Reklama

Kultura

Mistrz ponad granicami

Jeśli mówimy o czymś, co zbliża się do nieśmiertelności, to sztuka – a zwłaszcza muzyka – wyróżnia się jako coś, co trwa mimo upływu czasu i jest bliskie tej idei – mówi David Garrett. Ten wirtuoz skrzypiec właśnie wydał swój znakomity album Immortal.

Dodaj nasz portal do preferowanych źródeł Google
Artykuły z niedziela.pl będą pojawiać się częściej w Twoich wynikach wyszukiwania

Urodził się w 1980 r. w Akwizgranie. Miał 4 lata, gdy sięgnął po skrzypce, 5 – gdy wygrał pierwszy konkurs, aby w wieku 7 lat koncertować, a jako 11-latek otrzymać do dyspozycji skrzypce – bagatela – Stradivariusa. Ważna data to 1991 r., bo to wówczas wystąpił z Filharmonikami Hamburskimi i szybko stał się pupilem samego Zubina Mehty. Wręcz trudno w to uwierzyć, ale w wieku raptem 13 lat podpisał kontrakt z wytwórnią Deutsche Grammophon, a to oznaczało, że wszedł do światowej elity. Jakby tego było mało, szlify zdobywał w londyńskiej Royal College of Music, a w 2004 r. ukończył nowojorską Juilliard School of Music (u samego Itzhaka Perlmana). Jako syn Amerykanki (tancerka baletowa) i Niemca (prawnik/sędzia) za swoje sceniczne nazwisko obrał panieńskie nazwisko matki. Od tego czasu stał się artystą, który skutecznie dzieli muzyczny świat na wyznawców jego geniuszu bądź zagorzałych, negatywnych krytyków garrettowego podejścia do muzyki.

Reklama

Dlaczego? Bo Garrett genialnie opanował zasady funkcjonowania rynku muzycznego, łącząc w jedność kosmiczną wręcz wirtuozerię z ponadzmysłowym wyczuciem tego, czego oczekują jego słuchacze. Nic dziwnego, że jego wizerunek bliższy jest gwieździe rocka niż bożyszcza melomanów filharmonicznych. Swoją drogą, ci drudzy z czasem zaakceptowali go tak jak niegdyś Nigela Kennedy’ego, trudno bowiem oprzeć się czemuś, co jednak jest piękne, zjawiskowe, acz zdecydowanie niesztampowe. Wydawcy rekomendują nowy krążek jako głęboko osobisty i ambitny projekt poświęcony trwałemu dziedzictwu muzyki klasycznej: „(...) zrodzony z przekonania, że muzyka potrafi przekraczać granice czasu, stanowi hołd dla wybitnych kompozytorów, wśród których znaleźli się Wolfgang Amadeus Mozart, Claude Debussy i John Williams”. Dostajemy 20 utworów (wersja deluxe – 25), nie brakuje Fryderyka Chopina (Etiuda nr 3 z op. 10) i Henryka Wieniawskiego (Legenda op. 17). Urzekający jest temat z filmu Stevena Spielberga Lista Schindlera, perła kompozytorska Johna Williamsa (skądinąd nagrana w oryginale przez nauczyciela Garretta, wspomnianego wcześniej Perlmana). I przyznam: choćby dla tych trzech miniatur warto mieć ten album. Ujmujące, wzruszające. Znamienne, że od strony aranżacyjnej Garrett sam poczynił skrojenie tematów na własne potrzeby (ma również wykształcenie kompozytorskie), a wspierali go Franck van der Heijden i John Haywood.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Pamiętam, że choć wiele się o nim mówiło, mnie zachwycił dopiero w filmie Paganini, uczeń diabła – tam nie tyle wcielił się w legendarnego wirtuoza, ile... stał się nim. Proszę mi wierzyć, fenomenalne. Jego Paganini to ktoś jak Jimi Hendrix lub Kurt Cobain. Inna rzecz, że Garrett chętnie cytuje tego drugiego, pytany o ewentualny koniec kariery: „Lepiej wypalić się niż zblaknąć!”. Marzy mu się zwieńczenie muzycznej drogi w formule: odejść w chwale, na najwyższej nucie (End on a high note!). Ale – jak zauważa – do tego momentu może upłynąć jeszcze sporo czasu.

De facto Garrett to przedsiębiorstwo. Sam szefuje muzykom, ma własny management, w zasadzie lubi nadzorować wszystko. Jego skrzypce Guarneriego (1734 nazywane Baltic) wyceniane są na kilkanaście milionów euro, ma również osiem innych mistrzowskich instrumentów. Trzyma je w specjalnej szafie humidorowej, tak jak przechowuje się cygara. Jak zdradza w wywiadzie dla magazynu Bild: „Najlepiej utrzymywać temperaturę między 23 a 25 stopniami i wilgotność powietrza na poziomie 40-60%”. Twierdzi, że miał szczęście, iż pozycję na muzycznym rynku budował w czasach, gdy ceniono płyty. Dzisiaj liczą się tylko koncerty. A skoro o nich mowa, to kilka razy mignęły mi na ekranie telewizora reklamy jego koncertów. Latem zagra w halach we Wrocławiu i w Sopocie.

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Oceń: +1 0 dodaj do źródeł Google

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Najważniejsze wątki

Rekapitulacja
Ryszard Legutko

Książka nie jest autobiografią ani tekstem wspomnieniowym – zastrzega prof. Legutko. Ot, wyjął – twierdzi – z życia kilka najważniejszych wątków. Dla czytelnika jednak te arcyciekawe wątki składają się na całość, którą trzeba nazwać autobiografią intelektualną jednego z najważniejszych współczesnych polskich myślicieli. Napisaną piękną polszczyzną książkę czyta się dobrze i szybko. Autor rozlicza się ze swojej ścieżki intelektualnej i politycznej, od dzieciństwa w PRL, przez studia, pierwsze doświadczenia akademickie i polityczne, aż po refleksję nad stanem współczesnej cywilizacji. Pierwszych studiów – filologii angielskiej – nie wybrał przypadkowo. Był anglofilem; Anglia, język angielski, angielskość niemal od dzieciństwa wywoływały u niego ciepłe uczucia. A studia filozoficzne? Filozofią zaraził się jeszcze w liceum, czytając słynne dzieło Władysława Tatarkiewicza. Szybko zachwyciła go zuchwałość filozofii: stawianie wielkich pytań i udzielanie fundamentalnych odpowiedzi. Sporo ciekawych wspomnień dotyczy pokoleniowego przeżycia – marca 1968 r. Zwraca uwagę na to, że po latach marcowa ideologia była – i jest – pełna przekłamań.
CZYTAJ DALEJ

Francja: więcej kandydatów do seminarium niż miejsc

2026-11-21 07:38

[ TEMATY ]

seminarium

Francja

Adobe.Stock.

Odrodzenie duchowe we Francji jest faktem. Chrystus przyciąga do siebie młodych. Proszą o chrzest, bierzmowanie, po wielu latach wracają do konfesjonału. Niektórzy - i z roku na rok jest ich coraz więcej - odkrywają powołanie do kapłaństwa. Wskazuje na to ks. Matthieu Williamson, odpowiedzialny w Episkopacie Francji za kursy propedeutyczne dla kandydatów do seminariów.

Aktualnie na roku propedeutycznym przygotowuje się do kapłaństwa 170 młodych mężczyzn. W roku 2022 była ich niespełna setka. Ks. Williamson prowadzi ośrodek propedeutyczny w Wersalu. Dysponuje 16 miejscami, a kandydatów zgłosiło się 31. - 15 musiałem odesłać do innych ośrodków. Nigdy wcześniej się to nie zdarzyło - opowiedział w wywiadzie dla tygodnika „France Catholique”.
CZYTAJ DALEJ

Młodzi na drodze wiary

2026-11-21 22:01

Ks. Wojciech Kania/Niedziela

Ponad 400 młodych ludzi z różnych stron diecezji przyjechało do Tarnobrzega, aby wspólnie się modlić, dzielić radością wiary i spędzić czas w gronie rówieśników. W tym gronie nie zabrakło kleryków z Seminarium Duchownego. Święto Młodych zorganizowano w ramach diecezjalnych obchodów 41. Światowego Dnia Młodzieży.

Spotkanie rozpoczęło się Mszą św. w kościele pw. Chrystusa Króla, której przewodniczył biskup sandomierski Krzysztof Nitkiewicz. Eucharystię koncelebrowali kapłani, którzy przybyli do Tarnobrzega wraz z młodzieżą ze swoich parafii, na czele z księżmi odpowiedzialnymi za duszpasterstwo dzieci i młodzieży w diecezji oraz miejscowym proboszczem.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję