą to, że również najdroższe uczucia zyskują swoją pełnię dzięki miłości, którą obdarza nas Chrystus. Pomyślmy np. o życiu małżeńskim – można je przeżywać w pełni tylko jeżeli „opuści się” dom rodziców (por. Mt 19, 5), żeby się zaangażować w relację małżeńską. Pomyślmy także o wzrastaniu dzieci – pomaga się im realizować siebie i być szczęśliwymi, jeżeli uczy się je „stanąć na własnych nogach” i dokonywać własnych wyborów. (...) W tym sensie miłość jest również stratą. Trudno jest nam to zrozumieć, zwłaszcza w świecie, w którym strata wydaje się słabością i ulega się obsesji na punkcie posiadania. Miłość owocuje jednak tylko w dawaniu siebie – kiedy jesteśmy skłonni utracić nieco z naszego ja, żeby zrobić miejsce drugiemu, stracić trochę czasu, żeby wysłuchać przyjaciela, zrezygnować z odrobiny komfortu, żeby dzielić z kimś trudną sytuację.

Anioł Pański, 28 czerwca 2026 r.