Reklama

Metropolitalne Seminarium Duchowne

Słudzy Eucharystii

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Akolita jest ustanawiany, aby pomagał diakonowi i kapłanowi podczas Mszy św. i innych czynności liturgicznych. Samo słowo „akolita” znaczy sługa Eucharystii. Akolita może więc udzielać Komunii św. wiernym podczas Mszy św. lub poza nią, zanosić ją do chorych lub w razie konieczności udzielić jej umierającej osobie w formie Wiatyku. Akolicie wolno dokonać puryfikacji (oczyszczenia) naczyń liturgicznych: pateny i kielicha; może wystawić do adoracji Najświętszy Sakrament w puszce lub monstrancji. Każdy akolita ma dbać o prezbiterium, ołtarz, tabernakulum, szaty mszalne, kielichy, monstrancje. Winien też znajdować czas na częstą adorację Najświętszego Sakramentu. Właściwym strojem akolity jest alba lub komża.
W Polsce akolitami ustanawia się wyłącznie alumnów seminarium duchownego i czyni się to zazwyczaj podczas trzeciego lub czwartego roku studiów. Szafarzem obrzędu akolitatu jest biskup. Sam obrzęd ma następujący przebieg: przedstawienie kandydatów, homilia, modlitwa, przekazanie naczynia z chlebem. Po Ewangelii wychowawca przedstawia biskupowi kandydatów, wzywając ich po imieniu i nazwisku. Każdy z kandydatów słowem „jestem” oznajmia o gotowości zostania akolitą, w tym czasie podchodząc do biskupa. Po homilii biskup odczytuje modlitwę ustanowienia i błogosławi nowych akolitów, prosząc, aby wiernie spełniali służbę przy ołtarzu, rozdzielali braciom i siostrom Chleb Życia Wiecznego i stale wzrastali w wierze i miłości. Podanie każdemu z akolitów pateny kończy obrzęd.
Jak co roku, w okresie Wielkiego Postu społeczność klerycka seminarium duchownego w Lublinie przeżywa rekolekcje, których uwieńczeniem jest przyjęcie przez alumnów trzeciego roku posługi akolitatu. Tegoroczne rekolekcje, których tematem była refleksja dotycząca wiary i powołania alumnów, przeprowadził ks. Jan Machniak, były ojciec duchowny Seminarium Duchownego w Krakowie. 13 marca br. 21 alumnów III roku dostąpiło łaski przyjęcia z rąk abp. seniora Bolesława Pylaka posługi akolitatu. Uroczysta Msza św. sprawowana w archikatedrze celebrowana była przez Rektora MSD, ojców duchownych oraz wychowawców. Po uroczystości słowa wdzięczności nowi akolici skierowali do Księdza Arcybiskupa, Rektora, wychowawców i ojców duchownych. Szczególne podziękowania otrzymał wychowawca III roku prorektor, ks. Janusz Stępniak oraz ojciec duchowny, ks. Andrzej Krasowski.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2004-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi A.D. 2026

2026-01-01 08:10

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Szkoła Carlo Cignani, Madonna z Dzieciątkiem/ commons.wikimedia.org

Tekst pierwszego czytania pochodzi z tradycji kapłańskiej. Wędrówka Izraela przez pustynię trwa. Lud żyje w napięciu i kruchości. W tym miejscu Bóg sam podaje słowa błogosławieństwa. Kapłan je wypowiada, a sprawcą działania pozostaje Pan. Formuła ma trzy linie i każda zaczyna się od Imienia (JHWH). W hebrajskim kolejne linie stają się dłuższe. Błogosławieństwo obejmuje coraz szerszą przestrzeń. Zwraca uwagę liczba pojedyncza.
CZYTAJ DALEJ

Szwajcaria/ Świadkowie wydarzeń mówią o przyczynach tragicznego pożaru

2026-01-01 15:25

[ TEMATY ]

pożar

Szwajcaria

PAP/EPA/ALESSANDRO DELLA VALLE

Świadkowie wydarzeń poinformowali, że pożar w kurorcie Crans-Montana w Szwajcarii został spowodowany zimnymi ogniami umieszczonymi na butelkach szampana - przekazała w czwartek telewizja BFM.

- Kelnerki niosły butelki szampana z zimnymi ogniami i trzymały je blisko sufitu, co spowodowało pożar – powiedział jeden ze świadków.
CZYTAJ DALEJ

Królestwo pozostaje blisko, gdy Jezus dotyka ran i otwiera drogę ku Ojcu

2026-01-02 06:35

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Autor listu łączy modlitwę z posłuszeństwem. Zdanie „O cokolwiek prosimy, otrzymujemy od Niego” pokazuje relację, w której prośba rodzi się z życia „podobającego się Bogu”. Prośba dojrzewa w przestrzeni przykazania. Przykazanie ma dwa wymiary, a tworzy jedno centrum: wiara w imię Jezusa Chrystusa i miłość wzajemna. W Biblii „imię” oznacza osobę i jej obecność. Wiara dotyka więc relacji, a nie samego poglądu. Miłość braterska pokazuje, do kogo należy serce. Autor powtarza motyw „trwania” (menō). To słowo opisuje zamieszkanie. Człowiek mieszka w Bogu, a Bóg mieszka w człowieku. Znakiem tej obecności pozostaje Duch dany wierzącym. Z tego miejsca rodzi się odwaga modlitwy i wewnętrzny pokój.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję