Za łaski i błogosławieństwo

Przedstawiciele władz miejskich i powiatowych, druhowie strażacy zjednoczeni pod swoimi sztandarami, bracia leśnicy, rolnicy, panie z kół gospodyń wiejskich, dzieci i młodzież, duchowni, zaproszeni goście oraz cała wspólnota parafialna otoczyła swojego cenionego, szanowanego duszpasterza. Przy dźwiękach strażackiej orkiestry dętej procesyjnie przeszli na plac kościelny, by przy polowym ołtarzu zjednoczyć się we wspólnej modlitwie. Wraz z Księdzem Jubilatem Mszę św. dziękczynną za dar kapłaństwa sprawowali ks. dr Paweł Sobierajski, który głosił w targoszowickiej parafii rekolekcje wielkopostne oraz dostarczył parafianom bogatych przeżyć podczas swojego koncertu i ks. kan. Józef Stemplewski, proboszcz parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Będzinie.
„Za wszelkie łaski i błogosławieństwo wdzięczny jestem przede wszystkim Dobremu Bogu w Trójcy Świętej Jedynemu oraz moim drogim Rodzicom, którzy od samego początku troszczyli się o głębokie wychowanie religijne swoich dzieci, wpajali prawdy wiary i uczyli człowieczeństwa. Dziękuje całej rodzinie, która była wsparciem i otuchą, a także kapłanom, nauczycielom i wychowawcom, którzy stanęli na mojej życiowej drodze” - podkreślał Ksiądz Jubilat.

A wszystko zaczęło się...

Na obrazku z racji srebrnego jubileuszu Ksiądz Jubilat umieścił słowa Chrystusa „Nie wyście mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli...”
A wszystko zaczęło się w parafii Chrystusa Króla w Dąbrowie Górniczej w rodzinie górniczej, w której ks. Janusz przyszedł na świat. Zarówno Szkołę Podstawową, jak i średnią - Liceum Ogólnokształcące im. S. Żeromskiego ukończył w rodzinnym mieście. Potem wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie. Święcenia kapłańskie przyjął 27 maja 1979 r. z rąk bp. Stefana Bareły. Przystajń, Targoszyce, parafia św. Barbary w Częstochowie - to placówki, w których pracował jako wikariusz. W roku 1988 już jako proboszcz powrócił do Targoszyc i tak jest do dzisiaj. Jest kanonikiem honorowym Kapituły Katedralnej. Przez dwie kadencje był wicedziekanem, a przez 10 lat pełnił funkcję diecezjalnego duszpasterza rolników. Od kilku lat jest zaś duszpasterzem leśników i pracowników ochrony środowiska przy Katowickiej Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych. Ks. Rakoczy został także Powiatowym Duszpasterzem OSP Powiatu Będzińskiego.
Lubi dobrą książkę i dobrą muzykę, przy której najczęściej przygotowuje kazania. Dużą uwagę przykłada do przygotowania Liturgii. „To zostało mi we krwi, bo przez 5 lat byłem ceremoniarzem” - podkreśla.
Ks. Janusz uwielbia spacery po lesie, bo tam najlepiej wypoczywa, nabiera siły do dalszej posługi duszpasterskiej. Ma także niemały wkład w promowanie i czytelnictwo katolickiej prasy, w parafii rozprowadza kilka tytułów. Jego zaangażowanie na tym polu docenił redaktor naczelny „Niedzieli”, przyznając nagrodę „Mater Verbi”.

Żywa reklama Boga

Kapłan i poeta, ks. Jan Twardowski w rocznicę swoich święceń kapłańskich wzruszająco i głęboko napisał: „Kapłaństwa mojego się boję, kapłaństwa mojego się lękam i przed kapłaństwem w proch padam i przed kapłaństwem klękam. W czerwcowy poranek mych święceń, dla innych szary zapewne, jakaś moc przeogromna z nagła poczęła się we mnie.” „Dzisiejszy dzień to czas radości dla Ciebie, ale i dla nas z Twojego kapłaństwa, dlatego też musimy zadać pytanie: kim jest kapłan w dzisiejszym świecie?” - pytał kaznodzieja ks. Józef Stemplewski. „Kapłan jest to człowiek pomiędzy Bogiem i ludźmi, pomiędzy niebem i ziemią. Mówiąc do Boga, musi być jak Mojżesz po stronie ludzi, a mówiąc do ludzi musi być po stronie Boga. Nie jest to sytuacja komfortowa dla kapłana, szczególnie wtedy, gdy broni prawd Ewangelii, gdy stawia wymagania sobie i drugiemu człowiekowi, ale kapłan zawsze ma być człowiekiem. Przez 25 lat pięknie wypełniasz tę misję. Za Twoja posługę dziękujemy, bo kochasz ten lud i dałeś się poznać jako człowiek wielkiego serca. Możemy śmiało powiedzieć, że jesteś żywą reklamą Boga. Nie splamiłeś kapłaństwa, ale byłeś i jesteś dla nas wszystkich wzorem. Mamy nadzieję, że będziemy mogli doczekać Twojego złotego jubileuszu, obyśmy się mogli tu zgromadzić podobnie jak dzisiaj” - mówił w słowach homilii ks. Józef Stemplewski, przyjaciel Księdza Jubilata przez lata kapłańskiej posługi.

Piękne i wzniosłe kapłaństwo

Ksiądz Jubilat jest lubiany i szanowany przez parafian przede wszystkim za naturalność, spontaniczność i szczerość, ale także za zawsze otwarte serce, lojalność, uśmiech i poczucie humoru, którego można pozazdrościć. Mocno zatroskany o duchowy rozwój parafian w czasie całego roku liturgicznego. Ma dzień po brzegi wypełniony obowiązkami. Jego praca to nie tylko codzienna Eucharystia, odprawienie pogrzebu, udzielenie chrztu, ślubu czy posługa w konfesjonale. To także spotkania z różnorakimi grupami, stowarzyszeniami, ruchami działającymi przy parafii. To organizacja wyjazdów, pielgrzymek czy okolicznościowych uroczystości, spotkań ze znanymi ludźmi. „Nigdy nie jest tak, że w parafii nie ma nic do zrobienia. Wciąż trzeba myśleć o remontach, naprawach, renowacjach, zwłaszcza gdy kościół jest zabytkowy. Czasem trzeba pracować na zwiększonych obrotach. Oprócz spraw materialnych czekają przede wszystkim ludzie - dzieci, młodzież, chorzy i cierpiący, moi parafianie, którzy niejednokrotnie przychodzą z nadzieją, że tutaj znajdą rozwiązanie. Poza tym jestem duszpasterzem wspólnoty św. Mikołaja, a to niewątpliwie zobowiązuje - do pomocy drugiemu człowiekowi na różnych płaszczyznach. Mimo trudów i zmagań nieraz z okrutną rzeczywistością kapłaństwo jest piękne, wzniosłe i radosne i gdyby cofnął się czas, nie zawahałbym się ani chwili i raz jeszcze wybrał taką właśnie drogę” - wyznaje Ksiądz Jubilat.