Odwiedzamy polskie parafie w Kanadzie. Właśnie przypada w kalendarzu kościelnym wspomnienie św. Maksymiliana Marii Kolbego, więc nasze myśli biegną ku parafii noszącej to wezwanie. W latach 70. wiele rodzin polskich osiedliło się na terenach szybko rozbudowującego się okręgu Mississauga w Kanadzie. Polacy, mają już we krwi to, że gdy postawią dom dla siebie, rozglądają się gdzieżby tu postawić dom dla Pana Boga. Tak było i w tym przypadku. Z początku sprawy szły opieszale, ale gdy papieżem został Jan Paweł II, Polonia w Mississauga i Brampton otrzymała swoją parafię. Jej duchowymi opiekunami zostali Księża Oblaci, a pierwszym proboszczem ks. Stanisław Bąk, OMI. Niedzielne Msze św. odprawiano wówczas, dzięki gościnności Sióstr Felicjanek, w szkolnych salach „Holy Name of Mary High School”. Jak bardzo Polakom marzyła się polska parafia, niech świadczy fakt, iż nim odprawiono tam pierwszą Mszę św. (2 grudnia 1979 r.) już działała rada parafialna, członkowie komitetów liturgicznego i kościelnego aranżowani co sobotę wnętrze sali szkolnej dla potrzeb kultu, a komitet finansowy zbierał pieniądze na budowę własnego kościoła. Patronem parafii został św. Maksymilian Kolbe, zakonnik, który zmarł śmiercią głodową w bunkrze obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, zastępując innego człowieka, męża i ojca. Ten heroiczny akt miłości bliźniego budzi wciąż ogromny podziw i szacunek, a patron ten nieprzypadkowo pojawił się właśnie w Mississauga - mieszka tu sporo ludzi, którzy pamiętają koszmar ostatniej wojny. I tak 13 września 1980 r. zorganizowano bankiet, który zasilił parafialny budżet pierwszą sporą kwotą na budowę kościoła. Rok później na skrzyżowaniu Cawthra i Meadows Boulevard poświęcono ziemię, na której stanąć ma świątynia. Bp Jan Wieczorek z Opola rozsypał wówczas ziemię przywiezioną spod Ściany Śmierci w Oświęcimiu. W marcu 1983 r. wykopano pierwszą ziemię pod fundamenty. Parafianie aktywnie włączali się w prace fizyczne, ofiarowywali nawet materiały budowlane. Tymczasem w roku 1982 r. Jan Paweł II wyniósł o. Kolbego na ołtarze. Do Rzymu pojechała wówczas delegacja z parafii, która u siebie także przygotowała stosowne uroczystości. Centralne uroczystości, na które nie dojechał niestety z Polski Prymas Glemp, odbyły się w katedrze św. Michała w Toronto. Msze św. celebrował ks. Stanisław Bęk, a kazanie głosił były postulator procesu kanonizacyjnego o. Kolbego - ks. Henryk Pieprzyki z Montrealu. W katedrze stawili się wówczas w wielkiej liczbie Polacy, a uroczystość stałą się manifestacją wiary i polskości.
- Mamy piękną świątynię, wygodną salę, obszerny parking, idealne warunki do następnego etapu rozwoju, w który parafia obecnie wkracza, etapu rozrostu i zespolenia się. Powiększamy się liczebnie. Zwiększa się liczba młodych rodzin. Przybywa dzieci na lekcjach religii. Młodzież spotyka się na swoich zebraniach, czy w zespole tanecznym i harcerstwie. Po Mszach św. spotykamy się na sali, aby się bliżej zapoznać. Komitety i organizacje dają wszystkim chętnym sposobność do aktywnego udziału w życiu parafialnym. Mamy wszelkie dane ku temu, aby stać się wspólnotą złączoną wiarą i polskim pochodzeniem. Równocześnie zdajemy sobie sprawę z trudnych bardzo obowiązków finansowych, obowiązków, którym nie podoła kilkaset rodzin, jakie obecnie aktywnie utrzymują parafie” - tak piszą o sobie parafianie od św. Maksymiliana Marii Kolbego na własnej stronie internetowej. I rzeczywiście ich pracowitość, oddanie sprawie jest imponujące. Do najbardziej chlubnych kart w dziejach tej młodej parafii należy opiekowanie się uchodźcami z Polski. Pomogli w różny sposób 137 rodzinom polskich emigrantów, 17 rodzin pozostawało na utrzymaniu wspólnoty parafialnej. Program tej pomocy i jego koordynacja pozostawała w rękach ks. Stanisława Bąka i s. Alicji. Wiele rodzin nowo przybyłych znalazło przystań pod dachami parafian, pozostając przez pewien czas ich gośćmi. Zasiedzieli już na kanadyjskiej ziemi Polacy pomagali rodakom znaleźć się w nowej rzeczywistości, poznać miejscowe realia, szukać pracy, mieszkania, szkoły dla dzieci, opieki zdrowotnej i wielu, wielu innych rzeczy. Pomagali zacząć w Kanadzie nowe życie. Postawa parafian z kanadyjskiej Mississauga jest godna popularyzacji, bo niestety, nie zawsze nasze wspólnoty potrafią odnosić się do bliźnich z podobnym współczuciem i serdecznością.
A jak wygląda współczesność parafii św. Maksymiliana Marii Kolbego? Funkcję proboszcza pełni ks. Andrzej Sowa, wikariuszami są: ks. Marcin Mironiuk i ks. Wojciech Kurzydło. Naprawdę imponuje liczba grup parafialnych i osób świeckich zaangażowanych w działanie. Naliczyliśmy ich 28, wśród nich dwa chóry i grupa wokalna, Ruch Światło-Życie, Franciszkanie świeccy, Grupa Modlitewna o. Pio, grupa katechizacji dorosłych, lekcje religii dla dzieci i młodzieży, ministranci, polonijna orkiestra dęta „Polonia Brass Band”, grupa charytatywna, Rycerze Kolumba, Rycerze Niepokalanej, seniorzy z klubu „Kolbe”. Parafia ma nawet czterech organistów. Długo by wymieniać… Rzeczą, która dowodzi, iż media mogą scalać wspólnoty ludzkie jest parafialna telewizja. Nagrywa ona co ważniejsze parafialne wydarzenia, w tym śluby i chrzty, ale także przebieg parafialnych świąt i obecność znamienitych gości. Parafia ma nawet własną prasę - biuletyn parafialny spełnia funkcję lokalnej gazety polonijnej.
I wszystko to zdarzyło się i dzieje dzięki pasji, zaangażowaniu Polaków, których los rzucił na drugi kontynent. Pan Bóg błogosławił im, co do miejsca, gdzie przyszło im żyć i co do ludzi.

Więcej informacji o parafii i kontakt z nią na stronach internetowych: www.colbe.ca