Jezus wzywa nas, byśmy czuwali i byli gotowi. Wzywa nas do nawrócenia i stałej czujności. Niech wezwanie to stanowi zawsze inspirację dla naszego życia! Szczególnie wtedy, kiedy droga staje się trudna i mozolna, kiedy zdają się przeważać lęk i obawy, Słowo Boże powinno być naszym światłem i naszym pokrzepieniem. W ten sposób umacnia się wiarę, podtrzymuje nadzieję i nasila żar Bożej miłości.

Jan Paweł II

(Z kazania podczas Mszy św. w rzymskiej parafii św. Aleksego - 18 listopada 2001 r.)

Jan Paweł II do Polaków

Podczas audiencji generalnej Jan Paweł II pozdrowił młodych mistrzów sztuki podhalańskiej z Chicago, którzy dali krótki koncert muzyki góralskiej. Wyraźnie zadowolony z tego Ojciec Święty podziękował im, mówiąc: "Śpiewają i grają, jakby przyszli spod samiuśkich Tater, a tymczasem oni przybyli z Chicago", co zebrani przyjęli burzą oklasków.
Streszczając po polsku swoją katechezę, Ojciec Święty również nawiązał do góralskiej muzyki: "Mówiliśmy dzisiaj o psalmach liturgicznych, ale górale mają swój sposób chwalenia Pana Boga i swoje melodie, i swoje słowa, i swoje instrumenty. Niech Pan Bóg błogosławi wszystkim, którzy Go chwalą tak, jak umieją! Szczęść Boże!" .

Audiencja generalna 21 listopada 2001 r.
Zaproszenie do Asyżu na modlitwę w intencji pokoju

18 listopada br. w rozważaniu przed modlitwą Anioł Pański Jan Paweł II zaprosił przywódców religii świata na spotkanie modlitewne w intencji pokoju do Asyżu 24 stycznia 2002 r. Oto fragment przemówienia papieskiego:

"Chciałbym zapowiedzieć, że mam zamiar zaprosić przedstawicieli religii świata do Asyżu w dniu 24 stycznia 2002 r. na modlitwę o przezwyciężenie konfliktów i w celu popierania prawdziwego pokoju. Chcemy się tam wspólnie spotkać, szczególnie chrześcijanie i muzułmanie, aby głosić przed światem, że religia nie powinna nigdy stawać się powodem konfliktu, nienawiści i przemocy. Ten, kto naprawdę bierze do siebie słowa Boga - dobrego i miłosiernego - musi usunąć z serca wszelką formę nienawiści i wrogości. W tej historycznej chwili ludzkość potrzebuje gestów pokoju i słów nadziei. Tak powiedziałem piętnaście lat temu, zapraszając na spotkanie modlitewne w intencji pokoju, które odbyło się w październiku 1986 r. w Asyżu: ´Jest rzeczą pilną, aby chóralne wołanie sięgnęło z całą mocą z ziemi do nieba, aby błagać Wszechmocnego, w którego rękach spoczywają losy świata, o wielki dar pokoju, tak bardzo koniecznego dla każdego poważnego zaangażowania w służbie prawdziwego postępu ludzkości´.
Już teraz powierzam te inicjatywy macierzyńskiemu wstawiennictwu Najświętszej Maryi Panny, prosząc Ją, aby zechciała wesprzeć wysiłki nasze i całej ludzkości na drodze do pokoju. Ciebie, Królowo Pokoju, prosimy, abyś pomogła nam odpowiedzieć siłą prawdy i miłości na nowe i wstrząsające światem wyzwania obecnej chwili. Pomóż nam przezwyciężyć także ten trudny czas, który burzy spokój duchowy tak wielu osób. Pomóż też nam zaangażować się niezwłocznie w budowanie każdego dnia i prawdziwej kultury pokoju każdym środowisku".

W trosce o ludzi chorych

Jan Paweł II zaapelował do rządzących o "faktyczną kulturę solidarności". Mówił o tym do ok. 600 uczestników XVI Międzynarodowej Konferencji: Władza i zdrowie, zorganizowanej przez Papieską Radę Duszpasterstwa Pracowników Służby Zdrowia, których przyjął 17 listopada br. w Watykanie.
Ojciec Święty powiedział m. in.: "W obliczu powszechnej kultury obojętności, a często i pogardy dla życia, wobec nie liczącej się z niczym pogoni za dominacją jednych nad drugimi, czego następstwem jest spychanie na margines biednych i słabych, bardziej niż kiedykolwiek pilne staje się przedstawienie trwałych kryteriów, na których podstawie sprawowanie władzy w służbie zdrowia byłoby w każdej sytuacji służbą godności osoby ludzkiej i dobra wspólnego.
Korzystając z okazji, kieruję gorący apel do wszystkich, którzy pełnią kierownicze stanowiska na tym ważnym polu, aby w duchu konstruktywnej współpracy zabiegali o faktyczną kulturę solidarności, biorąc pod uwagę położenie tych, którzy żyją w krajach naznaczonych niedostatkiem materialnym, kulturowym i duchowym. (...) Dlatego jestem rzecznikiem każdego chorego i cierpiącego, jak również narodów zranionych przez ubóstwo i przemoc, aby dla nich i dla całej ludzkości zaświtała przyszłość sprawiedliwości i solidarności" - powiedział Jan Paweł II.

Media katolickie razem

"SIGNIS - nowa międzynarodowa organizacja katolicka, obejmująca wszystkie rodzaje audiowizualnych środków przekazu - winna skutecznie działać na rzecz ewangelizacji przez media". Takie życzenie zawarł Jan Paweł II w przemówieniu wygłoszonym 20 listopada br. do uczestników kongresu zwołanego do Rzymu przez Międzynarodowe Katolickie Stowarzyszenie Radia i Telewizji (UNDA) i Międzynarodową Katolicką Organizację Kina i Środków Audiowizualnych (OCIC). Z połączenia tych instytucji powstała międzynarodowa organizacja katolicka dla wszystkich rodzajów mediów audiowizualnych - SIGNIS.
Ojciec Święty wyraził nadzieję, że nowe stowarzyszenie będzie się pomyślnie rozwijać i zwiększy skuteczność tej pracy, jaką w minionych 70 latach wykonały obie organizacje, które powołały SIGNIS do życia. Chodzi o "działalność ewangelizacyjną prowadzoną w środkach przekazu i za ich pośrednictwem na rzecz głoszenia zbawczego orędzia Pana w świecie kina, radia, telewizji i ostatnio także internetu" - podkreślił Papież.
"SIGNIS musi więc tworzyć nowe audytoria dla programów katolickich i współpracować z innymi zainteresowanymi organizacjami, aby zapewnić, że te pozytywne treści religijne i duchowe nie zaginą w różnej produkcji medialnej" - dodał Papież.

Adhortacja apostolska dla Oceanii

22 listopada br. Jan Paweł II podpisał, a następnie wysłał pocztą elektroniczną posynodalną adhortację apostolską Ecclesia in Oceania. Adhortacja jest podsumowaniem Zgromadzenia Specjalnego Synodu Biskupów dla Australii i Oceanii, który obradował w Watykanie na przełomie listopada i grudnia 1998 r.
Ta niecodzienna ceremonia odbyła się w Sali Klementyńskiej Pałacu Apostolskiego, w której mają miejsce najważniejsze audiencje papieskie.
W wygłoszonym po angielsku i francusku przemówieniu ( adhortacja również ukazała się w tych dwóch językach) Jan Paweł II wyznał, że pragnął ponownie odwiedzić Oceanię, by osobiście przedstawić owoce prac synodu, ale - jak podkreślił - "nie było mu dane".
Papieski dokument składa się ze wstępu, krótkiego wprowadzenia, czterech rozdziałów i zakończenia, podzielonych łącznie na 53 punkty. Podsumowują one spotkanie biskupów w Rzymie, przypominają dzieje chrześcijaństwa i Kościoła w regionie Pacyfiku oraz kreślą nowe perspektywy pracy misyjnej i duszpasterskiej na tym terenie. Każdy rozdział rozpoczyna się jakimś obrazem biblijnym, oddającym jego treść.
We wstępie Ojciec Święty przypomina, że Zgromadzenie Specjalne Synodu Biskupów dla Oceanii odbyło się w dniach 22 listopada - 12 grudnia 1998 r. pod hasłem - Jezus Chrystus a ludy Oceanii: kroczyć Jego drogą, głosić Jego prawdę, żyć Jego życiem.
Wprowadzenie jest pieśnią chwały, jaką Oceania wielbi Pana na początku nowego tysiąclecia chrześcijaństwa, oraz głoszeniem nadziei w Jezusie Chrystusie na przyszłość.
Ojciec Święty wzywa do działalności misyjnej, podkreślając szczególnie znaczenie osobistego spotkania z Chrystusem. Opisuje też dzieje wiary w tym regionie oraz bogatą i żywą różnorodność " ludów Oceanii, których radosne przyjęcie Ewangelii Jezusa Chrystusa jest oczywiste w ich celebracji orędzia zbawienia".
Ojciec Święty wiele uwagi poświęca też sprawie communio w Kościele. Wyjaśnia różne rozumienie owej communio: Zgromadzenie Ogólne Synodu Biskupów dla Oceanii, jedność kolegium biskupów, Kościołów lokalnych i Kościoła powszechnego oraz wzywa do ciągłej troski o zapewnienie tych wszystkich form jedności i życie w jedności. Wyzwaniem, przed którym stoi Kościół Oceanii, jest dążenie do coraz głębszego zrozumienia communio powszechnej i lokalnej oraz skuteczne stosowanie ich skutków praktycznych.
Z podkreślaniem znaczenia communio łączy się zagadnienie misji, do której powołane jest obecne pokolenie chrześcijan i dla której zostali posłani, aby pełnić nową ewangelizację wśród ludów Oceanii.
Ta nowa ewangelizacja musi obejmować różne konteksty: religie i kultury tradycyjne oraz obecny proces sekularyzacji, środki przekazu społecznego, katechezę, oświatę i formację do wiary, działalność ekumeniczną, fundamentalistyczne grupy i ruchy religijne oraz dialog międzyreligijny.
Ojcowie synodalni podkreślali podstawowe znaczenie dla Kościoła w Oceanii modlitwy i życia wewnętrznego w jedności z Chrystusem oraz uznali potrzebę dawania nowego zapału i zachęty dla duchowego życia wiernych.
Ojciec Święty mówi o różnych grupach ludu Bożego w Oceanii. Zwracając się do świeckich, wspomina, że "w chrzcie wszyscy chrześcijanie zostali powołani do świętości". Młodych Papież zachęca, aby byli zawsze porywani przez nieodparte piękno Jezusa i pobudzani przez wyzwania najwyższych ideałów Ewangelii. Kolejne wezwania Jan Paweł II kieruje do małżeństw i rodzin, coraz bardziej potrzebujących duszpasterskiej troski Kościoła, do kobiet, którym należy umożliwić składanie darów w służbę misji Kościoła, oraz do nowych ruchów kościelnych, będących znakiem czasu w tym regionie. Dużo uwagi poświęca posłudze kapłańskiej i życiu konsekrowanemu. Ojciec Święty przypomina, że zgromadzenie synodalne zwróciło uwagę na zasadniczą rolę kapłaństwa i wielkie znaczenie osób zakonnych w posłannictwie Kościoła. Pilnym zadaniem całej wspólnoty katolickiej jest budzenie i podtrzymywanie powołań.
W zakończeniu adhortacji Papież prosi w długiej modlitwie Matkę Bożą, czczoną w Oceanii jako Najświętsza Maryja Panna Pokoju i Wspomożenia Chrześcijan, o wstawianie się za Kościołem w Oceanii.