Kiedy przed dziesięciu laty z inicjatywą wspólnych spotkań ekumenicznych i międzynarodowych zwróciła się do kudowskiego proboszcza ks. Romualda Brudnowskiego grupa kudowian, zyskała akceptację i wsparcie dla inicjatywy. Chrześcijanie z różnych wspólnot wyznaniowych - z Czeskiej Republiki oraz katolicy z Czech i Polski - tradycyjnie od tamtego czasu co roku w okresie świątecznym spotykają się na wspólnej modlitwie. Dzieje się to przemiennie, raz w Czechach, a drugim razem w Polsce. Tym razem spotkanie miało miejsce w niedzielę 6 grudnia ub.r. w parafii pw. św. Bartłomieja Apostoła w Kudowie-Czermnej.

Nabożeństwo

Wspólna modlitwa rozpoczęła się w świątyni o godz.16. Gospodarz ks. Romuald zaproponował nabożeństwo pod hasłem: „Wstań - Weź - Idź”. Rozpoczęto pieśnią „Marana tha”, a następnie proboszcz powitał licznie zebranych parafian, kudowian i gości z Czech na czele z katolickim ks. Jaroslavem Jiraskiem z Hronova, pastorem Michałem Kitta z Hronova i Deborą Hurtovą z Broumova z Kościoła ewangelickiego. Powitał również Olgę Libalovą z Hronova z Czeszkosłowieńskiego Kościoła Husyckiego oraz Petera Adame również z Hronova z Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. Duszpasterze wspólnot chrześcijańskich przekazali pozdrowienia od swoich wspólnot i wyrazili radość ze spotkania i modlitwy. Ks. Romuald powitał również bardzo serdecznie ks. prał. Kazimierza Marchaja, nowego proboszcza kudowskiej parafii pw. Miłosierdzia Bożego, oraz ks. Andrzeja Majkę, swojego wikariusza. Po pozdrowieniach odczytano fragmenty Pisma Świętego, ze Starego Testamentu po polsku (So 3, 14-18a), po czesku z Nowego Testamentu (Rz 13, 11-14), natomiast Ewangelię (Łk 5, 17-26) proklamowano po czesku i polsku. Później nastąpiło wspólne wyznanie wiary, kazanie natomiast wygłosił pastor Michał Kitta, a po nim rozważanie poprowadził ks. Romuald Brudnowski. W kazaniu pastor wskazywał na odpuszczenie przez Jezusa grzechów sparaliżowanemu. Podkreślał, że uzdrowienie fizyczne, nastąpiło dlatego, żeby inni uwierzyli. Faryzeusze i uczeni w Piśmie zaczęli węszyć, podejrzewać, przecież tylko Bóg może odpuścić grzechy, kim jest Jezus, że to robi. Dla nich Chrystus kazał choremu wstać i wziąć łoże. Pomimo że ów człowiek był przede wszystkim sparaliżowany grzechem wewnętrznie, to pokazał wszystkim, przez fizyczne uzdrowienie, że już jest wolny od grzechu. Pastor zauważył, że taką postawę przyjmujemy również my - żyjący współcześnie, staramy się doszukiwać podstępów w różnych sytuacjach, węszymy, podejrzewamy. Tymczasem chodzi o to, aby wspólnie umieć się radować. Wierzymy, że Pan Bóg jest w stanie odpuścić każdemu człowiekowi jego grzechy, tę wiarę czerpiemy ze Słowa Bożego. Żyjemy w czasach, kiedy dociera do nas wiele słów z różnych stron, ale jest jedno Słowo, w które możemy wierzyć, jest to Słowo Boże. Kontynuując rozpoczęte myśli przez pastora Michała, ks. Romuald przekonywał, że wątpiący już jest sojusznikiem wroga. Powinniśmy czerpać radość ze szczęścia innych, cieszyć się z nimi, smucić się ze smucącymi, płakać z nimi. Wspierać się, nie doszukiwać, nie węszyć podstępów. Ks. Romuald wspominał swoje lata młodości, kiedy związany z Ruchem Focolari, spędzał wspólnie czas z innymi młodymi ludźmi. Uczono ich radować się z radości innych.
„Graliśmy w piłkę - wspomina, lubiłem grać, ale na gitarze, w piłkę nożną niekoniecznie. Nie bardzo wiedziałem, do której bramki, co to, róg albo aut, przegraliśmy mecz, ale mówiono nam, aby się radować. To było trudne. W dalszym ciągu bywa dla nas bardzo trudne radowanie się z innymi, jakby to było nasze szczęście. Pamiętamy scenę wskrzeszenia Łazarza, Pan Jezus kazał odrzucić kamień. Łazarz wyszedł powiązany, czym? Ludzką pychą, zaszufladkowaniami. Kto go tak związał? Pan Jezus kazał go rozwiązać i pozwolić mu chodzić. Dajmy również sobie taką szansę”.
Po kazaniu odśpiewano pieśń: „Spuśćcie nam na ziemskie niwy”, później przedstawiono prośby w modlitwie wiernych. Zakończono modlitwą „Ojcze nasz”, a błogosławieństwa Aaronowego udzielił pastor Michał Kitta. Na zakończenie odśpiewano kolędę „Cicha noc”.

Gościna w auli Księdza Tomaszka

Po nabożeństwie uczestnicy na zaproszenie gościnnego gospodarza udali się na plebanię, gdzie w salce zw. aulą Księdza Tomaszka, raczono się różnymi pysznościami. Nie zabrakło tradycyjnego czerwonego barszczu, którym zachwycano się nie bez przyczyny. Za te zachwyty kulinarne odpowiedzialna jest Krystyna Stembalska, która w sobie tylko znany sposób umie z barszczu uczynić prawdziwe wydarzenie, i Janina Wiśniewska. W organizację gościny jak zwykle dzielnie włączyła się Aleksandra Czuchraj. Wystarczyło dla wszystkich ciepłej herbaty, kawy, ciasta i pasztecików. Nikt głodny do domu nie wrócił. Oprócz uczty cielesnej w dalszym ciągu trwano w radości duchowej przez wspólny śpiew przy dźwiękach gitary. Muzykował ks. Romuald, grali goście z Czech. Śpiewano kanony z Taizé, a na koniec Polacy nauczyli Czechów śpiewać „Abba Ojcze!”, hymnu Światowego Spotkania Młodych z Janem Pawłem II w Częstochowie z 1991 r. Około godz. 19 dobiegło końca radosne spotkanie, w którego centrum była modlitwa i radość wspólnoty wierzących. Z życzeniami świątecznymi i noworocznymi rozstawano się nie bez trudu, dziękując gospodarzowi za tak serdeczne przyjęcie.

Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan

„Wy jesteście świadkami tego” - te właśnie słowa, zaczerpnięte z Ewangelii wg św. Łukasza, są hasłem tegorocznego Tygodnia Modlitw, o Jedność Chrześcijan, organizowanego z inicjatywy Kościołów członkowskich Polskiej Rady Ekumenicznej i Kościoła rzymskokatolickiego. Tradycyjnie tydzień wspólnej modlitwy rozpoczął się 17 stycznia, a zakończy się 25 stycznia, w święto Nawrócenia św. Pawła Apostoła. W katedrze świdnickiej 24 stycznia br. o godz. 18 rozpocznie się Msza św. z przedstawicielami Kościoła ewangelicko-augsburskiego i Kościoła prawosławnego.
„Są to dni refleksji i modlitwy, bardzo potrzebne, aby przypomnieć chrześcijanom, że przywrócenie ich pełnej jedności, której pragnął Jezus, winno być przedmiotem troski każdego ochrzczonego, wszystkich pasterzy i wiernych (…). Pragnienie jedności pogłębia się i wzrasta, przenikając nowe środowiska i kręgi, wyrażając się w licznych dziełach, inicjatywach i refleksjach. (…) Ból, jaki wywołuje podział, staje się coraz dotkliwszy, gdy stajemy w obliczu wyzwań świata, oczekującego na przejrzyste i jednomyślne świadectwo ewangeliczne wszystkich wierzących w Chrystusa (Jan Paweł II, Katecheza środowa, 19.01.2005).