Oczami pielęgniarza

Praca pielęgniarza dla Pana Marka od początku była powołaniem, poszukiwał możliwości jeszcze większego zaangażowania, wspólnie z koleżanką kładli podwaliny pod opiekę paliatywną w Wałbrzychu. Dzięki ich zaangażowaniu, zapaliły się kolejne osoby, dzisiaj to prężnie działające stowarzyszenie: Towarzystwo Opieki Paliatywnej o/Wałbrzych. Od piętnastu lat zespoły pielęgniarskie i lekarskie opiekują się w domach chorymi. A już od lutego trafią do nowo wybudowanego hospicjum stacjonarnego pierwsi podopieczni. Stało się to możliwe dzięki zaangażowaniu władz miejskich, prezydenta i rady miejskiej, która przeznaczyła w budżecie miejskim odpowiednie środki finansowe. Hospicjum wałbrzyskie ma nosić imię Jana Pawła II. Oficjalne nadanie imienia ma się odbyć w tym roku. Opieka paliatywna to bardzo potrzebna dziedzina opieki medycznej. Niestety, choroby nowotworowe wciąż są bardzo częstą przyczyną choroby i w konsekwencji śmierci.

Niepełnosprawni

Choroba ma różne oblicza, w szczególnie trudnej sytuacji są osoby niepełnosprawne, a pośród nich niepełnosprawni ruchowo. Wiele słów i raportów powstało na ich temat. Odbywają się światowe sympozja, ogłasza się: „Rok Niepełnosprawnych” oraz wiele lokalnych inicjatyw. Niestety, daleko nam do osiągnięcia choćby poziomu zadawalającego w tej dziedzinie. Zaległości w tym obszarze są ogromne, począwszy od barier architektonicznych, a skończywszy na mentalnych, choć w nich zrobiono największy chyba postęp. - Gdyby ustawić w kolejce do ratusza miejskiego osoby niepełnosprawne ruchowo, to utworzyłby się wężyk dwukilometrowy - mówi Zbigniew Michurski, wałbrzyski działacz środowisk niepełnosprawnych. - To niezrozumiałe dla nas niepełnosprawnych, że pomimo solidarnego płacenia podatków na równi ze zdrowymi nie możemy samodzielnie poruszać się po mieście, nie możemy nawet wejść do miejskiego ratusza - dodaje Pan Zbigniew. Dla poruszających się na wózkach koszmarem są wysokie krawężniki, które stają się często barierą nie do pokonania. Nie wspomnę o wielu innych przeszkodach, o których zdrowi nie mają pojęcia. Wejście do większości instytucji, restauracji czy innych miejsc bez pomocy osoby zdrowej są dla niepełnosprawnych nieosiągalne. Wałbrzyscy radni w roku bieżącym zaakceptowali w przygotowanym przez prezydenta budżecie miasta środki finansowe na budowę specjalnej windy dla niepełnosprawnych do miejskiego ratusza.

Oczami pielęgniarki

- Wciąż odnajduję w tej pracy wiele radości i satysfakcji - mówi Monika, pielęgniarka z piętnastoletnim stażem. Pytana, czy ma jakąś barierę przed chorymi, odpowiada, że absolutnie nie, każdy chory jest tak samo ważny i każdemu poświęca maksymalną uwagę. - Nie czuję wypalenia, wciąż mam niedosyt, mam wiele entuzjazmu i energii. Ta praca to powołanie, wiele moich koleżanek już się wypaliło, z wielu powodów, czasami biurokracja, stosy dokumentów do wypełnienia ograniczają nas. Ja wciąż mam tą siłę, sprawia mi ogromną radość uśmiech pacjenta, któremu udało się pomóc albo chociaż ulżyć w cierpieniu - dodaje. Współczesne pielęgniarki to coraz lepiej wykształcony personel. Często po wyższych studiach, specjalistycznych kursach i szkoleniach. Kiedy rozmawiamy z Moniką, właśnie wróciła z kolejnego specjalistycznego szkolenia. - Rzeczywiście musimy i chcemy się szkolić, wiele z nas swój wolny czas poświęca nie tylko nauce, ale również na pomoc w zabezpieczanie pielgrzymek czy innych wydarzeń - opowiada pielęgniarka. Sama jest ratownikiem maltańskim, uczestniczyła w ubiegłym roku z grupą maltańską z Nowej Rudy we Mszy papieskiej na Błoniach Krakowskich, gdzie zabezpieczali jeden z bliskich ołtarza sektorów. Brała również udział w pieszej pielgrzymce świdnickiej na Jasną Górę, gdzie służyła ofiarnie pielgrzymom w punkcie medycznym.

Mocą wiary

- Siłę odnajduję w modlitwie - mówi Michalina Krzak - od kilku lat poruszająca się na wózku ze względu na amputację nóg. - Nie jest łatwo, czasami ból i cierpienie, a dodatkowo samotność nie są sprzymierzeńcami, ale nie można się rozklejać i trzeba wciąż odzyskiwać siły, ja czerpię je z modlitwy - dodaje Pani Michalina. - To niezwykłe świadectwo wiary i cierpliwego cierpienia - mówi o Pani Michalinie jej proboszcz ks. prał. Bogusław Wermiński - to, co uderza to nie udawana, ale autentyczna postawa wiary w obliczu doświadczeń i cierpienia fizycznego - podkreśla. Pani Michalina pomimo widocznych fizycznych ograniczeń oraz wieku jest duszą towarzystwa i gospodarzem wielu rodzinnych spotkań, mieszka sama i niechętnie zgadza się na jakąkolwiek pomoc, wciąż stara się być samodzielna i aktywna. Na twarzy gości uśmiech, a jeżeli jest jej ciężko i czasami zapłacze to tak, żeby nikt o tym nie wiedział.