Powołanie kapłańskie jest wielką tajemnicą i darem, który przerasta człowieka. Każdy z kapłanów doświadcza tego bardzo wyraźnie podczas całego swego życia. Doświadcza tego już u samego progu, czyli podczas święceń.

Tradycyjnie w wigilię Zesłania Ducha Świętego we włocławskiej bazylice katedralnej miała miejsce uroczysta Msza św. z udzieleniem święceń prezbiteratu czternastu diakonom. Nowymi prezbiterami są: ks. Konrad Biczysko (par. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sieradzu), ks. Jacek Borowski (par. św. Wita w Tuliszkowie), ks. Marcin Filas ( par. Przemienienia Pańskiego w Galewie), ks. Arkadiusz Gontarek ( par. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny we Włocławku), ks. Krzysztof Kaczmarek (par. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Zduńskiej Woli), ks. Tomasz Kalinowski (par. Tuliszków), ks. Tomasz Król (par. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Brzeźnie k. Konina), ks. Krzysztof Kujawa (par. św. Mateusza w Świerczynie), ks. Robert Maciejewski ( par. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Lipnie), ks. Sławomir Polaszek (par. Świętej Trójcy w Dąbiu Kujawskim), ks. Zbigniew Popławski ( par. Duninów, diecezja płocka), ks. Marcin Sadownik (par. Ducha Świętego we Włocławku-Michelinie), ks. Michał Styczyński (par. św. Mikołaja w Warcie), ks. Jarosław Szpolorowski (par. św. Bartłomieja Apostoła w Bronisławiu).

Sakramentu kapłaństwa udzielił biskup włocławski Bronisław Dembowski. Od tego dnia owi młodzi neoprezbiterzy stali się ludźmi słowa Bożego, ludźmi sakramentu, ludźmi "tajemnicy wiary". W ten sposób zostali kapłanami Chrystusa. Celebrując Eucharystię, będą teraz bezpośrednimi świadkami, jak Chrystus składa siebie w ofierze Bogu i przez to dokonuje usprawiedliwienia w oczach Ojca całej ludzkości. Zatem od tego momentu sprawowanie Eucharystii powinno być dla nich najważniejszym i świętym wydarzeniem dnia i centrum całego życia.

Sakramentu kapłaństwa udziela tylko biskup poprzez nałożenie rąk i modlitwę konsekracyjną w formie prefacji. Nałożenie rąk jest znakiem udzielenia Ducha Świętego do spełniania posłannictwa w Kościele. Z kolei odpowiednie słowa w prefacji określają, do jakich zadań Duch Święty jest udzielany - prezbiter otrzymuje Go do gorliwej współpracy z biskupem. Jednakże najbardziej wzruszającym momentem jest śpiew Litanii do Wszystkich Świętych. Wtedy mający otrzymać święcenia pada na twarz, całym ciałem, czołem dotyka posadzki świątyni. W tej postawie zawiera się wyznanie całkowitej gotowości do podjęcia służby, jaka zostaje mu powierzona. Dla wszystkich jest coś dogłębnie przejmującego w tym akcie prostracji (leżenia krzyżem) - symbol głębokiego uniżenia wobec majestatu Boga, a równocześnie głębokiej otwartości święconych, ażeby Duch Święty mógł zstąpić, bo to przecież On sam jest sprawcą konsekracji.

Bp Bronisław Dembowski w okolicznościowej homilii skierowanej do święconych przyszłych prezbiterów bardzo mocno wskazywał, że nowi kapłani diecezji włocławskiej muszą teraz szczególnie mocno dawać świadectwo powołania do świętości. Chrystus potrzebuje kapłanów świętych, zwłaszcza w tych niełatwych czasach. Albowiem tylko kapłan święty może stać się w tym coraz bardziej zsekularyzowanym świecie czytelnym świadkiem Chrystusa i Jego Ewangelii. Tylko w ten sposób stanie się dla ludzi przewodnikiem i nauczycielem na drodze wiary, nadziei i miłości ku świętości. Na takiego przewodnika ludzie teraz czekają, zwłaszcza młodzi. Ale kapłan może być przewodnikiem i nauczycielem tylko wtedy, jeżeli stanie się autentycznym świadkiem.

Na zakończenie Liturgii słowa podziękowania skierowali neoprezbiterzy. Złożyli swoje dziękczynienie ludziom, którzy pomogli im dojść do kapłaństwa, których Opatrzność postawiła na drodze ich powołania. Dziękowali wszystkim, poczynając od Księdza Biskupa, wychowawców w Seminarium, kończąc na rodzicach, którzy stali się dla nich wielorakim darem Bożym, którzy przekazali im wiele wzbogacających pouczeń i dobrych przykładów.

Diecezja włocławska ma czternastu nowych kapłanów. Za ich dar konieczne jest dziękczynienie wszystkich wiernych - tych, spośród których zostali wzięci do posługiwania, oraz tych, do których zostaną posłani. Potrzebna jest także modlitwa, aby nigdy nie zabrakło świętych kapłanów w służbie Ewangelii. A neoprezbiterów niech Pan - wieczny Arcykapłan - umacnia w pełnieniu Jego woli, obdarza niezłomną nadzieją i prowadzi po drogach świata na spotkanie z ludźmi.