Liturgia Godzin, związana z Eucharystią i przedłużająca jej światło, uświęca czas naszego codziennego życia: rano rozpoczynamy dzień z wiarą i wdzięcznością; w południe prosimy o siłę wierności pośród trudów; wieczorem, po zakończeniu pracy, Nieszpory towarzyszą momentowi zachodu słońca; nocą zasypiamy, powierzając się pokojowi Boga. Każda z tych Godzin jest aktem nadziei: podczas ziemskiego pielgrzymowania czuwamy, oczekując wraz z całym Kościołem chwalebnego powrotu Pana.

Audiencja generalna, 5 sierpnia 2026 r.

Pozdrawiam serdecznie Polaków. W tych dniach z wielu polskich diecezji na Jasną Górę zmierzają piesi pielgrzymi, którym duchowo towarzyszą wierni w parafiach. Niech to świadectwo, trud drogi, wspólna modlitwa i spotkanie z Maryją umocnią wiarę i nadzieję rodzin oraz wspólnot. Wraz z wami proszę o pokój na świecie i o nowe powołania kapłańskie i zakonne. Wszystkich was błogosławię!

Audiencja generalna, 5 sierpnia 2026 r.

Drodzy młodzi, dziś Europa i cały świat poszukują pośród was nowych świętych. Miejcie odwagę uwierzyć słowu Ewangelii, stawajcie się w pełni ludźmi dzięki wolności Jezusa Chrystusa (...). Tytuł waszego spotkania – „Go!” – jest misją, posłaniem na drogi, których map jeszcze nie posiadamy, ponieważ otwierają się one wtedy, gdy słuchamy serca, jesteśmy posłuszni Duchowi Świętemu i idziemy za Zmartwychwstałym tam, dokąd zechciał pójść przed nami. Go! Idźcie! Albo jeszcze lepiej: idźmy! Let’s go! Idźmy na peryferie, tam gdzie niesprawiedliwość i przemoc nielicznych odbierają godność i marzenia wielu.

Msza św. z młodymi uczestnikami „Go! Franciscan Youth Meeting 2026”, Asyż, 6 sierpnia 2026 r.

Po cudzie rozmnożenia chleba i ryb Nauczyciel przynagla swoich uczniów, aby wsiedli do łodzi i wypłynęli na jezioro, podczas gdy On sam udaje się na górę, aby się modlić. Daleko od brzegu uczniowie zostają jednak zdani na łaskę wiatru i z trudem posuwają się naprzód. Po doświadczeniu sukcesu, kiedy byli uczestnikami cudownego znaku, teraz stają bezradni i przerażeni wobec groźby fal i przeciwnego wiatru. Pod koniec nocy Jezus przychodzi do nich po wzburzonej wodzie, a oni, przerażeni, biorą Go za zjawę. On jednak mówi do nich: „Odwagi! To Ja jestem, nie bójcie się!”. Obecność Pana wszystko zmienia: Piotr potrafi nawet uczynić kilka kroków po falach w Jego stronę; potem jednak ogarnia go lęk, zaczyna tonąć, a Jezus go ratuje. Kiedy zaś Nauczyciel wsiada do łodzi, burza ustaje, a wówczas z serc uczniów spontanicznie wypływa wyznanie wiary: „Prawdziwie jesteś Synem Bożym!”(...). Ten cud uczy nas czegoś ważnego: przede wszystkim, abyśmy nie wynosili się z powodu sukcesów i nigdy nie przeceniali własnych sił, a zarazem, abyśmy nie popadali w rozpacz nawet w chwilach ciemności, kiedy czujemy się bezradni wobec problemów i mimo podejmowanych wysiłków wydaje się nam, że zamiast iść naprzód, cofamy się. W każdej sytuacji Jezus nas nie opuszcza, jeśli z pokorą przyjmiemy Go do łodzi naszego życia – przez modlitwę, sakramenty i słuchanie Jego słowa – w Nim odnajdziemy pokój, odnajdziemy światło i siłę do naszej wędrówki.

Anioł Pański, 9 sierpnia 2026 r.