Reklama

Modlitwa za szkołę

Niedziela warszawska 48/2001

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Kształcą tu humanistów, ludzi wrażliwych na piękno, kulturę, znajomość literatury i języków obcych. Katolickie Liceum Humanistyczne im. św. Jadwigi, królowej Polski w Otwocku obchodziło 17 listopada swoje dziesięciolecie.

Początki historii szkoły wiążą się z działalnością Towarzystwa Absolwentów KUL, które w porozumieniu z władzami kościelnymi i oświatowymi powołały istniejące od 1 września 1991 r. Katolickie Liceum Humanistyczne. Dzięki życzliwości ks. prałata Jana Świerżewskiego, proboszcza parafii św. Wincentego a Paolo w Otwocku, który użyczył pomieszczeń na funkcjonowanie szkoły, placówka mogła szybko ruszyć. Obecnie organem prowadzącym szkołę jest powstałe w 1992 r. Otwockie Towarzystwo Przyjaciół Szkoły Katolickiej, którego prezes, Antoni Fedorowicz (zm. w 1998 r.), był inicjatorem i założycielem szkoły.

Liceum ma uprawnienia szkoły publicznej, a także status szkoły katolickiej. Wszystkie ważniejsze uroczystości rozpoczynają się Mszą św. Codziennie jest wspólna modlitwa i czytanie fragmentu Ewangelii. Uczniowie pielgrzymują do znanych miejsc kultu. W 1998 r. szkoła otrzymała imię św. Jadwigi, królowej Polski. Wtedy też ufundowany został sztandar, który poświęcił bp Kazimierz Romaniuk. Społeczność szkolna uznała, że św. Jadwiga jest wspaniałym wzorem dla młodzieży, gdyż swoim życiem pokazywała, jak czynem i prawdą miłować Chrystusa, Ojczyznę oraz naród. W roku szkolnym 2002/2003 obok liceum rozpocznie działalność gimnazjum.

W ciągu dziesięciu lat istnienia liceum uczęszczało do niego 232 uczniów. Mury szkolne opuściło 120 absolwentów. Wielu z nich studiuje prawo, historię, informatykę, resocjalizację, jeden z absolwentów jest w seminarium duchownym, a wielu studiuje na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego.

Jubileuszowe uroczystości zgromadziły w otwockim kościele św. Wincentego aM Paolo profesorów, uczniów i przyjaciół szkoły. Mszę św. odprawił bp Kazimierz Romaniuk, któremu dziękowano za życzliwość wobec szkoły. Słowa pełne serdeczności płynęły też do ks. dziekana Jana Świerżewskiego, który od początku wykazywał swoją życzliwość.

- Jubileusze są po to, żeby przeprowadzić swojego rodzaju rachunek sumienia - powiedział na początku Mszy św. Ordynariusz warszawsko-praski. Dobry rachunek sumienia to nie tylko przypomnienie sobie wszystkich grzechów i uchybień, ale także wyrazów Bożej dobroci i błogosławieństwa, które Bóg zsyłał przez czas jubileuszu. Za wszystko, czym dobry Bóg darzył nauczających i nauczanych w tej otwockiej szkole będziemy Bogu dziękować - powiedział bp Romaniuk.

Boża Mądrość i Dekalog, jako najlepszy sposób na życie, a także ufna i wytrwała modlitwa - to główny temat katechezy Pasterza Kościoła warszawsko-praskiego. Nawiązując zaś do jubileuszu szkoły wyraził on wdzięczność Bogu, że szkoły katolickie mogą swobodnie się rozwijać i za chrześcijańskich rodziców, którzy chcą posyłać swoje dzieci do jak najlepszych szkół. Biskup zwrócił uwagę na zadania, jakie w procesie chrześcijańskiego wychowania mają rodzina, państwo i Kościół. Rodzice chrześcijańscy mają obowiązek dbać o religijne wychowanie dziecka. Szkoła ma obowiązek nie tylko dostarczać młodemu człowiekowi wiedzę potrzebną do samodzielnego życia, ale także wychowywać. Prawo do wychowania ma także Kościół, który ma przypominać rodzicom i nauczycielom zasady Ewangelii.

W uroczystości uczestniczyła Barbara Fedorowicz, wdowa po inicjatorze i założycielu szkoły śp. Antonim Fedorowiczu. Po Mszy św. dyrektor szkoły mgr Sabina Rylska przypomniała historię kierowanej przez siebie placówki. Następnie odbył się program artystyczny w wykonaniu uczniów szkoły. Zaprezentowano życie św. Jadwigi, patronki szkoły, a także wiersze ks. Jana Twardowskiego.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2001-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

„Perełki” z nauczania św. Józefa Sebastiana Pelczara

Św. Józef Sebastian Pelczar pozostawił po sobie wiele dzieł będących niezwykłą spuścizną literatury religijnej. W roku poświęconym temu Świętemu warto pochylić się nad jego myślami i wyłowić „perełki” z Jego nauczania, czyli piękne fragmenty, które można potraktować jako swoistego rodzaju komentarz do czytań poszczególnych niedziel roku liturgicznego.

I niedziela Adwentu, rok „C” - Jr 33,14-16; 1 Tes 3,12 - 4,2; Łk 21,25 - 28. 34 - 36 „Wtedy ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego na obłoku z wielką mocą i chwałą. A gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie” (Łk 21, 27-28). Zbawiciel przypominał nieraz ludziom śmierć i wieczność, już to wskrzeszając zmarłych, jak Łazarza, młodzieńca z Naim i córkę Jaira, już to opowiadając w przypowieściach, że śmierć jest pewną i bliską, ale jej godzina jest niepewną. Mianowicie przyrównał Siebie do gospodarza, który odjeżdża w dalekie strony i nie wie kiedy wróci, człowieka zaś każdego do sługi, któremu straż domu została powierzona; z czego wysnuł naukę: Czuwajcie tedy, bo nie wiecie, kiedy Pan domu przyjdzie, czy z wieczora, albo w północy, albo gdy kury pieją, albo z poranku, by z prędka przyszedłszy, nie znalazł was śpiących (Mar. XIII, 34-37). Tę samą prawdę wypowiedział Pan Jezus w przypowieści o dziesięciu pannach. Wszystkie miały lampy, to jest, wiarę, i wszystkie zasnęły, oczekując przyjścia oblubieńca, to jest, śmierci i sądu; ale pięć mądrych przechowało w lampach oliwę utrzymującą światło, to jest, miłość Bożą, podczas gdy pięciu głupim oliwy i światła zabrakło, bo nieszczęsne popadły w grzech śmiertelny i nie zgładziły go pokutą. Wtedy właśnie i to niespodzianie przyszedł Oblubieniec; za Nim też panny mądre weszły na gody do Jego pałacu, którego drzwi tylko miłość otwiera; natomiast panny głupie odtrącone zostały od bram nieba. I tę przypowieść zakończył Pan słowy: „Czuwajcież tedy, bo nie znacie dnia ani godziny” (Mt 25, 13); co i kiedy indziej powtórzył: „A to rozumiejcie: Gdyby gospodarz wiedział, o jakiej porze nocy nadejdzie złodziej, na pewno by czuwał i nie pozwoliłby włamać się do swego domu. Dlatego i wy bądźcie gotowi, bo o godzinie, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie (Mt 24, 43-44). (...) Zbawiciel daje ludziom ostrzeżenie w przypowieściach. Mianowicie, w przypowieści o włodarzu uczy, że On, jako Gospodarz i Pan wszechświata, będzie żądał od każdego człowieka, który jest tylko chwilowym włodarzem dóbr Bożych, ścisłego rachunku z użycia tych dóbr. Biada człowiekowi, który tego rachunku nie złoży i nie uczyni sobie przyjaciół z mamony niesprawiedliwości, mianowicie przez chętną jałmużnę, bo go nie przyjmą do przybytków wiecznych (Łk 16, 1-9) (...) Sąd ten nie nastąpi jednak, dopóki się nie spełnią przepowiednie Boże. I tak, Ewangelia będzie głoszona po całym świecie (Mt 24, 14), tak że wszystkie ludy będą mogły poznać naukę Chrystusową. (...) Ci którzy uwierzą, utworzą jedną owczarnię pod jednym pasterzem (J 10, 16); ale wielu będzie niewierzących, i rozmnoży się nieprawość. (Łk 18, 8; Mt 24, 12; 2 Tes 2, 13). (...) Powstaną fałszywi Chrystusowie i fałszywi prorocy, i czynić będą znaki wielkie (Mt 24, 24); wystąpi nawet na widownię świata antychryst, który się poda za Chrystusa i z pomocą czarta dokonywać będzie pozornych cudów (2 Tes 2, 9; Ap 20, 3-9); ale Chrystus Pan zabije go duchem ust swoich, to jest, wyrokiem potępienia (2 Tes 2, 8). (...) Nim przyjdzie dzień Pański, wrócą na ziemię Henoch i Eliasz, by nawoływać ludzi, a w szczególności Żydów do wiary i pokuty (Mal 4, 5-6; Mt 17, 11; Ap 11, 3-11). A na ostatku dni także i Żydzi uwierzą w Chrystusa Pana (Oz 3, 4-5). Wreszcie przyjdą ciężkie klęski na ziemię, tak jak przy zburzeniu Jerozolimy, której koniec w opowiadaniu Chrystusowym jest obrazem końca świata. Mianowicie, powstanie naród przeciw narodowi i królestwo przeciwko królestwu i będą mory i głody i drżenia ziemi po miejscach. Ukażą się też znaki straszne na niebie, tak że słońce się zaćmi i księżyc nie da światłości swojej, a gwiazdy będą padać z nieba i mocy niebieskie poruszone będą (Mt 24, 7 i 29). Sąd ostateczny przyjdzie niespodziewanie, jak błyskawica i jak złodziej i jak potop za czasów Noego (Mt 24, Łk 18). Najprzód powstaną z martwych wszyscy umarli, dobrzy czy źli, i to prędko we mgnieniu oka (1 Kor 15, 52), na głos trąby anielskiej, tak atoli, że ciała jednych będą jaśniejące, drugich odrażające. A gdy się wszyscy zgromadzą, ukaże się na niebie znak Syna człowieczego, to jest, krzyż otoczony jasnością; a następnie sam Sędzia Chrystus zstąpi z nieba, pełen mocy i majestatu, w orszaku wszystkich Aniołów. (...) U stóp Sędziego staną wszystkie narody, a On je odłączy jedne od drugich, jak pasterz odłącza owce od kozłów i postawi owce po prawicy swojej, a kozły po lewicy (Mt 25, 32-33). Rozdział ten zapowiedział Chrystus Pan w przypowieści o pszenicy i kąkolu, a widzialną tegoż figurą są dwaj łotrzy na Kalwarii. (...) Nastąpi wyjawienie czynów ludzkich, dobrych i złych. Pismo Święte mówi, że otworzone będą księgi, w których zapisano te czyny; ale jest to tylko obrazowym wyrażeniem tej myśli, że w świetle Bożym okaże się wszystko, co ludzie dobrego lub złego dobrowolnie pomyśleli, wymówili lub uczynili (Łk 8,17) stąd sprawiedliwi będą mieli chwałę, a potępieni hańbę (...) Po tym błyskawicznym wykryciu najskrytszych nawet spraw ludzkich wyda Sędzia wyrok (Mt 25, 34, 41).
CZYTAJ DALEJ

Prokurator Witkowski: Ksiądz Popiełuszko nie zginął 19 października [SPECJALNIE DLA "NIEDZIELI"]

[ TEMATY ]

Milena Kindziuk

bł. ks. Jerzy Popiełuszko

Archiwum Muzeum bł. ks. Jerzego Popiełuszki w Warszawie

Bł. ks. Jerzy Popiełuszko

Bł. ks. Jerzy Popiełuszko

Z prokuratorem Andrzejem Witkowskim, o nowych ustaleniach w sprawie okoliczności uprowadzenia i śmierci ks. Popiełuszki, rozmawia Milena Kindziuk (część I).

Zacznijmy od zdania z Pana najnowszej książki pt. „Bolesne tajemnice ks. Popiełuszki. Śladami prawdy”: „Mam już pewność, że ks. Jerzy Popiełuszko zginął w południe 25 października 1984 roku, po sześciu dniach tortur fizycznych i psychicznych”. Skąd ta pewność, Panie Prokuratorze?
CZYTAJ DALEJ

Poznań: dominikanki proszą o pomoc po pożarze kaplicy klasztornej

2026-01-19 10:52

[ TEMATY ]

Siostry Dominikanki

prośba o pomoc

pożar kaplicy

Facebook

Zniszczenia po pożarze w kaplicy Sióstr Dominikanek

Zniszczenia po pożarze w kaplicy Sióstr Dominikanek

Fundacja Sióstr św. Dominika prowadzi zbiórkę na rzecz sióstr dominikanek z Poznania po pożarze kaplicy klasztornej. Zbiórka potrwa do końca roku. Do pożaru doszło w sobotę 17 stycznia po godz. 12.00. Kaplica, która stanowi centralne miejsce życia wspólnoty zakonnej, uległa poważnym zniszczeniom. Jak podkreślają siostry, jest to przestrzeń modlitwy i spotkań, w której odbywały się m.in. sobotnie Eucharystie, adwentowe i wielkopostne dni skupienia oraz modlitwy z udziałem dzieci.

Siostry wyrażają wdzięczność rodzicom i pracownikom przedszkola, którzy szybko zaangażowali się w pomoc przy pracach porządkowych po pożarze. Dziękują również osobom oferującym wsparcie oraz duchownym z parafii za pomoc duchową, udzielenie noclegu i zapewnienie ciepłych posiłków.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję