Z nowym rokiem pojawiły się nowe oczekiwania i nowe nadzieje. Nadzieje na to, że nie będzie nowych wojen, że nie będzie nowych Kainów, że będzie lepiej. Masz nadzieję, że w trudnych chwilach nigdy nie będziesz sam, że zawsze znajdzie się jakaś Weronika, która wytrze ci zbolałą twarz lub jakiś Szymon Cyrenejczyk, który pomoże ci dźwigać twój krzyż.
Nowe nadzieje związane są także z wiosną, która właśnie przyszła. Kolejna wiosna od tysięcy lat. Nowa wiosna. To, co nowe, budzi nadzieję. Nowe, więc może lepsze.
Spodziewasz się, że wszystko będzie ci sprzyjać. Masz swoje oczekiwania co do innych, do świata. A ty? Czy ty będziesz sprzyjać innym tej nowej wiosny? Będziesz starszy, ale czy będziesz nowszy? Emily Dickinson, poetka amerykańska z XIX w., napisała: „Każdego dnia nie jesteśmy starsi, tylko nowsi”. Bądź nowszy, czyli inny niż wcześniej. Zacznij od nowa. Jeżeli wcześniej nie wybaczyłeś komuś, to teraz wybacz. Jeżeli przedtem nie pomyślałeś, kto mieszka za ścianą, to teraz zauważ drugiego człowieka. Uśmiechnij się do niego, zapytaj, może trzeba mu pomóc. Bądź nowy, czyli lepszy. Stać cię na dobro, bo nikt nie jest zły z natury, a dobro - jak bumerang - wróci do ciebie, bo ono zawsze powraca. Może wtedy, gdy wszyscy będą nowsi, nie będzie nowych Kainów...
A z wiosną - nowe kwiaty, nowe bazie, nowy świergot ptaków. Popatrz: piękny, nowy świat. Tak co roku od nowa się rodzi. Pomyśl: jak cudownie to KTOŚ urządził! Więc i ty odradzaj się na nowo każdej nowej wiosny! Uwierz słowom poety, ks. Mieczysława Malińskiego:
CO ROKU powinieneś zmartwychwstawać. Bo co roku jesteś inny. Dojrzalszy, bardziej ufny albo skarlały, bardziej przestraszony. Bardziej bezinteresowny albo bardziej samolubny. Co roku jedne sprawy cię fascynują, drugie budzą wstręt i przerażają. Co roku powinieneś zmartwychwstawać. Ze słabości, ze strachu, z głupoty, z ociężałości Do mądrości, do nadziei, do odwagi.
W drogę z nami wyrusz, Panie, nam nie wolno w miejscu stać”. Słowa te – pewnie znane wielu oazowiczom czy uczestniczącym w pieszych pielgrzymkach – przypominają prawdę powtarzaną przez stulecia o potrzebie wyruszenia w drogę. Papież Franciszek mówił o zejściu z kanapy, rozumianej oczywiście dużo szerzej niż tylko domowy mebel. Jest w nas pokusa ułożenia sobie życia, spokojnego, wygodnego, bezpiecznego – po prostu po naszemu. Okazuje się, że tego rodzaju postawa ma się nijak do tego, czego oczekuje od nas Pan Bóg. Cisną mi się do głowy w tym momencie także słowa Pana Jezusa skierowane do św. Piotra: „Wypłyń na głębię”. Wyrusz w nieznane, po ludzku nie do zrealizowania. Ważnym elementem naszego kroczenia za Chrystusem jest nie tylko wiara, ale też zaufanie. Piotr – długo po wezwaniu Abrama – uwierzył i zaufał, i opuścił łódź, ale znając historię Starego Testamentu, wiedział, że tak trzeba. Również bohater dzisiejszego pierwszego czytania – Abram musiał się zmierzyć z wolą Bożą i propozycją „wyruszenia w nieznane”. Trwanie w swoim ułożonym świecie, choć na pozór spokojnym i uporządkowanym, może się okazać miejscem, gdzie Bóg pozbawia cię swojego błogosławieństwa. Przejawia się to czasem w stwierdzeniu, że wszystko idzie mi pod górkę. Błogosławieństwo zaś jest przypisane do wędrówki, do pielgrzymowania, do podążania za wolą Bożą. Ty sam stajesz się błogosławieństwem dla innych wtedy, kiedy idziesz za Chrystusem. Człowiek kroczący za Jezusem jest błogosławieństwem dla tych wszystkich, których spotka na drodze swej życiowej wędrówki. Jest to ważne, zwłaszcza dziś, kiedy już trwamy w okresie Wielkiego Postu. Jakim jestem znakiem dla innych? Czy pójście za Jezusem jest łatwe? Oczywiście, że nie. Trudy i przeciwności w głoszeniu Ewangelii są chlebem powszednim. Zapewne wie to każdy, kto podejmuje się tego zadania. Nasza decyzja o pójściu za Chrystusem jest Bożym wezwaniem i powołaniem jednocześnie. Nie wszyscy wyruszają w drogę, nie wszyscy wstają z kanapy swego wygodnego życia, nie wszyscy biorą udział w głoszeniu Dobrej Nowiny. I nie dlatego, że brakuje im daru łaski, która została dana wszystkim, ale po prostu są zwykłymi leniami, różnie tłumaczącymi swój brak zaangażowania. Jezus wyraźnie ukazuje nam drogę ku wieczności, rzuca światło na nasze życie i nieśmiertelność, bo to ona nadaje impuls naszemu zaangażowaniu. Twardo kroczę naprzód, stąpając po ziemi, oczy zaś mam skierowane ku niebu.
Ten polski obraz okazał się „strategiczny”. Uznali dzieło sztuki za tak groźne, że wyznaczono za nie nagrodę wartą fortunę - i grozili śmiercią za samo ukrywanie. Na szczęście obraz został zwinięty w rulon, przewieziona w tajemnicy i zakopany tak, by nikt go nie znalazł. Dlaczego? Bo nawet wrogowie wiedzieli, że pewne obrazy podnoszą naród z kolan.
I właśnie od tego przechodzę do Góry Tabor. Jezus też daje swoim uczniom „obraz”, po to, by umieli przejść przez noc krzyża. Nie na pokaz. Nie dla sensacji. Dla wierności.
W II niedzielę Wielkiego Postu w Kościele w Polsce przeżywany jest dzień modlitwy, solidarności i wsparcia dla misjonarzy. To szczególny moment, który ma przypominać o misyjnym charakterze Kościoła oraz potrzebie modlitewnego i materialnego wsparcia dla osób głoszących Ewangelię w różnych częściach świata. Tegoroczna Niedziela „Ad Gentes” przebiega pod hasłem „Uczniowie-misjonarze pomagają misjom”, które ma podkreślać zaangażowanie wiernych w dzieło ewangelizacji i pomoc misjonarzom.
Ks. Piotr Paga - który pochodzi z archidiecezji warmińskiej - od dwóch lat posługuje jako misjonarz w Ekwadorze, przede wszystkim w parafii w Sabanilli, gdzie łączy życie parafialne, pracę duszpasterską i pomoc materialną lokalnym wspólnotom. Jak sam podkreśla, jego posługa polega na głoszeniu Ewangelii poprzez słowo, sakramenty i codzienne życie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
