14 sierpnia 1941 r. zmarł w obozie oświęcimskim o. Maksymilian Maria Kolbe. Wiemy, że podjął decyzję, by oddać swoje życie za współwięźnia Franciszka Gajowniczka. Czekała go śmierć głodowa - został dobity zastrzykiem fenolu. Pewnie hitlerowiec zadający mu śmierć nie zdawał sobie sprawy, że 14 sierpień to wigilia uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Dlatego też wspomnienie św. Maksymiliana obchodzimy 14 sierpnia, w dniu, w którym odszedł do nieba, gdzie zapewne został przyjęty przez Matkę Najświętszą. Tak wierzymy.
Wspominamy św. Maksymiliana Marię Kolbego jako człowieka ogromnej miłości Bożej, bo, jak mówi Pan Jezus - „Nikt nie ma większej miłości, jak ten, kto życie swoje oddaje za przyjaciół” (por. J 15, 13). O. Maksymilian, gdy w obozie usłyszał szloch współwięźnia, ojca rodziny, wyznaczonego przez okrutnego hitlerowca na śmierć, zgłosił się za tego człowieka, stając się męczennikiem miłości bliźniego.
Był człowiekiem, który bardzo umiłował Matkę Najświętszą. Jeszcze w Rzymie, gdzie był na studiach, dostrzegł wrogów Kościoła - światową masonerię, która szerzy indyferentyzm religijny i rozluźnia normy obyczajowe. Wrócił rozpalony duchem miłości Kościoła i pewien, że tę miłość trzeba realizować z pomocą Matki Kościoła, której ofiarował się, jako Jej narzędzie. Dlatego założył stowarzyszenie Rycerstwo Niepokalanej (łac. Militia Immaculatae), tworzące zastępy ludzi pobożnych, modlących się do Matki Najświętszej w intencji nawrócenia grzeszników, w intencji Kościoła. Stowarzyszenie to istnieje do dziś. Skupia w swoich szeregach miliony członków, ludzi wielkiej modlitwy i wielkiego zaangażowania religijnego i maryjnego.
Kościół zauważa, że osoby, które żywią wielkie nabożeństwo do Matki Najświętszej, są ludźmi szczególnej modlitwy, bardziej zaangażowanymi również w życie religijne, w obronę wiary i moralności chrześcijańskiej. Z pewnością można tak powiedzieć o Rycerstwie Niepokalanej, które swoją centralę ma w Niepokalanowie, w klasztorze założonym przez o. Maksymiliana. Żyją dziś jeszcze bracia, którzy zostali przyjęci do klasztoru niepokalanowskiego przez jego świętego Założyciela. Wspominają oni swojego gwardiana - przełożonego, są świadkami jego maryjnej pobożności, chętnie opowiadają o tym, jaki był, jak odnosił się do nich, swoich współbraci, potwierdzają, że ciągle był złączony modlitewnie i duchowo z Matką Najświętszą.
15 lat po śmierci o. Maksymiliana, jeszcze jako kleryk byłem w Niepokalanowie, gdzie spotkałem się ze współbraćmi o. Maksymiliana, którzy opowiadali o swoim przełożonym i mistrzu. Wspominali, jak został zabrany do Oświęcimia. Mówili, że już wtedy widzieli, iż jest to człowiek święty. Spośród nich żyje jeszcze brat Iwo Achtelik, który był w klasztorze w momencie, gdy Niemcy wywozili o. Maksymiliana do obozu...
Dzisiaj mamy już nowe pokolenia Polaków i może nie wszyscy rozumieją idee, które kształtowały o. Maksymiliana. Ale jest na pewno ogromna rzesza ludzi, także wielu kapłanów, braci zakonnych, którzy naśladują o. Maksymiliana i swoją religijną postawą zachęcają, żeby jak najpiękniej uczcić Matkę Jezusa - Maryję Niepokalaną.
I dobrze się składa, że szczególną cześć św. Maksymilianowi oddajemy w przeddzień uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Przypomina mi się pieśń religijna, którą często śpiewał o. Maksymilian: „Wkrótce już ujrzę Ją”. Były to radosne słowa wyrażające tęsknotę Świętego do Matki Bożej. Tęsknota ta spełniła się właśnie w święto Jej Wniebowzięcia.
Dlatego zdążającym na Jasną Górę pielgrzymkom towarzyszy zapewne szczególne patronowanie z nieba św. Maksymiliana Marii Kolbego, wielkiego czciciela Niepokalanej, który dla Niej żył i pracował, który najlepiej rozumie znaczenie Matki Jezusa dla Kościoła.
Boże, który św. Maksymiliana Marię, kapłana, rozpaliłeś miłością ku Niepokalanej Dziewicy i napełniłeś żarliwością o zbawienie dusz i miłością bliźniego, spraw, prosimy, abyśmy - za jego wstawiennictwem - dla Twej chwały gorliwie pracując w służbie bliźniego, stawali się podobni do Twojego Syna przez wszystkie dni naszego życia. Amen.

(za: Żywoty Świętych Pańskich, Warmińskie Wydawnictwo Diecezjalne, Olsztyn 1995)