Reklama

Lublin: ósma rocznica śmierci abp. Józefa Życińskiego

2019-02-11 08:07

dab / Lublin (KAI)

Wydawnictwo „Gaudium"

Wspominamy wielkiego człowieka potrafiącego pochylić się nad każdym i chcącego z każdym wejść w dialog - powiedział o swoim poprzedniku abp Stanisław Budzik, który przewodniczył Mszy św. w lubelskiej katedrze w 8. rocznicę śmierci abp. Józefa Życińskiego. Homilię wygłosił ks. Adam Bab, wikariusz biskupi ds. młodzieży.

Witając zgromadzonych, metropolita lubelski nawiązał do słów Jezusa z dzisiejszej Ewangelii. – Zmarły przed ośmiu laty abp Życiński potrafił wypłynąć na głębokie wody myśli filozoficznej jak i kontemplacji. Wspominamy wielkiego człowieka, który potrafił pochylić się nad każdym, i który z każdym chciał wejść w dialog, a równocześnie był odważnym obrońcą wiary Kościoła – powiedział abp Budzik.

Kazanie podczas Eucharystii wygłosił ks. dr Adam Bab, który na co dzień pracuje z młodzieżą. Kaznodzieja zwrócił uwagę na ewolucję bliskości, jaką przeżył Piotr Apostoł pomiędzy dwoma cudownymi połowami ryb. – Patrząc po ludzku, Piotr po zmartwychwstaniu Jezusa był jeszcze większym grzesznikiem niż wcześniej. Ale wiedział, że jego ratunkiem i źródłem pociechy będzie brnięcie do Mistrza. Nie chodziło już o sprawiedliwość, ale o miłość, która pozwoli udźwignąć swoją grzeszność – mówił kapłan.

Wspominając postać abp Życińskiego, zauważył, że zmarły hierarcha kiedyś przebył podobną drogę, o której opowiedział w jednym z wywiadów. – Przyznał, że imponował mu Jezus z góry Tabor, Jezus z góry błogosławieństw. Mesjasz zdobywający tłumy dzięki pięknym i mądrym słowom. Z czasem stał mu się bliższy Chrystus z ogrójca, samotny, opuszczony i cierpiący. Abp Józef wiedział, że Chrystus zbawiając ludzi porażką był Bogiem walczącym o każdego człowieka – wspominał wikariusz biskupi ds. młodzieży.

Reklama

Jego zdaniem to przeświadczenie o odkupieniu wszystkich ludzi wpływało na sposób patrzenia na świat byłego metropolity lubelskiego. – Może to z tego wynikała ta umiejętność stanięcia przed każdym. Bo wierzył, że stawał zawsze przed człowiekiem odkupionym, umiłowanym przez Chrystusa. Mógł mieć inny światopogląd i powiedzieć wiele słów niezgodnych z Ewangelią. Mimo to zawsze był objęty Chrystusowym cierpieniem – tłumaczył ks. Bab.

W Eucharystii wzięli udział także biskupi pomocniczy archidiecezji lubelskiej: bp Mieczysław Cisło, bp Artur Miziński oraz bp senior Ryszard Karpiński. Obecni byli także bliscy współpracownicy zmarłego arcybiskupa oraz diecezjalnie, którzy chcieli modlić się za duszę swojego dawnego pasterza.

Józef Życiński urodził się 1 września 1948 roku w Nowej Wsi. Był wybitnym filozofem, teologiem, publicystą, wykładowcą i członkiem wielu międzynarodowych gremiów naukowych. W latach 1990-1997 był biskupem tarnowskim. 14 czerwca 1997 r. został mianowany arcybiskupem metropolitą lubelskim i Wielkim Kanclerzem KUL.

Od 1999 r. wykładał na Wydziale Filozofii KUL, gdzie kierował Katedrą Relacji między Nauką a Wiarą. Jego zainteresowania naukowe obejmowały m.in. naturalizm metodologiczny, teizm ewolucjonistyczny, filozofię procesu, pole racjonalności, matematyczność przyrody, emergencję, ewolucjonizm.

Napisał ponad 50 książek i około 350 artykułów poświęconych problematyce filozofii oraz dialogu chrześcijaństwa z myślą współczesną. Był inicjatorem, organizatorem i gospodarzem trzech Kongresów Kultury Chrześcijańskiej w Lublinie oraz przewodniczącym Rady Programowej KAI.

Zmarł nagle na zawał serca 10 lutego 2011 r. podczas pobytu w Rzymie. Został pochowany w kryptach lubelskiej archikatedry. W uroczystościach pogrzebowych obok kardynałów, biskupów i wielu kapłanów oraz wiernych, uczestniczył także Prezydent RP.

Reklama

Czym jest doświadczenie „nocy ciemnej” w życiu duchowym?

2019-10-16 15:25

mp, ps / Kraków (KAI)

- Dogłębne wewnętrzne nawrócenie to proces a zarazem jedno z ważniejszych zadań „nocy ciemnej”. Wymaga on gotowości do poświęcenia, zaparcia się samego siebie, ofiary – mówi KAI Piotr Słabek, współorganizator sesji „Kiedy nastaje mrok. Doświadczenie nocy ciemnej w życiu codziennym”, organizowanej w świetle duchowości św. Jana od Krzyża, która odbędzie się od 22 do 24 listopada br. w Lubogoszczy. Słabek wyjaśnia przy okazji jaka jest różnica pomiędzy duchową „ciemną nocą” – która jest okazją do wzrostu, a depresją, wymagającą specjalistycznego leczenia.

©Alex Motrenko/fotolia.com

A oto tekst rozmowy:

- Kogo dotyczy „noc ciemna” w życiu duchowym?

Piotr Słabek: Zaproszenie dotyczy wszystkich, którzy zakochali się w Bogu i chcą się z nim jak najściślej zjednoczyć. „Noc ciemna” pomoże im w oderwaniu się od rzeczy tego świata, które rozpraszają i oddalają od Stwórcy.

Bo przecież noc ułatwia zwrócenie wzroku jedynie w kierunku Boga. Paradoksalnie to bliskość i intensywność światłości sprawia, że nic nie widzimy i postrzegamy nieskończoną jasność jako nieprzeniknioną ciemność.

Natomiast każde szczere pragnienie bliskości Boga, wcześniej czy później nieodłącznie wiąże się z oczyszczeniem, odsunięciem od siebie wewnętrznych i zewnętrznych rzeczy, spraw, które rozpraszają i oddalają od Boga.

Oczyszczanie jest głównie skierowane przeciw korzeniom namiętności, pożądań. Według Ewagriusza z Pontu są nim egoizm i miłość własna. Doświadczenie „nocy” pomaga pokonywać egoizm, lenistwo, niecierpliwość, zazdrość, osądzanie bliźnich, obmowę, szukanie siebie we wszelkich praktykach pobożnych. W procesie tym dokonuje się oczyszczenie z uzależnień, wyzwolenie się z ciasnych schematów myślowych oraz różnorakich przywiązań, przyzwyczajeń, uprzedzeń.

- Czy w życiu codziennym można przeżywać „noc ciemną”?

- W jakimś stopniu ”noc ciemna” wpisuje się w życie każdego chrześcijanina, a szczególnie w życie codzienne. Dlaczego tak jest? Przede wszystkim z tego powodu, że podczas nocy sam Bóg oczyszcza nas i przemienia na głębokim poziomie naszego serca. To poziom, do którego sami nie jesteśmy w stanie dotrzeć.

To zasadnicza różnica między tzw. oczyszczeniem czynnym, (tym którego dokonujemy naszymi siłami) a biernym (którego dokonuje Bóg). Oczyszczenie bierne dotyczy głębi serca, podświadomości.

W najskrytszych zakamarkach naszego serca - jak wyjaśniał św. Jan od Krzyża - jest „tron”. A na nim wygodnie siedzi nasze „ja” i nie zamierza nikomu ustąpić miejsca. Jeśli zaprosimy tam Boga, to doświadczenie Jego miłości zintegruje nas wewnętrznie i stopniowo pozwoli zdetronizować nasze „ja”. Jeśli Bóg jest na swoim miejscu tzn. na tronie naszego serca i życia, to wszystko inne jest również na swoim miejscu.

Trzeba więc pozwolić „dać się przemieniać” przez Boga na Jego obraz. I to jest trudne bo nie jesteśmy do tego przyzwyczajeni. Człowiek podświadomie nie chce oddać inicjatywy Bogu. Nie chce, by Bóg działał w jego wnętrzu i przemieniał go. Nasze "ja" chce wyznaczyć kierunek naszemu życiu, chce zawsze mieć inicjatywę.

Dogłębne wewnętrzne nawrócenie to proces a zarazem jedno z ważniejszych zadań „nocy ciemnej”. Wymaga on gotowości do poświęcenia, zaparcia się samego siebie, ofiary.

- W jaki sposób możemy kroczyć poprzez „noc ciemną”? Kto jest naszym przewodnikiem na tej drodze?

- Przewodnikami jest pragnienie, tęsknota za Bogiem i przede wszystkich wiara, ciągle oczyszczana w „nocy ciemnej”.

Droga pozornej ciemności, pustki i nicości jest w istocie drogą poznania Boga. Jest to droga przebóstwienia dokonującego się w życiu codziennym - tu i teraz.

Paradoksalnie noc ciemna jest jakąś formą kontemplacji Boga, można by powiedzieć „kontemplacji ciemnej”. Rozwinięta szczególnie w tradycji wschodniej teologia negatywna tzw. teologia apofatyczna, ciągle wskazuje na to, że Bóg jest nieskończoną tajemnicą, jest nieskończenie inny od nas i od tego co nas otacza. O wiele więcej o Nim nie wiemy niż wiemy. Na drogę modlitwy kontemplacyjnej wkraczamy przez zachwyt i zauroczenie się Bogiem.

- Jak rozeznać czym jest „noc ciemna” a czym nie jest?

- Doświadczeniu „nocy” towarzyszy oschłość, bezradność, brak pewności, pokusy, załamania. By przetrwać ten rodzaj biernego oczyszczenia, konieczna jest stałość, ufność, zawierzenie Bogu, cierpliwość, wytrwałość, pokorna nadzieja.

Każdy człowiek przeżywa swój rodzaj nocy. Jest ona wcześniej czy później doświadczeniem każdego, kto pragnie pójść za Bogiem i prowadzić głębokie życie duchowe. Kto szuka bliskich relacji z Bogiem i tęskni za Nim, ten jej doświadczy.

Człowieka wtedy otacza niezmierzona światłość, którą odbiera się jako nieprzenikniętą ciemność. Jest to czas, gdy trudno odczuć obecność Boga, która naznaczona jest przede wszystkim milczeniem. Mamy wówczas doświadczenie nieobecności Boga.

- Czy istnieją różnice miedzy doświadczaniem „nocy ciemnej” a doświadczeniem depresji?

- Zarówno w depresji jak i w „ciemnej nocy” ludzie doświadczają własnej bezsilności, bezbronności, samotności, opuszczenia i wyobcowania. Czują się bezwartościowi, wewnętrznie odwróceni, winni i grzeszni. Przeżycie to jest przesycone lękiem, beznadziejnością i bezsensownością. Na tym jednak kończą się podobieństwa.

Lekką depresję można często pomylić z „acedią” (duchową depresją), nie z „nocą ciemną”. Istnieje zasadnicza różnica między depresją zwłaszcza głęboką, a „nocą ciemną”.

„Noc ciemna” jest poprzedzona duchowym doświadczeniem. Jest to przede wszystkim religijne doświadczenie ludzi pragnących Boga, którzy idą w Jego kierunku. Ból i cierpienie jest spowodowane brakiem odczuwalnego doświadczenia Bożej obecności. Tam gdzie jest autentyczna „noc ciemna”, tam jest prawdziwe doświadczenia duchowe. W sytuacji tej, mimo bólu, cierpienia, człowiek stawia czoła swojemu codziennemu życiu, nie zaniedbuje swoich obowiązków. Głęboka depresja, często ze względu na swój przebieg jest w stanie tak osłabić cały organizm człowieka, że jakakolwiek aktywność zawodowa czy rodzinna jest w zasadzie wykluczona.

Doświadczenie „nocy ciemnej” może osłabiać naszą aktywność zawodową, ale jej zupełnie nie wyklucza, jest to bowiem doświadczenie duchowe a nie choroba łącząca objawy psychiczne z fizjologicznymi.

Przykładem tego zjawiska było długotrwałe przeżywanie „nocy ciemnej” św. Matki Teresy, przy jednoczesnym, mocnym zaangażowaniu w pomoc potrzebującym i niezwykłą aktywność dotyczącą akcji charytatywnych jak i kierowania zgromadzeniem zakonnym.

Duchowe doświadczenie ma psychologiczne podstawy. Depresja wpływa na ludzką psychikę, podobnie jak szereg innych chorób np. cukrzyca, niedoczynność tarczycy itp. Nie ma jednak powodu by przeakcentować jej wymiar duchowy. Na depresję mogą cierpieć osoby religijne, podobnie jak chorują na inne różne choroby w tym i choroby psychiczne.

Depresję trzeba leczyć farmakologicznie i psychoterapeutycznie, bo prowadzi do zrujnowania psychiki i ciała, wyniszcza cały organizm, uniemożliwia radzenie sobie z codziennością.

Natomiast „Noc ciemna” poddaje w wątpliwość obraz własnej osoby, obraz Boga. Oczyszcza duchowo z różnych iluzji religijnych, jednak nie eliminuje z życia codziennego i nie prowadzi do długiej hospitalizacji.

Jednym z elementów, pozwalających odróżnić czy ktoś cierpi na depresję, czy przeżywa noc ciemną jest wewnętrzna wolność. Ciężkiej depresji towarzyszy apatia i wyczerpanie organizmu, pacjent opada z sił, czuje się wewnętrznie przymuszony czy zniewolony swym psychicznym stanem do smutku i beznadziei. Najbardziej niebezpieczny moment jest przy leczeniu farmakologicznym wtedy, gdy pacjent nabiera więcej sił fizycznych – pozostawiony bez opieki może zrealizować często występujące w tej chorobie myśli samobójcze.

W „nocy ciemnej” cierpienie wiąże się z wewnętrzną pustką i brakiem doświadczenia Boga. Jest to noc próby wiary czy nawet jej okresowej utraty. Nie czuje się, że Bóg w ogóle istnieje. Z braku doświadczania Boga wynika doświadczenie małości, grzeszności i słabości. Ma ono jednak inny wymiar niż postawy depresyjne, gdzie człowiek całkowicie widzi wszystko w czarnych kolorach, jest odcięty od siebie i od obecności drugiego człowieka, pełen rozpaczy.

Nawet pośrodku ciemnej nocy, można się czuć mimo wszystko wolnym. Pragnienie i tęsknota Boga są jednocześnie powodem olbrzymiego cierpienia jak i większej miłości.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Poczta Polska z nagrodami dla 2 tysięcy zasłużonych pracowników

2019-10-18 10:56

Justyna Siwek /PP

Z okazji obchodzonego dnia 18 października święta Poczty Polskiej 363 jej pracowników otrzyma odznaczenia państwowe w uznaniu za dokonania zawodowe. Wśród odznaczanych jest także 415 osób z medalami resortowymi, a kolejnych 1255 pocztowców zostanie uhonorowanych odznakami za przepracowanie w spółce 35 lat.

laciatek/Fotolia Fotolia

Światowy Dzień Poczty oraz Święto Poczty Polskiej to szczególne dni w październikowym kalendarzu pocztowców. Z tej okazji ponad 2 tys. pracowników Poczty odbierze medale państwowe i resortowe oraz odznaczenia za przepracowanie ponad 35 lat w spółce. Do pocztowców trafią: jeden Złoty Krzyż Zasługi, jeden Srebrny Krzyż Zasługi oraz sześć Brązowych Krzyży Zasługi. Pracownicy otrzymają także inne państwowe odznaczenia, jak Medale za Ofiarność i Odwagę oraz Medale za Długoletnią Służbę. Natomiast spośród 415 odznak resortowych przyznano 394 odznaczenia Zasłużony dla Łączności oraz 21 – Zasłużony dla Transportu.

– Poczta Polska to szczególna firma na mapie państwowych spółek. Będąc jedną z najstarszych firm w Polsce, bo w tym roku mija 461 lat od powołania poczty królewskiej, czujemy się w obowiązku służyć wszystkim Obywatelom. Jako największa krajowa firma świadcząca usługi pocztowe, kurierskie i logistyczne zapewniamy swoisty krwioobieg w państwie. Zatrudniamy ponad 80 tys. osób w całej Polsce i mamy sieć ponad 7,5 tys. placówek. To decyduje o naszej wyjątkowej roli, bo mamy unikatowy dostęp do Obywateli, instytucji i przedsiębiorstw zlokalizowanych w całym kraju - mówi Przemysław Sypniewski, prezes zarządu Poczty Polskiej. - Warto także dodać, że najcenniejszym dobrem Poczty Polskiej są pracownicy. Wiele osób, które pracują w naszej firmie, przyszło do niej „na chwilę” i pracują w Poczcie od 10, 20 czy ponad 35 lat – podkreśla prezes Sypniewski.

Spośród uhonorowanych medalami państwowymi najwięcej pocztowców pracuje w Warszawie (79) i Katowicach (42). Natomiast najwięcej pracowników ze stażem pracy w Poczcie Polskiej powyżej 35 lat jest zatrudnionych w stolicy (145), Krakowie (124), Lublinie (122) i Poznaniu (118).

Obchodzone 18 października Święto Poczty Polskiej związane jest z wydarzeniami z 1558 roku, kiedy król Zygmunt II August ustanowił stałe połączenie pocztowe między Krakowem a Wenecją przez Wiedeń. Rola Poczty Polskiej na przestrzeni lat istotnie się zmieniała. Obecnie spółka jest operatorem wyznaczonym do świadczenia powszechnych usług pocztowych. Poczta jako jedyna firma w kraju ma infrastrukturę, która pozwala jej pełnić tę funkcję – zarówno pod kątem świadczenia usług powszechnych, jak też innych zadań związanych ze współpracą na linii państwo-operator. Poczta Polska posiada największą sieć sprzedaży na wsiach oraz w małych miastach, spośród wszystkich 7,5 tys. placówek blisko 5,3 tys. znajduje się w miejscowościach poniżej 50 tys. mieszkańców. Mają oni możliwość skorzystania z różnorodnych usług: pocztowych, cyfrowych, finansowych, logistycznych i handlowych.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem