Upłynęły 32 lata od 16 października 1978 r., dnia, kiedy papieżem został wybrany arcybiskup Krakowa kard. Karol Wojtyła, który przybrał imię Jana Pawła II. Uzasadnienie wyboru tego imienia dał Jan Paweł I, który był papieżem zaledwie 33 dni. Ten wybór oznaczał ogromny szacunek dla Jana XXIII, dziś błogosławionego i dla jego poprzednika Pawła VI, którzy to papieże byli wspaniałymi mistrzami duchowymi, a przede wszystkim papieżami zasłużonymi dla Vaticanum Secundum - Jan XXIII rozpoczął Sobór, a Paweł VI doprowadził go do końca. W ten tok myślenia wszedł Jan Paweł II.
Wracamy dzisiaj do tego pamiętnego wieczoru, kiedy papieżem został Polak i przypominamy sobie te godziny niezwykłego poruszenia właściwie całego świata. Wiedzieliśmy, że kard. Wojtyła jest człowiekiem nieprzeciętnym i wybitnym kardynałem. Przewidywaliśmy więc, że zaczynają się nowe czasy, nowa rzeczywistość Kościoła, tym bardziej, że kard. Wojtyła wnosił ze sobą doświadczenie życia poza tzw. żelazną kurtyną.
Istotnie, lata pontyfikatu Jana Pawła II okazały się bardzo obfite w wielorakie owoce społeczne i duchowe, a sam pontyfikat - ciekawy i nowatorski. Bo Jan Paweł II był człowiekiem niezwykłej autentyczności i dynamizmu. Nie nauczał czegoś, czego by nie miał przez siebie „przerobionego”, zgodnie z radą, jaką dawał młodym: „Wymagajmy od siebie, nawet gdyby inni od Was tego nie wymagali”. On na pewno był w stosunku do siebie bardzo wymagający - to się widziało i czuło i dlatego zapewne mieliśmy dla niego tyle czci i szacunku oraz uwagi i miłości.
Jan Paweł II zostawił po sobie także ogromną spuściznę naukową - tak wiele encyklik, adhortacji i listów apostolskich, tak wiele ważnych przemówień i homilii.
Jan Paweł II przypomniał ludziom, by nie bali się Chrystusa, a Kościołowi wskazywał, że jego drogą jest człowiek. Jan Paweł II objawił się jako wielki Misjonarz świata, który w imieniu Chrystusa udawał się na wszystkie kontynenty. Tam, gdzie ciemiężony był człowiek, Papież przypominał podstawowe prawa ludzkie. Wizyty papieskie stanowiły znakomitą okazję, żeby możnym tego świata przypominać, że są granice ich władzy, że człowieka trzeba szanować, ale każdy człowiek musi też włożyć wiele wysiłku w pracę nad sobą.
Wszystko, co najbardziej ludzkie, a jednocześnie Boże, znalazło wyraz w całym nauczaniu Jana Pawła II, zarówno w papieskich dokumentach, jak i w jego działaniach pastoralnych. Nas, Polaków, powinna interesować zwłaszcza spuścizna Jana Pawła II w odniesieniu do nas - powinniśmy więc wracać wciąż do papieskich przemówień, w których zawsze znajdziemy wskazówki na nasze trudne dni.
Oczekując na oficjalne wyniesienie Jana Pawła II do chwały ołtarzy, zechciejmy już z perspektywy czasu popatrzeć na osobę i dzieło, któremu na imię Jan Paweł II, dostrzec jego ponadczasowość, a więc niczym niezmąconą aktualność, i przejąć się choć niektórymi myślami, wydobywanymi wciąż z tego, co nam Ojciec Święty pozostawił.