W miejscowości Porszewice, położonej między Pabianicami a Konstantynowem Łódzkim, trwa budowa Archidiecezjalnego Ośrodka Rekolekcyjnego. Obiekt będzie służył duchowieństwu - kapłanom, klerykom, zakonnikom, siostrom zakonnym oraz osobom świeckim - wspólnotom chrześcijańskim, małżonkom, studentom, młodzieży szkolnej. Oprócz spotkań rekolekcyjnych będą się tu odbywały dni skupienia, warsztaty, kursy. Do dyspozycji gości zostaną oddane pokoje z łazienkami, sale konferencyjne, pomieszczenie rekreacyjne, kuchnia z zapleczem i przestronna jadalnia. W centralnym punkcie domu usytuowana została kaplica. Jej wyposażenie to dar duchowieństwa oraz środowisk świeckich naszej archidiecezji na jubileusz 50-lecia kapłaństwa arcybiskupa metropolity łódzkiego Władysława Ziółka. 21 czerwca w kaplicy odbędą się uroczystości związane z 50. rocznicą święceń kapłańskich Księdza Arcybiskupa.
Dom Rekolekcyjny w Porszewicach to także ze wszech miar odpowiednie miejsce na organizację konferencji, sympozjów, szkoleń. Tym bardziej atrakcyjne, że położone w malowniczej enklawie parkowo-leśnej, wśród dębów, buków, sosen. Dodatkowego uroku dodają obiektowi okalające go tereny zielone zaaranżowane przez uczniów Technikum Architektury Krajobrazu w Widzewie. Przy tworzeniu różnorodnych kompozycji roślinnych młodzież wykorzystała berberysy, tuje, śnieguliczki, rokitniki, świerki, jałowce, kosodrzewiny. Wyjątkowo przyjemnych wrażeń dostarcza wewnętrzny dziedziniec wyłożony płytkami, ozdobiony uformowaną roślinnością. Wszystko tu wykonane zostało z dbałością o detale architektoniczne, w taki sposób, aby służyło wewnętrznemu wyciszeniu i zregenerowaniu sił fizycznych.
Ks. prał. Ireneusz Kulesza podkreśla, że kto zapragnie pogłębić swe życie duchowe i umocnić więzi z Panem Bogiem, ten znajdzie w porszewickim ośrodku najwłaściwsze miejsce. Na zakończenie warto dodać, iż Dom Rekolekcyjny w Porszewicach dzieli od centrum Łodzi zaledwie 15 km.
Kard. Rainer Maria Woelki, arcybiskup Kolonii uważa, że Kościół ma obowiązek angażować się w debaty społeczne i polityczne. „Nie jest on jednak stroną polityczną. Nie jest ani rządem, ani opozycją” - powiedział w Düsseldorfie. Kościół jest przede wszystkim „obrońcą godności ludzkiej, sprawiedliwości i pokoju, a przede wszystkim pokoju społecznego”.
Według niemieckiego purpurata Kościół musi zabierać głos wszędzie tam, gdzie naruszane są prawa człowieka i wolności, gdzie pomija się ubogich i słabych oraz gdzie zagrożone jest dobro wspólne. „W ten sposób wprowadza on chrześcijańską perspektywę do dyskursu publicznego, aby go wzmocnić” - podkreślił.
Feliks żył w III w., był synem legionisty rzymskiego Hermiasa, który osiedlił się w Noli, na południe od Neapolu.
Kiedy Feliks przyjął święcenia kapłańskie, wybuchło prześladowanie wyznawców Chrystusa za panowania Decjusza. Feliks był torturowany. Jego poranione ciało wleczono po ostrych muszlach i skorupach. Udało mu się jednak ujść z więzienia. Ukrywał się przez pewien czas w wyschniętej studni. Po śmierci Decjusza powrócił. Ponieważ jednak skonfiskowano mu majątek rodzinny, żył z pracy swoich rąk. Po śmierci schorowanego Maksyma został wybrany na biskupa Noli, ale odmówił przyjęcia godności, proponując na to stanowisko Kwintusa.
Izajasz mówi do ziemi, która zaznała upokorzenia. Zabulon i Neftali leżały na północy. W VIII wieku przed Chr. te okolice pierwsze przyjęły cios Asyrii i doświadczyły przesiedleń. Prorok pamięta o „drodze nadmorskiej” i o „Zajordaniu”, o szlakach, którymi przechodzili obcy. W takich miejscach rodzi się zdanie o światłości. „Naród kroczący w ciemnościach” opisuje ludzi idących dalej, choć widzą mało. Ciemność w Biblii dotyka nocy, lęku i utraty sensu. Światłość (’ôr) jest znakiem obecności Pana. Ona wschodzi nad tymi, którzy „mieszkają w krainie mroków”, w przestrzeni naznaczonej śmiercią i przemocą. Izajasz mówi o świetle „wielkim”. Ono zmienia sposób widzenia. W tekście brzmi też obietnica pomnożenia narodu. To język życia, które wraca, gdy lud przestaje się kurczyć pod naciskiem. Radość zostaje nazwana „przed Tobą”, przed obliczem Boga. Prorok porównuje ją do radości żniwiarzy i do podziału zdobyczy. To obrazy ulgi po ucisku i oddechu po czasie ciężkiej pracy. Prorok opisuje rozbicie jarzma, kija na barkach i rózgi ciemięzcy. Przywołuje „dzień Midianu”, pamięć zwycięstwa Gedeona. To zwycięstwo przyszło bez siły wielkiej armii. Wskazuje na Boga, który potrafi przerwać spiralę strachu i oddać godność uciskanym. „Galilea pogan” brzmi jak przestrzeń (goyim), narodów. To miejsce mieszane, słabiej chronione, często lekceważone przez centrum. Izajasz widzi tam początek odnowy. Światło rozpala się właśnie na pograniczu. Proroctwo pokazuje Pana, który wchodzi w historię ran i czyni ją miejscem nowego początku. W tej obietnicy Pan sam staje się światłem drogi.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
