Podczas 31. podróży zagranicznej Ojciec Święty Jan Paweł II zatrzymał się w Taizé 5 października 1986 r. Do zgromadzonych tam młodych ludzi mówił: „(…) Papież, tak jak wy, pielgrzymi i przyjaciele Wspólnoty, przybył tu na chwilę, ale do Taizé przybywa się jak do źródła. Wędrowiec zatrzymuje się, zaspokaja pragnienie i rusza w dalszą drogę. Wiecie, że bracia nie chcą was zatrzymać. Chcą w modlitwie i ciszy pozwolić wam pić wodę żywą, obiecaną przez Chrystusa, poznać Jego radość, Jego obecność, odpowiedzieć na Jego wezwanie, byście mogli później wyruszyć i świadczyć o Jego miłości, służąc braciom w waszych parafiach, w waszych miastach i wioskach, w szkołach, na uczelniach i we wszystkich miejscach pracy. (…) Dzisiaj we wszystkich Kościołach i wspólnotach chrześcijańskich, a nawet wśród najwyżej postawionych polityków świata Wspólnota z Taizé znana jest z pełnego nadziei zaufania, którym darzy ludzi młodych. Właśnie dlatego, że podzielam to zaufanie i tę nadzieję, jestem tu tego ranka. Drodzy Młodzi, by nieść światu radosną nowinę Ewangelii, Kościół potrzebuje waszego entuzjazmu i waszej wspaniałomyślności. Wiecie, że dorośli, którzy czasem przebyli trudną, pełną doświadczeń drogę, ulegają obawom, są zmęczeni i wówczas słabnie zapał, który powinien być cechą wszelkiego powołania chrześcijańskiego. Zdarza się także, że instytucje z powodu rutyny i niedomagań swych członków niezadowalająco służą ewangelicznemu posłannictwu. Kościół potrzebuje zatem świadectwa waszej nadziei i waszej żarliwości, by lepiej wypełniać swoją misję. Nie zadowalajcie się bierną krytyką czy czekaniem na to, że ludzie albo instytucje staną się lepsze. Idźcie do swoich parafii, duszpasterstw, różnych ruchów i wspólnot, nieście im cierpliwie siłę waszej młodości i talenty, które otrzymaliście. Ufnie wspierajcie pasterzy Kościoła; oni są waszymi sługami w imię Jezusa i dlatego wy też ich potrzebujecie. Kościołowi potrzebna jest wasza obecność i wasza współpraca. Jeżeli w nim pozostaniecie, to podziały, wewnętrzne napięcia i słabość jego członków będą was z pewnością czasem oburzały, ale od Chrystusa, który jest głową Kościoła, otrzymacie Jego Słowo prawdy, Jego Życie, Tchnienie miłości, które pomoże wam wiernie Go kochać i mieć poczucie udanego życia, kiedy zaryzykujecie i oddacie je w darze innym. (…)”.
Następnie spotkał się z braćmi w klasztorze i życzył im, aby Pan zachował ich „jako budzącą się wiosnę”, „pokornych w ewangelicznej radości i w prostocie braterskiej miłości”.
Ojciec Święty rokrocznie kierował do uczestników Europejskiego Spotkania Młodych swoje orędzia. W dniach od 28 grudnia 1999 r. do 1 stycznia 2000 r. odbywało się w Warszawie XXII Europejskie Spotkanie Młodych, w którym uczestniczyło ok. 70 tys. dziewcząt i chłopców z wielu krajów Europy. Jan Paweł II w przesłaniu skierowanym wtedy do nich mówił przede wszystkim o tym, by coraz bardziej otwierali się na Boga i by przez to otwierali się na potrzeby drugiego człowieka. „Bądźcie pewni, że Chrystus jest bliski ludziom prostego serca i że wzywa wszystkich do prawdziwego szczęścia; głoście swoim istnieniem, jak dobrze jest wiedzieć, że On kocha nas i akceptuje takich, jacy jesteśmy; ukazujcie, że wszyscy ludzie są braćmi i siostrami, których należy kochać i akceptować! Na progu Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 nie lękajcie się podjąć decyzji, że pójdziecie za Chrystusem, zawierzycie Mu do końca i będziecie głosicielami Jego miłości! (…). «Pokój ludziom dobrej woli»: 2000 lat temu światłość rozjaśniła świat. Dzisiaj sam Jezus prosi was, byście rozpalili ogień na ziemi - ogień Jego miłości. Raz rozniecona miłość nie może zatrzymać się w drodze, musi się rozszerzać, płonąć i rozlewać swój żar jak najdalej! Nie lękajcie się, Duch Pański poprzedza was i towarzyszy wam na drodze codziennego życia; On jest waszym przewodnikiem i światłem” - napisał Jan Paweł II.

Papież Jan Paweł II mówił, że do Taizé przyjeżdża się jak do źródła. Prawdziwą jednak ideą rekolekcji w wiosce lub uczestnictwa w Europejskich Spotkaniach Młodych jest to, żeby doświadczenia pobytu z braćmi, ich konferencje i rozważania umieć przenieść do własnych środowisk. To chyba stanowi największą trudność. W czasie spotkań wspólnoty zawsze najbardziej ujmuje mnie doświadczenie modlitwy. To, że tysiące młodych ludzi razem gromadzi się, by poszukiwać Boga. Każdy klęka przed Bogiem taki, jaki jest. Sam brat Roger zawsze podkreślał, że nawet jeśli w czasie modlitwy zdarzają się nam rozproszenia, to jednak dla Boga liczy się nasze trwanie przy Nim. To dodaje nadziei, ponieważ często zdaję sobie sprawę z tego, że moja modlitwa jest niedoskonała. Wspaniałe jest także to, że modlimy się wszyscy razem, bez podziału na kolor skóry czy wyznanie. Spotkania organizowane przez Wspólnotę pomagają łamać stereotypy dotyczące rasy i religii. Wreszcie są też śpiewy. Forma modlitwy, która zdecydowanie ubogaca liturgię. Powtarzane wielokrotnie wersy psalmów dają okazję do głębszej refleksji nad ich treścią. Brat Roger w jednej ze swoich książek napisał: „Gdyby wspólna modlitwa chrześcijan wyrażana była językiem tchnącym nudą, zawodziłaby oczekiwania, a nawet odpychała. Przyciąga, kiedy jest w niej miejsce na wspólny śpiew, na poezję, na godną uwielbienia obecność Zmartwychwstałego”. To wszystko można odkryć w modlitwie kanonami z Taizé.
Józef, Lublin