Reklama

Rodzina

Na jaką pomoc państwa mogą liczyć rodzice po urodzeniu dziecka niepełnosprawnego?

– Rodzice nowo narodzonego dziecka nie pozostają sami, ale mogą liczyć na konkretną pomoc. Jest ona znacznie większa, gdy rodzi się dziecko poważnie chore – zwracają uwagę Antoni Szymański i Daniel Zydek, którzy opracowali zestawienie świadczeń przysługujących rodzicom czy opiekunom dziecka, także z niepełnosprawnością.

2020-10-26 10:33

[ TEMATY ]

rodzina

dzieci

niepełnosprawność

Adobe Stock

– Dobrze jest wiedzieć, na co można liczyć, gdyż często zależy to od prawidłowo złożonego wniosku – podkreślają Antoni Szymański i Daniel Zydek, którzy dla Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia i Rodziny przygotowali zestawienie świadczeń na rzecz rodziców i opiekunów dzieci, także z niepełnosprawnością. Lista odzwierciedla stan prawny na 10. października 2020 r.

Rodzicom lub opiekunom prawnym czy faktycznym przysługuje jednorazowe wsparcie w wysokości 1.000 zł. Tzw. “becikowe” uzależnione jest od kryterium dochodowego (1.922 zł netto na osobę w rodzinie), a matka zobowiązana jest do korzystania z opieki lekarza ginekologa (nie później niż od 10 tygodnia ciąży do dnia porodu).

Reklama

Rodzice dziecka mogą także skorzystać z urlopów macierzyńskiego i rodzicielskiego. Urlop macierzyński trwa 20 tygodni (z sześciu może skorzystać ojciec dziecka), a rodzicielski – 32 tygodnie i może z niego skorzystać zarówno matka, jak i ojciec; każdy z rodziców może też wykorzystać jego część. Do urlopu przypisany jest także zasiłek macierzyński, którego wysokość wyliczana jest na podstawie średniego miesięcznego wynagrodzenia w ciągu ostatniego roku przed przejściem na urlop macierzyński.

Mamom (w niektórych przypadkach także ojcom i opiekunom prawnym), które nie mogą skorzystać z zasiłku macierzyńskiego (dotyczy m.in. kobiet bezrobotnych, pracujących na umowę o dzieło czy studentek) przysługuje roczne świadczenie rodzicielskie w wysokości 1.000 zł.

Po powrocie do pracy, karmiącej matce przysługują przerwy na karmienie dziecka piersią. Mama bądź tata w każdym roku kalendarzowym, mogą także skorzystać z opieki nad dzieckiem (2 dni albo 16 godzin), aż do ukończenia przez dziecko 14 lat.

Reklama

Program „Rodzina 500+” gwarantuje 500 zł miesięcznie na każde dziecko w rodzinie do ukończenia 18. roku życia, bez względu na dochód rodziny. A w ramach programu „Dobry Start” każde dziecko w wieku szkolnym może otrzymać 300 zł jednorazowego wsparcia.

W rocznym zeznaniu podatkowym można także uwzględnić ulgę prorodzinną przyznawaną na każde dziecko, które nie ukończyło 18 lub 25 lat.

Rodziny w trudnej sytuacji finansowej mają prawo do „zasiłku rodzinnego” (obowiązuje kryterium dochodowe – 674 zł miesięcznie na osobę w rodzinie, lub 764 zł w przypadku dziecka z niepełnosprawnością) w wysokości 95 zł, 124 zł lub 135 zł miesięcznie w zależności od wieku dziecka. Osoby, którym przyznano prawo do zasiłku rodzinnego, mogą ubiegać się także o dodatki do zasiłku rodzinnego (np.: dodatek z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej – 95 zł miesięcznie na trzecie i każde kolejne dziecko; dodatek z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego – 90 zł lub 110 zł miesięcznie; dodatek z tytułu podjęcia przez dziecko nauki poza miejscem zamieszkania – 113 zł lub 69 zł miesięcznie).

Od 1 stycznia 2017 r. obowiązuje ustawa o wsparciu kobiet w ciąży i rodzin „Za życiem”, zgodnie z którą z tytułu urodzenia się żywego dziecka z ciężkim i nieodwracalnym upośledzeniem albo nieuleczalną chorobą zagrażającą życiu, przysługuje prawo do jednorazowego świadczenia w wysokości 4000 zł.

Do osób niepełnosprawnych (także do niepełnosprawnego dziecka) adresowany jest zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 215,84 zł miesięcznie bez względu na osiągany dochód. Świadczenie pielęgnacyjne w wysokości 1830 zł miesięcznie jest kierowane do rodziców opiekujących się niepełnosprawnym dzieckiem.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych opłaci składki na ubezpieczenia społeczne (ubezpieczenie emerytalne, rentowe i wypadkowe) oraz ubezpieczenie zdrowotne za nianię zatrudnioną przez rodziców dziecka na podstawie umowy uaktywniającej (dla dziecka od 20 tygodnia do 3 roku życia).

W przypadku bezskuteczności egzekucji zasądzonych na dzieci alimentów, fundusz alimentacyjny gwarantuje świadczenie w wysokości bieżąco zasądzonych alimentów, ale nie wyższej niż 500 zł miesięcznie.

Warto pamiętać także o Karcie Dużej Rodziny, czyli systemie zniżek i dodatkowych uprawnień dla rodzin posiadających troje i więcej dzieci zarówno w instytucjach publicznych, jak i w firmach prywatnych. Posiadacze KDR mają możliwość tańszego korzystania z oferty podmiotów m.in. z branży spożywczej, paliwowej, bankowej czy rekreacyjnej.

Należy dodać, że kobieta w okresie ciąży (posiadająca obywatelstwo polskie oraz zamieszkująca na terenie Rzeczpospolitej Polskiej), ma prawo do bezpłatnej opieki lekarskiej.

Szczegóły dotyczące warunków poszczególnych uprawnień czy świadczeń, a także linki do stron rządowych czy ZUS, z których można pobrać odpowiednie wnioski znajdują się w opracowaniu opublikowanym na stronach Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia i Rodziny: Zobacz

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Powstało Światowe Porozumienie Na Rzecz Ochrony Dzieci i Młodzieży

2020-11-20 13:17

[ TEMATY ]

dzieci

porozumienie

młodzież

Adober Stock

Dziś, 20 listopada, ogłoszono powstanie Światowego Porozumienia Na Rzecz Ochrony Dzieci i Młodzieży (Global Safeguarding Alliance – GSA). Jest to porozumienie ośmiu instytucji z pięciu kontynentów, przygotowywane od wielu miesięcy, a zawiązane 23 września 2020 roku przez przedstawicieli tych instytucji i jednej indywidualnej ekspertki z Ghany, z Afryki.

Wśród organizacji jest Centrum Ochrony Dziecka przy Akademii Ignatianum w Krakowie.

- Od dłuższego już czasu istniała potrzeba i konieczność zwiększenia wymiany międzynarodowej wewnątrz Kościoła pomiędzy ludźmi i instytucjami eksperckimi, które zajmują się tworzeniem systemu ochrony dzieci i młodzieży w różnych krajach na różnych kontynentach – mówi KAI o. Adam Żak SI, dyrektor Centrum Ochrony Dziecka na Akademii Ignatianum w Krakowie.

Jak wskazuje jezuita, celem tego porozumienia jest promowanie wiedzy o wymiarze światowym na temat ochrony dzieci i młodzieży przed wykorzystywaniem seksualnym i w ogóle przed wszelką przemocą.

"

Chcemy tworzyć sieć indywidualnych inicjatyw i sieć wymiany na poziomie międzynarodowym, międzykontynentalnym: wymiany wiedzy, dobrych praktyk i rozwiązań różnych problemów. Wszystko po to, by zwiększyć skuteczność każdej z tych instytucji i umożliwić wzajemne uczenie się i inspirowanie" – wyjaśnia o. Żak.

Przymierze ma stanowić również widzialny znak zaangażowania Kościoła katolickiego w to, by Kościół był wszędzie instytucją bezpieczną, ale też żeby świat był rzeczywistością bezpieczniejszą. Nasze wysiłki, które będziemy promować, nasze prace, mają służyć nie tylko bezpieczeństwu dzieci w Kościele, ale w ogóle bezpieczeństwu dzieci. „Wiemy, że niestety w bardzo wielu miejscach świata bezpieczeństwo dzieci nie jest traktowane z odpowiednią wagą” – wskazuje jezuita.

Wśród założycieli Porozumienia są: Centrum Ochrony Dziecka przy Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie (który – jak zaznacza o. Żak, ma spośród wielu instytucji najbardziej uniwersalne rozpoznanie potrzeb), Interdyscyplinarne Centrum Badań i Formacji na Rzecz Ochrony Małoletnich przy Papieskim Uniwersytecie w Meksyku, Instytut Studiów i Badań Ochrony i Promocji Dziecka na Australijskim Uniwersytecie Katolickim, jezuicki Katolicki Instytut Ochrony na Filipinach w Manili, Centrum Ochrony Dziecka na Akademii Ignatianum w Krakowie, Centrum Ochrony Dziecka w Azji Południowo-Wschodniej powołane w Indiach przez jezuitów, Uniwersytet Alberto Hurtado w Chile oraz Centrum Studiów Katolickich przy Uniwersytecie Durham w Wielkiej Brytanii.

W tej grupie jest również indywidualna ekspertka z Afryki, siostra Rejoice Enyonam Hoedoafia ze zgromadzenia Bożej Miłości i Bożego Miłosierdzia, która od wielu lat pracuje w dziedzinie ochrony dzieci i młodzieży w Ghanie.

- Ufamy, że ta założycielska grupa będzie się rozrastać i przystąpią do niej jeszcze inne instytucje – mówi o. Żak, dodając, że inicjatywa jest otwarta również na świeckie eksperckie, nie ideologiczne instytucje zaangażowane w ochronę dzieci.

O. Adam Żak wskazuje, że Centrum Ochrony Dziecka w Krakowie wnosi do zawiązanego Porozumienia doświadczenie budowania od podstaw systemu ochrony dzieci i młodzieży w Kościele, którego historyczna obecność w społeczeństwie jest znacząca w całym kraju. – Przy wszystkich trudnościach Kościół katolicki zaangażował się jednak w ochronę dzieci i młodzieży na dużą skalę w społeczeństwie, w którym przeważa prewencja interwencyjna oparta o prawo karne a państwo, mimo swoich dużych możliwości, nie jest jeszcze wystarczająco zaangażowane w zapobieganie. Polskie prawo karne i aparat aparat sprawiedliwości zrobiły duże postępy, ale wciąż brakuje nam powszechnej prewencji, czyli narodowej strategii zapobiegawczej. Wnosimy więc doświadczenie, jak rozpocząć prawie od zera pracę w tym kierunku w taki sposób, by skutecznie przyczynić się do rozwiązywania problemu społecznego – mówi o. Adam Żak.

CZYTAJ DALEJ

List działaczy "Solidarności" w sprawie kardynała Gulbinowicza

2020-11-23 23:00

Episkopat.pl

“Domagamy się przedstawienia dowodów, opartych o jednoznaczne fakty a nie domniemania czy pomówienia. Dopiero wówczas będziemy w stanie przekonać się o zasadności wyroku – powziętego zaocznie i wydanego bez uzasadnienia – gdy dowiemy się, jaka była jego podstawa prawna w świetle prawa kościelnego, a także czy Kardynał Gulbinowicz miał możliwość odniesienia się do stawianych mu zarzutów i skorzystania z procedury odwoławczej - czytamy w liście otwartym skierowanym m.in. do Nuncjusza Apostolskiego w Polsce.

Działacze “Solidarności” związani z Wrocławiem napisali list w obronie kardynała Henryka Gulbinowicza. Kierują go m.in. do abp. Salvatore Pennacchio, Nuncjusza Apostolskiego w Polsce, Prymasa Polski, abp. Wojciecha Polaka, Przewodniczącego KEP - abp. Stanisława Gądeckiego oraz Metropolity Wrocławskiego - abp. Józefa Kupnego.

Autorzy listu uważają, że uznanie kardynała Gulbinowicza za współpracownika SB jest “kłamliwym nonsensem”. Ponadto przypominają o zasługach hierarchy i jego działalności w latach 80-tych, kiedy rodziła się i rozwijała “Solidarność”. Zauważając, że stanowisko Stolicy Apostolskiej było “lakoniczne” i “ogólnikowe”, sygnatariusze listu domagają się dokładnych wyjaśnień w sprawie oskarżonego kardynała Gulbinowicza.

Treść listu:

Ekscelencje, Czcigodni Księża Arcybiskupi,

20 listopada 2020 roku Kardynał Henryk Gulbinowicz mocą decyzji radnych pozbawiony został tytułu Honorowego Obywatela Wrocławia. Decyzja ta była efektem stanowiska Stolicy Apostolskiej, wyrażonego w lakonicznym i ogólnikowym komunikacie. Na Księdza Kardynała nałożone zostały surowe, bezprecedensowe kary. Sformułowano też niezwykle ciężkie oskarżenia o czyny niegodne i o współpracę z byłą Służbą Bezpieczeństwa.

Stwierdzenie o współpracy z SB jest kłamliwym nonsensem.

W takim kształcie, w jakim funkcjonuje ono w przestrzeni medialnej, nie znajduje żadnego potwierdzenia w stanie badań.

W przypadku kwestii o charakterze obyczajowym w przestrzeni publicznej, poza jednostkowym świadectwem o wątpliwej wiarygodności, brak jest jakichkolwiek konkretów.

Domagamy się zatem przedstawienia dowodów, opartych o jednoznaczne fakty a nie domniemania czy pomówienia. Dopiero wówczas będziemy w stanie przekonać się o zasadności wyroku – powziętego zaocznie i wydanego bez uzasadnienia – gdy dowiemy się, jaka była jego podstawa prawna w świetle prawa kościelnego, a także czy Kardynał Gulbinowicz miał możliwość odniesienia się do stawianych mu zarzutów i skorzystania z procedury odwoławczej.

Nasz stanowczy sprzeciw budzi zarzut o współpracę śp. Księdza Kardynała z SB. Ze zgromadzonej i dostępnej w zasobach IPN dokumentacji wynika tylko i wyłącznie, że z księdzem, biskupem, a następnie arcybiskupem Henrykiem Gulbinowiczem prowadzony był jedynie tzw. dialog operacyjny, zaś On sam nigdy nie był „osobowym

źródłem informacji”. Wszelkie oparte o tę dokumentację sugestie, pojawiające się głównie w mediach, a wskazujące na delatorski charakter tych kontaktów czy osiąganie dzięki nim osobistych korzyści (z nominacją na wrocławską stolicę arcybiskupią włącznie) nie są zatem niczym innym, jak niedopuszczalnym przekroczeniem obowiązujących w nauce granic dowolności interpretacyjnej i nadużyciem propagandowym.

Dzisiaj, gdy z zadziwiającą łatwością formułuje się gołosłowne oskarżenia i feruje „kapturowe”, jak w czasach komunistycznych, wyroki, warto zatem przypomnieć raz jeszcze kwestie oczywiste.

Czujemy się zobowiązani, jako uczestnicy, a zarazem świadkowie tamtych czasów, przypomnieć to, co wiąże się z wrocławskim Kardynałem – jego ogromne, wymierne wsparcie dla idei „Solidarności” i ludzi „Solidarności”. Był z nami od początku ruchu, od sierpniowego strajku. To On udzielił błogosławieństwa strajkującym w sierpniu 1980 roku, a potem poświęcił lokal związkowy przy ówczesnym pl. Czerwonym, wspierając dobrą radą ludzi kierujących „Solidarnością”. To On, nie ograniczając się do symbolicznych gestów, jednoznacznie wspierał niezależny Związek podczas obrad Episkopatu. To Jego postawa przenosiła się na dolnośląskich proboszczów i wikarych, biorących udział w formowaniu niezależnych postaw. To u Niego, jako rzeczywistej opoki, znalazły schronienie fundusze związkowe, owe słynne „80 milionów”. To On otoczył troską internowanych oraz ich rodziny, wspierając, również materialnie, represjonowanych. To On, poprzez tradycyjny, wigilijny opłatek, integrował środowisko akademickie. To On był protektorem Arcybiskupiego Komitetu Charytatywnego, inspiratorem „Tygodni Kultury Chrześcijańskiej”, opiekunem najrozmaitszych niezależnych inicjatyw – od społecznych po artystyczne.

Domagamy się wyjaśnień, i mamy do nich prawo, bo nie kierują nami, sygnującymi to przypomnienie, doraźne, utylitarne względy. Jedynie poczucie, że w chwilach trudnych należy dać świadectwo prawdzie. Pozostać przyzwoitym. Bo choć reprezentujemy dzisiaj różne, czasami odległe, polityczne i światopoglądowe opcje, to doskonale wiemy, kim był dla nas Kardynał Henryk Gulbinowicz.

List podpisali:

Władysław Frasyniuk, przywódca dolnośląskiej „Solidarności”, przewodniczący ZR, RKS i RKW (1981–1989), pseud. więzienny Maolat

Bogdan Zdrojewski, działacz NZS (1980–1985), przewodniczący NZS Uniwersytetu Wrocławskiego (1982–1984), Prezydent Wrocławia (1990–2001), Minister Kultury (2007–2014), senator RP

Stanisław Huskowski, rzecznik Zarządu Regionu Dolnośląskiego NSZZ Solidarność (1981), Prezydent Wrocławia (2001–2002)

Dr Rafał Dutkiewicz, współpracownik RKS w stanie wojennym, pseud. Borys, sekretarz a następnie przewodniczący Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” we Wrocławiu, prezydent m. Wrocławia (2002–2018)

Dr inż. prof. hc Wojciech Myślecki, współzałożyciel Solidarności Walczącej, członek Komitetu Wykonawczego, pseud. Jerzy Lubicz

Barbara Zdrojewska, działaczka „Solidarności” Uniwersytetu Wrocławskiego, przewodnicząca Rady Miejskiej Wrocławia (2006–2010) i Sejmiku Województwa Dolnośląskiego (2014–2015), senator RP

Anna Janicka (secundo voto Dutkiewicz), kierowała pracami Arcybiskupiego Komitetu Charytatywnego we Wrocławiu w stanie wojennym

Józef Pinior, przewodniczący RKS „Solidarność” (1982–1983), pseud. Tezeusz

Prof. Roman Duda, OKNO (Dolnośląskie Porozumienie Społecznych Komitetów Nauki, Kultury, Oświaty i Zdrowia), współpracownik „Biuletynu Dolnośląskiego”, pseud. Światowid

Prof. Włodzimierz Suleja, współpracownik RKS i RKW „Solidarność” (1982–1989), pseud. Stanisław Stefański, dyr. Oddziału IPN we Wrocławiu (2000–2013), dyr. BBH IPN (2018–IX. 2020)

Prof. Krzysztof Kawalec, współpracownik „Solidarności” podziemnej, publicysta (1982–1989), pseud. K.M-ski, naczelnik Delegatury IPN Opole (2007–2016), dyr. Oddziału IPN we Wrocławiu (2016–2018)

Prof. Tadeusz Wolsza, współorganizator NZS w Instytucie Nauk Politycznych Uniwersytetu Wrocławskiego (1980–1981), red. nacz. „Dziejów Najnowszych” (od 2007), członek Rady i Kolegium IPN (od 2011)

Dr Kazimierz Jerie, skarbnik RKS „Solidarność” (1982–1983), pseud. Kajetan Maria Wanke-Jerie, współpracownik RKS „Solidarność” (1982–1983)

Prof. Aleksander Labuda, członek prezydium ZR Dolny Śląsk NSZZ „Solidarność”, delegat na I KZD, współpracownik RKS i RKW (1983–1989)

Prof. Ludwik Turko, przewodniczący „Solidarności” Uniwersytetu Wrocławskiego (1980–1991), członek Ogólnopolskiej Sekcji Nauki „S” (1981–1989).

Jerzy Dul, przewodniczący TKZ „Solidarność” Kolejarzy Węzła Wrocław (1984–1989)

Rafał Bubnicki, dziennikarz „Z Dnia na Dzień” (1982) i „Obecności” (1986–1989), pseud. Marek Zaborowski

Jerzy Malinowski, członek RKS Dolny Śląsk, Przew. MKK Grabiszynek (1983-1990), red. naczelny „Victorii”, pseud. Czarny, Grzegorz

Kazimierz Kimso, uczestnik strajku sierpniowego 1980 roku, koordynator zakładowych struktur podziemnych, przew. ZR NSZZ „Solidarność” Dolny Śląsk (od 2010)

Przemysław Bogusławski, przewodniczący TKZ NSZZ „Solidarność” w „Polarze” (1981–1989), członek RKS (1983)

Tadeusz Świerczewski, członek RKS (1981–1982), współzałożyciel Solidarności Walczącej, organizator Komisji Zakładowych na Dolnym Śląsku odpowiedzialny za kolportaż prasy, aprowizację, bezpieczeństwo głównych drukarń RKS, pseud. Rustejko

Prof. dr. hc multi. Andrzej Wiszniewski, doradca szefa RKS „Solidarność” (1983–1989), pseud. Stanisław El

Jan Winnik, wiceprzewodniczący ZR NSZZ „Solidarność”(1981), członek Solidarności Walczącej, pseud. Bronek

Prof. Jan Sobczyk, red. naczelny „Z Dnia na Dzień” (do 13 XII 1981)

Stanisław Skotny, członek „Solidarności”, internowany (XII 1981–VII 1982), kolporter pism podziemnych, autor tekstów

Prof. Andrzej Kisielewicz, działacz Solidarności Walczącej (1982–1989) i współpracownik RKS „Solidarność” (1986–1987), pseud. Jan Mak.

Maria Peisert-Kisielewicz, współpracownik Solidarności Walczącej (1982–1989) i RKS „Solidarność” (1986–1987)

Dr Tadeusz Kozar, współpracownik podziemnej „Solidarności”, szef podziemnego Radia RKS „Solidarność” (1982–1984), pseud. Leon, Ignacy

Małgorzata Calińska-Mayer, wieloletnia przewodnicząca NSZZ „Solidarność” Polar Wrocław, działacz zakładowych struktur podziemnych

Jan Brandenburg, przewodniczący „Solidarności” w Pilmecie, internowany, współpracownik RKS „Solidarność”

Barbara Tomaszewska, NSZZ „Solidarność” Polar, internowana (XII 1981 – VII 1982), współpracownik RKS „Solidarność”

dr Paweł Tomaszewski, członek NSZZ „Solidarność” Instytutu Niskich Temperatur i Badań Strukturalnych PAN, współpracownik RKS, wolontariusz w Arcybiskupim Komitecie Charytatywnym

Jerzy Langer, wiceprzewodniczący RKW „Solidarność” Województwa Wałbrzyskiego (1988–1989)

Jan Koziar, założyciel Rady Oświaty Niezależnej przy RKS NSZZ “Solidarność” Regionu Dolny Śląsk, pomysłodawca „Biblioteczki Ucznia” i „Biblioteczki Pracownika”, doradca RKW “Solidarność” Dolny Śląsk i Wrocławskiego Forum Samorządów Pracowniczych, pseud. Andrzej Sadowski

Dr Maria Elżbieta Dębowska, członek Tajnej Kancelarii RKS „Solidarność” (XII 1981–X 1982), pseud. Puma, Ela

Dr inż. Antoni Goraz, doradca ZR RKS i RKW „Solidarność”, współautor „wrocławskiego” programu gospodarczego I Zjazdu NSZZ „Solidarność”, pseud. ABC, Baca, Ekonomista

Marek Jakubiec, członek Komisji Interwencji i Praworządności NSZZ „Solidarność”, pseud. Czarny

Ewa Bartkowiak-Jakubiec, członek Komisji Interwencji i Praworządności NSZZ „Solidarność” Krzysztof Tenerowicz, członek Solidarności Walczącej, pseud. Korek

Zbigniew Razik, członek NSZZ „Solidarność” zakładów Zbożowych Bolesławiec, więziony za działalność związkową (II 1982 – IV 1982), współpracownik RKS

Zbigniew Jakubiec, członek Arcybiskupiego Komitetu Charytatywnego we Wrocławiu

Włodzimierz Mękarski, więzień polityczny (1981–1984), członek RKW NSZZ „Solidarność” Dolny Śląsk (1987–1989), pseud. Wowa

Jarosław Broda, redaktor naczelny tygodnika „Solidarność Dolnośląska” (1980–1981) w stanie wojennym działacz „Solidarności” i Solidarności Walczącej

Anna Morawiecka, działaczka „Solidarności” i Solidarności Walczącej, dziennikarka Wschodnioeuropejskiej Agencji Informacyjnej

Mieczysław Perlak, członek Solidarności Walczącej, kolporter i drukarz (Robotnicze Wydawnictwo „Feniks”)

Joanna Turkowska z domu Szlachta, rzecznik SKS Wrocław, współpracownik KOR, internowana (1981–1982)

Krzysztof Turkowski, współpracownik KSS KOR, członek KSS, współorganizator strajku w sierpniu 1980 roku we Wrocławiu, wiceprzewodniczący MKZ NSZZ „Solidarność” działacz Duszpasterstw Ludzi Pracy, publicysta pism podziemnych, wiceprezydent Wrocławia (1990–1994)

Małgorzata Dobrowolska, współpracownik RKS, redaktor „Z Dnia na Dzień” (1988–1989)

Jacek Ossowski, członek „Solidarności”, przewodniczący Rady Miejskiej m. Wrocławia (2014–2018)

Jan Rogala, członek „Solidarności” (1980–1989), internowany, represjonowany

CZYTAJ DALEJ

MSZ: Polska wysłała leki oraz środki dezynfekcyjne i ochrony osobistej do Kazachstanu i Uzbekistanu

W ramach akcji pomocowej drogą lotniczą Polska wysyłała do Kazachstanu płyn do dezynfekcji oraz leki o wartości ponad 200 tys. zł; do Uzbekistanu trafią zaś maseczki, termometry, leki i płyn do dezynfekcji o łącznej wartości ponad 800 tys. zł - poinformowało we wtorek MSZ.

Jak podało MSZ w przekazanym PAP komunikacie, pomoc ta została wysłana lotniczym konwojem humanitarnym, który we wtorek rano wyleciał do Kazachstanu i Uzbekistanu.

Według MSZ, w akcję organizacji pomocy dla Kazachstanu i Uzbekistanu oprócz instytucji administracji państwowej były zaangażowane m.in. Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo, Polfa Tarchomin, Fundacja Lotos i Fundacja PKO.

"Dzięki efektywnej współpracy krajowych instytucji, w tym Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Ministerstwa Obrony Narodowej, Fundacji Solidarności Międzynarodowej, a także spółek skarbu państwa oraz fundacji, pomimo utrzymujących się w naszym kraju wyzwań związanych z kryzysem pandemicznym, możemy solidarnie pomagać najbardziej potrzebującym poza granicami" – podkreślił cytowany w komunikacie wiceszef MSZ Paweł Jabłoński.

Jak podkreśla ministerstwo, w ramach akcji pomocowej Polska drogą lotniczą wysyłała do Kazachstanu płyn do dezynfekcji oraz leki o wartości ponad 200 tys. zł, natomiast do Uzbekistanu - maseczki, termometry, leki i płyn do dezynfekcji o łącznej wartości ponad 800 tys. zł.

"Wysyłając pomoc rzeczową do Kazachstanu i Uzbekistanu, dzielimy się tym, co mamy z krajami będącymi w trudnej sytuacji w związku z pandemią COVID-19" - powiedział Jabłoński. Jak dodał, "Kazachstan wraz z Uzbekistanem są ważnymi partnerami Polski w Azji Centralnej, a Polska pomoc wynika z solidarności międzynarodowej". Wyraził też nadzieję, że gest polskiej strony "będzie kolejnym krokiem do zacieśniania polsko-kazachskiej i polsko-uzbeckiej przyjaźni".

"Polska akcja pomocowa adresowana do sąsiadów i przyjaciół na Wschodzie jest ważnym elementem polskiej polityki zagranicznej. Od wybuchu pandemii COVID-19 konwoje humanitarne zostały zorganizowane na rzecz Białorusi, Mołdawii, Ukrainy, Armenii, Gruzji i Azerbejdżanu. Do Kirgistanu i Tadżykistanu udały się zespoły polskich lekarzy, pielęgniarzy i ratowników medycznych Polskiego Centrum Pomocy Międzynarodowej" - zaznaczył MSZ. (PAP)

autorka: Wiktoria Nicałek

wni/ par/

CZYTAJ DALEJ
Przejdź teraz
REKLAMA: Artykuł wyświetli się za 15 sekund

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję