Kard. Wojtyła zawiózł ze sobą do Rzymu jakby posag na nowe więzy między Karolem a Kościołem. Więzy zrodzone nie tyle z dobrej pamięci, co z ducha i z serca. Ten posag to miłość do Krakowa. Miłość wierna, aż do śmierci, która zastała go w Rzymie. Żeby zobaczyć Jana Pawła II, trzeba zobaczyć Kraków. Zabrał ze sobą do Rzymu wszystko, z czego wyrósł. Te mądre i wzruszające słowa kard. Franciszka Macharskiego odnaleźć można w tekście otwierającym piękny album „Kraków Jana Pawła II”, ze zdjęciami Adama Bujaka, który właśnie ukazał się w wydawnictwie Biały Kruk na 3. rocznicę śmierci Ojca Świętego.
Książka nawiązuje do ubiegłorocznej wystawy plenerowej na krakowskich Plantach, którą od maja do września obejrzało ponad dwa miliony osób! Album nie ma charakteru chronologicznego, ale impresyjny. I tu tkwi jego niezwykły walor. Wielka w tym zasługa autora koncepcji wydawniczo-graficznej Leszka Sosnowskiego, który taką właśnie zachwycającą opowieść ułożył z fotografii Bujaka.
Nie można bowiem zapominać, że Karol Wojtyła był nie tylko wspaniałym kapłanem, niedościgłym wzorem na pokolenia, ale miał także duszę artysty, był estetą. W albumie „Kraków Jana Pawła II” oglądamy to królewskie miasto właśnie oczami Ojca Świętego - człowieka rozmiłowanego w pięknie będącym dziełem Stwórcy i umiejącego to piękno kontemplować.
Na kartach albumu zatrzymujemy się w miejscach związanych bezpośrednio z Karolem Wojtyłą - Janem Pawłem II: w kościele św. Floriana, gdzie młody ks. Karol Wojtyła był wikarym po przyjeździe z Niegowici; w domu kanoników krakowskich przy ul. Kanoniczej 19, gdzie mieszkał w latach 1951-67; w Pałacu Arcybiskupów Krakowskich przy ul. Franciszkańskiej 3, który był jego rezydencją przez następne 11 lat, aż do wyboru na Stolicę Piotrową; w katedrze Wawelskiej, która była jego katedrą arcybiskupią; w kościele św. Stanisława Kostki na Dębnikach, który był jego świątynią parafialną po przyjeździe z Wadowic na studia i gdzie odprawił jedną z trzech Mszy św. prymicyjnych w 1946 r. Spacerujemy po Plantach od Wawelu w stronę Franciszkańskiej.
W albumie „Kraków Jana Pawła II” odwiedzamy także inne miejsca przez niego ukochane, cenione, noszone głęboko w sercu, przeżyte i przemodlone: Skałka, Rynek Główny, Wzgórze Wawelskie, kościoły Dominikanów i Franciszkanów, Świętych Piotra i Pawła, Mariacki, Arka Pana i wiele innych. W albumie są także zdjęcia z powrotów do Krakowa w czasie pontyfikatu, ze wzruszających i jakże radosnych spotkań z byłymi diecezjanami.
Następca kard. Karola Wojtyły na krakowskiej stolicy biskupiej św. Stanisława - kard. Franciszek Macharski użył w tekście do albumu jakże trafnego określenia - „posag”, obejmując nim całą duchową spuściznę, którą Jan Paweł II z podwawelskiego grodu zabrał ze sobą do Rzymu. Kard. Macharski objaśnia w swym tekście, co ukształtowało Karola Wojtyłę oraz jak doświadczenia i przeżycia wyniesione z Krakowa wpłynęły na poznawanie i przeżywanie Rzymu oraz świata, na kształt pontyfikatu słowiańskiego Papieża. Używa trafnych porównań losów św. Piotra z losami Jana Pawła II, opisuje, jak i kiedy Ojciec Święty ujawniał swoją głęboką miłość do Krakowa, by na koniec stwierdzić, że nam, Polakom, pozostawił w Krakowie siebie.
Ta obecność jest rzeczywiście odczuwalna. Świadczy o niej także wspaniale wydany album Białego Kruka „Kraków Jana Pawła II”, który ukazał się w trzech językach: polskim, niemieckim, angielskim.
„Kraków Jana Pawła II”, album 128 s., papier kredowy matowy, 235x270 mm, oprawa twarda lakierowana, obwoluta, cena det. 77 zł.
Biały Kruk Sp. z o.o., ul. Szwedzka 38, 30-324 Kraków, tel./fax: (+48) 0-12 260-32-40, 0-12 260-32-90, 0-12 260-34-50, biuro@bialykruk.pl, www.bialykruk.pl.
Podczas promocji albumu w Krakowie 27 marca br.
Na zakończenie swojej dorocznej pielgrzymki do Ziemi Świętej, Koordynacja Biskupów ds. Ziemi Świętej wydała oświadczenie, wzywając do uznania godności ludzkiej oraz modlitwy, aby pokój zwyciężył nad przemocą.
„Mieszkańcy Ziemi Świętej wołają o naszą pomoc i modlitwy; pragną końca swojego cierpienia. Stańcie po ich stronie. Uznajcie ich wołanie o godność. Pomóżcie wspierać autentyczny dialog między wspólnotami” - czytamy w przesłaniu.
24 stycznia dziennikarze czcili swojego patrona św. Franciszka Salezego, biskupa i doktora Kościoła. W tym roku, w naszej diecezji wspomnienie to miało szczególne znaczenie, ze względu na obchody 100-
lecia pobytu w Jaśle, Sióstr Wizytek, zakonu kontemplacyjnego Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Zakon ten został założony właśnie przez tego Świętego. Na jubileusz ten nakłada się okrągła rocznica
400-lecia sakry biskupiej św. Franciszka Salezego. Akt ten miał miejsce 8 grudnia 1602 r. Jest więc okazja, by przypomnieć tą wspaniałą postać, polecając jego opiece wszystkich tych, którzy służą słowem
pisanym, mówionym w radio i w telewizji.
Św. Franciszek Salezy urodził się 23 sierpnia 1567 r. w rodzinnym zamku w Thorens, niedaleko Annecy we Francji. Ojciec planował dla syna wielką karierę. Zapewnił mu znakomite wykształcenie, najpierw
w Annecy, potem w Paryżu i w Padwie. Po uzyskaniu na Uniwersytecie w Padwie doktoratu z zakresu prawa cywilnego i kanonicznego Franciszek powrócił do domu. Ojciec chciał, żeby został adwokatem i członkiem
Senatu w Chambery. Upatrzył już nawet dla niego narzeczoną.
Franciszek jednak, niemal wbrew ojcu, postanowił zostać kapłanem. Do swoich studiów prawniczych i literackich dołączył teologię. Kiedy otrzymał godność dziekana Kapituły Kanoników w Genewie, ojciec
zgodził się z jego planami. Franciszek przyjął święcenia kapłańskie 18 grudnia 1593 r. Prawie rok później, 14 września 1594 r., biskup Genewy de Grenier wysłał go - młodego kapłana w okolice Chabalais.
Ks. Franciszkowi towarzyszył jego krewny, kanonik Louis de Sales. Mieli oni tam, w okolicach jeziora Leman, odnowić wiarę katolicką. Obszar ten, bowiem został podbity w 1536 r. przez protestanckich Berneńczyków.
Potem został zwrócony księciu Sabaudii.
Pośród uprzedzeń, przeciwności i opozycji ks. Franciszek Salezy rozpoczął swą misję, która wytyczyła odtąd kierunek jego życia. Swoją modlitwą, pokutą, nauczaniem i pisarstwem potrafił on nawrócić
do Kościoła katolickiego cały ten region. Swoją duchowość oparł na trzech znaczących pojęciach: "pobożność, miłość i miłosierdzie". Streszczają one całą rzeczywistość życia wewnętrznego, wyrażające: świętość,
pobożność, pietyzm, miłość, doskonałość i doświadczenie Boga.
8 grudnia 1602 r. Franciszek Salezy otrzymał sakrę biskupią w Thorens. Przez następne 20 lat jako gorliwy pasterz dokładał wszelkich starań, aby odrodzić wiarę w Kościele w duchu reform Soboru Trydenckiego.
Jego działalność sięgała poza Sabaudię. Był uznanym kaznodzieją w Paryżu, Chambéry i w Dijon. W tym ostatnim mieście, będącym stolicą Burgundii poznał baronową Joannę de Chantal, z którą 6 czerwca 1608
r. założył Zakon Nawiedzenia Maryi Panny. Zakon ten został zatwierdzony jako żyjący we wspólnocie, kontemplacyjny. Mogły do niego wstępować również wdowy, pragnące poświęcić się życiu zakonnemu, których
nie mogły przyjmować inne zakony.
Jako biskup, Franciszek Salezy troszczył się zarówno o bogatych, jak i o biednych. Ci ostatni mieli u niego szczególne względy. Franciszek głosił nie tylko kazania, ale prowadził także obfitą korespondencję.
W 1608 r. napisał, z myślą o ludziach świeckich, dzieło Filotea - Wstęp do życia pobożnego. W 1616 r. napisał drugie dzieło - Traktat o miłości Bożej. To dzieło skierowane było przede wszystkim do zakonników
i duchownych. Obydwie pozycje należą do klasyki duchowości.
Franciszek Salezy zmarł 28 grudnia 1622 r. w Klasztorze Sióstr Wizytek w Lyonie.
Proces beatyfikacyjny wszczęto w 1661 r., kanonizacja odbyła się 19 kwietnia 1665 r. Aktu tego dokonał papież Aleksander VII. Papież Pius IX ogłosił św. Franciszka Salezego doktorem Kościoła 16 listopada
1877 r.
W Katolickim Domu Kultury św. Józefa w Sandomierzu odbył się wieczorem 23 stycznia, XII Koncert Kolęd i Prawosławnych Hymnów Bożego Narodzenia. Zgromadził on licznych mieszkańców miasta i zaproszonych gości, którzy włączyli się w ten sposób w obchody Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan.
Przed sandomierską publicznością wystąpiły dwa zespoły: Chór Centrum Kultury Prawosławnej w Biłgoraju oraz Chór Duchowieństwa Prawosławnej Diecezji Lubelsko-Chełmskiej. W programie znalazły się kolędy i hymny Bożego Narodzenia zakorzenione w duchowej i liturgicznej tradycji Kościoła prawosławnego, które – mimo różnic obrzędowych – odwołują się do wspólnego chrześcijańskiego dziedzictwa.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.