Zanim, Matko, przyjdziesz

Misje, które miały miejsce w parafii przed przybyciem Jasnogórskiej Ikony, objęły wszelkie sfery życia. Rozpoczęto je wieczorną Drogą Krzyżową, poprowadzoną ulicami Kurowa. Wierni odnowili życie sakramentalne i wysłuchali nauk misyjnych, popartych w wielu momentach osobistym świadectwem Ojca Paulina, który chętnie dzielił się swoim doświadczeniem wiary również w indywidualnych rozmowach. Dzień spowiedzi był także dniem adoracji Najświętszego Sakramentu. Codziennie wierni uczestniczyli w Apelu Jasnogórskim, zawierzając Matce Bożej wszystkie sprawy parafii, w tym zbliżający się czas łaski, związany z peregrynacją. Z dnia na dzień Kurów przybierał również zewnętrznie bardziej świąteczny wygląd. „Nie przypuszczałam, że domy niektórych osób będą znakiem wiary - mówiła jedna z gimnazjalistek. - Wywieszenie obrazu Matki Bożej w oknie nie jest przecież przymusem. Myślę, że jednak ludzie zaczynają rozumieć znaczenie pewnych symboli i ich wagę”. Ten szczególny czas przygotowujący do spotkania z Matką każdy przeżywał na swój sposób. Parafianie gromadzili się w kościele, ale też można ich było spotkać, szczególnie wieczorem, przy Grocie na placu przykościelnym - w miejscu stałej, indywidualnej modlitwy parafian. Wiele osób starało się pomóc w przygotowaniach, aktywnie włączyli się w nie członkowie Akcji Katolickiej, Trzeciego Zakonu Franciszkańskiego, Rady Duszpasterskiej, chóru; zaangażowani byli ministranci, lektorzy i harcerze.

Cud przemiany

Moment przybycia Obrazu to spełnienie wcześniejszych oczekiwań. Niektórzy nie kryli wzruszenia. Licznie zgromadzeni wierni witali Maryję w progu swojego kościoła. W ich imieniu słowa powitania skierował proboszcz ks. kan. Edward Kozakiewicz. Podczas uroczystej Mszy św. abp Józef Życiński - w wygłoszonej homilii - przestrzegał przed powierzchownością we wszelkich przejawach życia. Szczególny nacisk kładł na odpowiedzialność za słowo. Wskazywał na współczesne zjawisko „rzucania słów na wiatr” przez ludzi decydujących o życiu naszego społeczeństwa, na istnienie negatywnych wzorców w tym zakresie, którym należy się zdecydowanie przeciwstawiać. „Pomniki stawiane Janowi Pawłowi II, będące wyrazem wielkiej czci rodaków, niech mają swoją kontynuację w realizacjach przesłania pontyfikatu; niech przełożą się na konkretne gesty miłosierdzia - chociażby objęcie codzienną, systematyczną opieką potrzebujących dzieci, na przykład przez ufundowanie im posiłków” - apelował Metropolita Lubelski. To, co wartościowe, wymaga nie lada wysiłku i konsekwencji. „Co buduje i pozwala trwać Kościołowi, co może przyczynić się do jego odnowy?” - pytał Arcypasterz, niezwłocznie udzielając odpowiedzi - „zauważanie dobra, które inni wnoszą swoim codziennym życiem”. Najlepszym przykładem tej służby jest ewangeliczna scena z Kany, gdzie Maryja zauważa potrzeby bliźnich. Matka w krótkich słowach prosi Jezusa o pomoc i wierzy w jej spełnienie. Skutkiem bezgranicznego zawierzenia jest cud przemiany.

Wierzę odważniej

„Trochę żałuję, że czas poprzedzający peregrynację zbiegł się z okresem przygotowania do egzaminu gimnazjalnego. Skupiłam się na nauce. Właściwie dopiero w dniu przybycia Obrazu mogłam pozwolić sobie na głębszą, spokojną refleksję” - z nutą zawodu mówiła młoda dziewczyna, zapytana o jej spotkanie z Matką. „Ale ważne jest również to, że wiem, co straciłam. Zdaję sobie sprawę, że jest to wielkie wydarzenie. Obecność wielu ludzi mówi sama za siebie. Czułam w czasie tej pierwszej Mszy św., że każdy bardzo gorąco się modli, każdy chce Matce Bożej coś powierzyć, podziękować”. Wypowiedź nastolatki jest bardzo osobista i emocjonalna, widoczne jest, że w czasie rozmowy uświadamia sobie pewne istotne problemy. „Po tej Mszy św. zaczęłam rozmawiać z moim tatą o sprawach wiary. Nawet zaczęłam go trochę »pouczać«, czego wcześniej nie robiłam, chciałam nakłonić go, abyśmy częściej całą rodziną chodzili do kościoła. Nie wiem, skąd wzięło się we mnie tyle odwagi, aby mu o tym powiedzieć”.

***

Matka Najświętsza została pożegnana przez parafian Kurowa w słoneczny, piękny dzień, jakby dla kontrastu z pochmurnym i zimnym popołudniem, kiedy Obraz przybył do parafii. Nasuwa się symboliczna myśl o danej parafianom Kurowa promiennej nadziei, która pokona wszelkie ciemności.