Mieszkali w Palma di Montechiaro - małym miasteczku w krainie świętych. Tak, ta ziemia wydała wielu świętych ludzi: Giuseppe Tomasi di Lampedusa oraz świętą ascetkę, siostrę klauzurową - Marię Crocifissa.

Sycylijka

Mama była prawdziwą Sycylijką. Twardą kobietą, która wraz z mężem musiała zadbać o swoją rodzinę. Nie byli bogaci, żyli zwyczajnie, często z trudem wiązali koniec z końcem, a wszystko zdobywali ciężką pracą i wyrzeczeniem. W domu był rygor, ale też prawdziwa miłość do dzieci. W rodzinie Scopelitti przyszło na świat czworo dzieci, właśnie czekali na następne. Radosne oczekiwanie na piąte dziecko przerwała tragedia - ojciec rodziny, Nazareno, zginął śmiercią tragiczną. Po jego śmierci na świat przyszła dziewczynka. Matka, która tak bardzo kochała swojego męża, dała jej na imię Nazarena, aby przypominała miłość jej życia. Mama miała trzydzieści lat, mogła sobie jeszcze ułożyć życie, jednak wybrała to, co dał jej Bóg, nie wyszła za mąż. - Pan Bóg dał mi tylko jednego męża, zabrał go, a teraz mam drugie powołanie: być wdową. - mówiła. Tak odczytała swoje życie. Swoje nowe powołanie.

Maryjo, pomóż

Nazarena była żywa i energiczna. Co tu dużo mówić, czasem nawet sprawiającą kłopoty matce. Młoda, ładna dziewczyna, myślała o szybkim założeniu rodziny, skończeniu studiów i znalezieniu sobie pracy. Taki miała plan na własne życie. Aby utrzymać rodzinę, matka Nazareny wyjechała do pracy za granicę, w tym czasie, dzieciom pomagały siostry zakonne. Siostry opiekowały się dziećmi z wielu sycylijskich rodzin. Prowadziły przedszkola, ochronki, szkoły. Nazarena widziała jak dbały o młodzież, jak przelewały swoją miłość na nie. Słowa uczą, przykłady pociągają. Tak naprawdę, nie wiadomo dlaczego postanowiła zostać siostrą zakonną, co przeważyło, co było najważniejszą motywacją. Może postawa sióstr zakonnych, a może przykład kochanej mamy, która codziennie pokazywała jej wzór żywej wiary? Ta spracowana Sycylijka, zmęczona życiem wdowa, zawsze znajdowała czas, by się pomodlić, porozmawiać, a nawet „pokłócić” z Panem Bogiem. Często Nazarena widziała ją klęczącą, „dyskutującą” z Maryją. - Gdzie Ty jesteś? Nie widzisz, że potrzebujemy pomocy? Nie widzisz, że mam problem? Kiedy to wszystko się zmieni? - pytała. Wszystko się zmieniło.

Nie zmarnować życia

To prawdopodobnie wzór życia i modlitwy matki oraz postawa sióstr zakonnych sprawiła, że Nazarena pewnego dnia powiedziała: - Chcę zostać zakonnicą. Matka nie dowierzała, koledzy i koleżanki uznały tę deklarację za żart. - Jak to? Ty, taka ładna, młoda dziewczyna, będziesz się „marnować” w klasztornych murach? A co z twoimi planami? Mężem, rodziną, dziećmi? Wiedziała, że jej wybór nie jest łatwy, że to wszystko nie takie proste, ale chciała wypełnić słowa Jezusa: Kto chce mnie naśladować, niech weźmie swój krzyż i idzie za mną. Poszła.
Wstąpiła do zakonu w Palermo, miała 17 lat, była jeszcze niepełnoletnia. Mama była pełna obaw, czy nie jest to „fanaberia” młodej dziewczyny? Nazareną też targały obawy: Może jednak to nie ta droga? Może jeszcze się zastanowić, przemyśleć? Mimo iż nie była pełnoletnia, siostry przyjęły ją z otwartymi ramionami. W zakonie skończyła szkołę średnią i zdała maturę. Dlaczego wstąpiła do tego właśnie zakonu? Blisko trzysta lat temu kard. Pietro Marcelino utworzył zakon sióstr, których charyzmatem była opieka i edukacja dzieci i młodzieży. Nazarena chciała być matką. Swoją matczyną miłość przelała na opuszczone i zaniedbane dzieci.

Jak królowa

Kościół w Palermo był wypełniony po brzegi, gdy na głowę Nazareny siostra wkładała wieniec z delikatnych róż, taki jakie panny młode zakładają do ślubu. Tak, Nazarena też szła do ślubu, jej oblubieńcem został Jezus Chrystus. Byli wszyscy znajomi, cała rodzina, mama, kochana mama, której łzy wzruszenia spływały po policzkach. Nie na darmo klękała w swojej izbie i ku Niebu wznosiła spracowane dłonie, krzycząc: - Maryjo, pamiętaj o nas i nie zostawiaj nas w potrzebie!
To był cudowny dzień. A jeszcze nie tak dawno przez głowę Nazareny przelatywały różne myśli: Czy jestem godna? Czy to dobry wybór? Czy wytrwam?
Przypominały się jej lata młodości, kiedy jako dziewczyna patrzyła na ludzi z jej miasteczka. Zwykli, normalni, zapracowani ludzie, którzy mimo swojej biedy, nigdy nie przechodzili obojętnie obok drugiego człowieka. Nawet zupełnie obcego. Pamięta wieczory, kiedy to do ich drzwi pukali uciekinierzy z Afryki, którzy łódkami przemierzali Morze Tyrreńskie, aby dopłynąć do „raju”. Do raju, w którym nikt na nich nie czekał. Czekały ich tylko pot i łzy. Mieszkańcy jej miasteczka od zawsze pomagali tym ludziom i dzielili się tym, co mieli. Bliźni to przecież każdy człowiek - mówili, nie tylko sąsiad, lub członek rodziny. Tak zapamiętała miejsce, w którym się urodziła i w którym się wychowała.

Krzyczący Papież

Małą Nazarenę do Valle dei Templi przyprowadziła za rękę matka, był piękny słoneczny dzień. Pamięta greckie świątynie na górze, poniżej papieski ołtarz i setki tysięcy ludzi, a w dali morze. Ludzie płakali, słuchając słów Jana Pawła II, mówił do nich jak ojciec, jak ich bliski. Mówił o mafii, o rodzinnych tragediach, o potrzebie wytrwania w miłości do drugiego człowieka. Ten łagodny Papież, zawsze uśmiechnięty, tym razem nie mówił, ale krzyczał, głośno krzyczał, tak jakby chciał obudzić ludzkie sumienia. - Ludzie mafii mogą uciec przed ludzkimi sądami, ale nie uciekną przed sądem Boga - grzmiał. Zapamiętała tego Papieża, jego ostre słowa i głośne wołanie o sprawiedliwość. Po latach w Polsce w Masłowie znowu go spotkała, znowu krzyczącego: - Ta ziemia to moja matka, ta Ojczyzna! To są moi bracia i siostry! I zrozumcie, wy wszyscy, którzy lekkomyślnie podchodzicie do tych spraw, zrozumcie, że te sprawy nie mogą mnie nie obchodzić, nie mogą mnie nie boleć! - Papież mówił o moralności i o rodzinie. Takiego go zapamiętała, zatroskanego o rodzinę, o godność człowieka.

Do dalekiego kraju

Siostra przełożona jechała do Polski na zaproszenie kieleckiego bp. Stanisława Szymeckiego. Biskup zaprosił włoskie siostry do pracy w diecezji. Do Kielc pojechała delegacja Zgromadzenia, wśród nich była młoda, dwudziestoczteroletnia s. Nazarena. Przyjechali do Polski, przywożąc ze sobą łzy Matki Bożej z Syrakuz. Pięćdziesiąt lat temu, gdy kard. Stefan Wyszyński był więziony przez komunistów, miał powiedzieć: - Matka Boża nie płacze tylko dla Sycylii, ale także dla Polski.
Zwiedzali diecezję kielecką, brali udział w Mszach św., w modlitewnych spotkaniach. Zobaczyła prawdziwą Polskę. Rozmodlonych ludzi i pełne kościoły. Była w Częstochowie i w Rabce na oazie. Po dwóch miesiącach pobytu w Polsce wróciła na Sycylię. Nie myślała, że tu wróci i że zostanie tak długo.

Dla dzieci

Siostry kupiły w Kielcach dom. Zaczęły się remonty, praca i problemy. Inna kultura, inny język, sposób życia, inne jedzenie i te paskudne zimy - wszystko inne. Nie było palącego słońca i zapachu pomarańczy. S. Nazarena szybko się aklimatyzowała, prawie z marszu poszła do przedszkola, aby opiekować się dziećmi. Pilnie uczyła się języka i poznawała nowych przyjaciół. Szybko też zorganizowała pierwsze w Kielcach prywatne przedszkole. Zaczęła się praca taka, jak na Sycylii, z dziećmi i dla dzieci. Misją sióstr jest przekazywanie miłości, wychowywanie dzieci na wzór Rodziny z Nazaretu. Z roku na rok coraz więcej osób powierza im swoje potomstwo, widząc ich zaangażowanie i owoce ich wychowania. Właśnie trwa rozbudowa przedszkola, do tej pory dla wielu chętnych brakowało miejsca. Wkrótce ma się to zmienić. Dzieciom trzeba tworzyć warunki, w których mogłyby się rozwijać w miłości i gdzie będą kochane. Dlatego wzorem dla sióstr jest Maryja, która wychowywała Jezusa. - To jest największa inwestycja: dziecko. Dziś często brakuje ludzi, którzy dają wzory do naśladowania, ludzi, którzy są świadkami prawdziwej miłości. My, siostry, dzielimy się z dziećmi i ich rodzinami chlebem i miłością, do tego zostałyśmy powołane.

A odwiedziliście mnie...

Gdy przechodziła przez więzienne bramy, bała się, zwyczajnie po ludzku czuła strach. Mieli z nią przyjść znajomi, ale „coś im wypadło” i została sama. Przechodząc przez kolejne siedem bram, modliła się: „Pan moim Pasterzem, niczego mi nie braknie”. Przetrwała. Chociaż to pierwsze spotkanie z aresztantkami nie było przyjemne, przełamała się, postanowiła tu regularnie przychodzić. W rozmowach z osadzonymi kobietami powoli przełamywała ich strach i nieufność. Kobiety otwierały przed nią swoje serca i mówiły o swoich tragediach. Zachęcała je do modlitwy, do przylgnięcia do Pana Boga, do powierzenia właśnie Jemu swojego życia i swoich problemów. Polubiła te spotkania, tę ewangelizację, grę na gitarze, uczenie osadzonych piosenek, przygotowywanie niedzielnych Eucharystii. Mówi im o Bogu i o tym, że bez modlitwy nie da się być lepszym. Mówi im o tym, że Jezus umarł za wszystkich i każdy ma swoją szansę, że nikt nie został odrzucony i każdy ma możliwość powrotu, jeśli tylko chce. - Ja traktuję ich jak braci i siostry, którzy potrzebują miłości, ja ich nie potępiam, to są normalni ludzie, którzy błądzili w życiu. Może w ich rodzinach było za mało miłości? Może wiary i dobroci nie przekazała im ich matka? Teraz od nas potrzebują wsparcia i współczucia, a nie odrzucenia - mówi.

Polka?

Lubi mówić po polsku, podoba jej się ten język. Lubi słuchać ludzi, którzy mówią pięknym literackim językiem. Polski to piękny, wybitny język - podkreśla. Jak sama przyznaje „przestawiła się na ten język” i nawet „myśli” po polsku. Podoba się jej polska literatura, lubi Sienkiewicza, czytała „Quo vadis”. Ceni polską historię. Tłumaczyła z polskiego na włoski „Poezję oświęcimską”. Gdy obchodzone są święta narodowe, jako pierwsza na ulicy wywiesza biało-czerwoną flagę.
Zżyła się z Polską i z Polakami, mieszka w u nas już trzynaście lat. - Nasz dom zakonny w Kielcach jest znakiem czasu, który pokazuje światu, że Bóg potrafi kochać każdego i dla każdego potrafi na nowo umierać na krzyżu, dlatego Siostry przez modlitwę ofiarują swoje życie Panu Bogu w ciszy modlitwy i radosnej posłudze. Nasze przedszkole i nasze serca są zawsze otwarte na wszystkich.
Po latach spędzonych w kraju nad Wisłą może powtórzyć za Ojcem Świętym Janem Pawłem II: - Ta ziemia to moja matka, ta Ojczyzna! To są moi bracia i siostry!