Stało się już tradycją, że każdego roku Papież wydaje orędzie na Światowy Dzień Misyjny, które z kolei drukowane jest w prasie katolickiej oraz w materiałach duszpasterskich na Tydzień Misyjny, przygotowywanych przez Papieskie Dzieła Misyjne i rozsyłanych do wszystkich parafii w Polsce.
Od kilku lat obserwujemy w naszej archidiecezji duże ożywienie w rozwoju animacji misyjnej. Dzieje się tak m.in. za sprawą naszych diecezjalnych szkół dla animatorów misyjnych (było ich już 5), kolportażu czasopism i kalendarzy misyjnych, środków audiowizualnych, organizowania zbiórek pieniężnych - zarówno tych ogólnopolskich w ciągu roku, jak i diecezjalnych. Ta "Niedziela Chorych na Trąd" w naszej archidiecezji jest przeznaczona na pomoc "wojciechowym" misjonarzom. Częściej także w modlitwie powszechnej można usłyszeć wezwania za misyjne dzieło Kościoła, czy być uczestnikiem misyjnego nabożeństwa. Efektem tak prężnej animacji są kongresy misyjne dla dzieci, młodzieży i starszych na szczeblu ogólnopolskim czy diecezjalnym. W szkołach i parafiach powstają ogniska misyjne (w diecezji jest ich 160), które poprzez systematyczną formację uczą odpowiedzialności za misje już "od kołyski". W TV zobaczyć możemy coraz więcej obrazów z pracy misyjnej, podobnie w internecie i w prasie.
To wszystko naprawdę cieszy i napawa nadzieją na przyszłość. Czy przyszło nam do głowy, że także w działalności na rzecz misji powinniśmy "wypłynąć na głębię"? Ten apel z Novo millennio ineunte można odczytać także w tegorocznym orędziu na niedzielę misyjną 20 października. Jego hasło brzmi: Misja jest głoszeniem przebaczenia. Orędzie - jak każde papieskie słowo - zawiera konkretne przesłanie.
"Wielu mężczyzn i kobiet - pisze Papież - którzy żyją w wielkim ubóstwie duchowym i materialnym, odczuwa pragnienie Boga i Jego miłosierdzia. Wezwanie naszego Pana, by głosić Dobrą Nowinę, również i dzisiaj jest aktualne, a nawet staje się jeszcze bardziej naglące".
Często słyszę z ust naszych misjonarzy, że - tak duszpasterze, jak i wierni - jesteśmy ciągle zamknięci na wezwanie Chrystusa. Mandat Idźcie i nauczajcie został jakby ukryty pod korcem, niczym ewangeliczne światło, którego miejsce jest przecież na świeczniku... Nie staramy się wychodzić do człowieka - po Mszy św., w rodzinie, w sąsiedztwie. Wyjść to nawiązać kontakt, zrobić krok ku człowiekowi, wyciągnąć rękę, uśmiechnąć się, zatrzymać się nad jego codziennymi problemami, ubóstwem.... Tymczasem w codziennych relacjach to ewangeliczne głoszenie Dobrej Nowiny przeradza się często w ucieczkę "od" człowieka - jak najdalej od jego problemów, od jego życia.
Niedziela misyjna to czas, by pomyśleć także o tym człowieku, który czeka na Boga i Jego miłosierdzie poza granicami naszej parafii, szkoły, Ojczyzny. Obecnie na świecie jest ponad 6 miliardów mieszkańców, z czego katolicy stanowią ponad miliard - 17,3% ludności na świecie. To kolejne wezwanie o włączenie się w głoszenie misji dla każdego z nas - do kapłanów, zakonników, sióstr i braci zakonnych i świeckich.
"Skoro Duch Boży wieje kiedy chce i dokąd chce - piszą Ałła i Przemysław Grzechowiakowie, małżonkowie misjonarze z naszej diecezji - rozeznaliśmy, że wieje w naszą stronę i zapragnęliśmy, aby ten powiew zabrał nas ze sobą. I poniosło nas aż do Czadu, jednego z dziesięciu najbiedniejszych państw świata. A więc udało się, początek został zrobiony - doprawdy Bożym Powiewem. Niech ten nasz przykład będzie świadectwem i znakiem dla innych małżeństw z Kościoła w Polsce, które czują w sercu, że misje wzywają, słyszą Boży wiatr, że można, że warto, że trzeba! Prawdopodobnie dwa tygodnie po nas na misyjne drogi do Kazachstanu ruszyło małżeństwo z diecezji poznańskiej - Dorota i Krzysztof. Może nadszedł czas, aby i polskie małżeństwa liczniej mogły włączyć się w misyjną działalność ad gentes"?
W dalszej części orędzia Papież wskazuje na krzyż Chrystusa, który wprowadza w pełnię życia chrześcijańskiego i doskonałej miłości. Objawia on wolę Boga - wezwanie do dzielenia się z ludźmi swym życiem, miłością i świętością. Chrystus na nienawiść, z jaką przybito Go do krzyża, odpowiada modlitwą za swych prześladowców. Nie tylko im przebacza, ale nadal ich kocha, pragnie ich dobra i modli się o nie. Jego śmierć to urzeczywistnienie miłości. Kto przebacza, otwiera swe serce na drugich. Staje się zdolny, by ich kochać i rozumieć. Praktykowanie przebaczenia otwiera serca, uzdrawia rany grzechu i podziału, tworzy prawdziwą wspólnotę. Ileż w tych papieskich słowach nadziei i pokoju, ile też wezwań płynących z Chrystusowego krzyża dla mnie: o przebaczenie - by wyrzucić to, co noszę od lat w swoim sercu; o przyznanie: moja wina, moja bardzo wielka wina...
Drogi Duszpasterzu! Proszę, weź do ręki to orędzie, by później przemodlone w Twoim sercu, przemyślane w umyśle, stało się inspiracją na cały tydzień duszpasterskiej pracy. Nie kładź materiałów duszpasterskich na stolik w biurze parafialnym, ale wykorzystaj propozycje komentarzy i czytanek różańcowych na poszczególne dni tygodnia.
Drogi Katecheto! We wspomnianych materiałach jest także dla Ciebie interesująca katecheza oraz statystyka misyjna Kościoła w Polsce i w świecie do wykorzystania na katechezie.
A wszystkich proszę choć o jedno Zdrowaś Maryjo za tych, którzy "podejmują misyjny trud św. Wojciecha - jak napisał Papież w liście z okazji 400-lecia naszego seminarium - i niosą otrzymane dziedzictwo na cały świat, od Astany w Kazachstanie aż po misyjne kraje Afryki, Ameryki Południowej i Oceanii".