W 90. rocznicę odzyskania niepodległości, 11 listopada br., w Domu Literatury na warszawskim Krakowskim Przedmieściu odbyła się uroczystość wręczenia Nagrody Literackiej im. Józefa Mackiewicza, której laureatem w tym roku (to już VII edycja tego prestiżowego konkursu) został Jarosław Marek Rymkiewicz, uhonorowany przez Kapitułę za książkę o insurekcji kościuszkowskiej - „Wieszanie”. Książka odtwarza klimat dni sprzed ponad 200 lat, gdy lud Warszawy wymierzał swą sprawiedliwość zdrajcom ojczyzny. Fundatorami nagrody (w tym roku w wysokości 10 tys. dolarów) są od jej początków dwaj polscy przedsiębiorcy - Zbigniew Zarywski i Jan M. Małek, kontynuujący i wpisujący się w tradycję prywatnego mecenatu nad literaturą. Wraz z nagrodą wręczono laureatowi złoty medal z podobizną patrona nagrody Józefa Mackiewicza i ze słowami jego literackiego credo: „Tylko prawda jest ciekawa”. Dwa wyróżnienia przyznano Piotrowi Kowalskiemu za książkę „Generał brygady Włodzimierz Ostoja Zagórski” oraz Wojciechowi Kudybie za tomik poezji „Gorce Pana”.
Przypomnijmy, że - poczynając od 2002 r. - kolejnymi laureatami Nagrody Literackiej im. Józefa Mackiewicza byli: Władysław i Ewa Siemaszkowie („Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939-45”); Marek Chodakiewicz („Ejszyszki. Kulisy zajść w Ejszyszkach, epilog stosunków polsko-żydowskich na Kresach,1944-45”); Wojciech Albiński (tom opowiadań „Kalahari”); Eustachy Rylski (powieść „Człowiek w cieniu”); Janusz Krasiński (powieść „Przed agonią”) i ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski („Księża wobec bezpieki”).
Nagroda im. Józefa Mackiewicza jest swoistym fenomenem na mapie naszej kultury. Rzadko zdarza się, żeby z zupełnie prywatnej, oddolnej inicjatywy obywatelskiej, z prawdziwej „potrzeby serca”, zrodziła się tak trwała i wartościowa - bo niepodatna na polityczno-poprawne koniunktury i trendy - „niezależna instytucja” literacka, jaką stała się w ciągu tych siedmiu lat. Gratulując więc tegorocznym laureatom, gratulujemy zarazem wytrwałym sponsorom nagrody, panom Zarywskiemu i Małkowi, oraz inicjatorowi jej ustanowienia - red. Stanisławowi Michalkiewiczowi.
Święty Wacław był Czechem. Jest głównym patronem naszych południowych sąsiadów, czczonym tam jako bohater narodowy i wódz. Był królem męczennikiem, a więc osobą świecką, nie duchowną, i to piastującą niemal najwyższą godność w narodzie i w państwie. Jest przykładem na to, że świętość życia jest nie tylko domeną osób duchownych, ale może być także zrealizowana na najwyższych stanowiskach społecznych. Nie mamy dokładnych danych dotyczących życia św. Wacława. Jego postać ginie w mrokach historii. Historycy wysuwają różne hipotezy co do jego życia. Jest pewne, że Wacław odziedziczył po ojcu tron królewski. Podobno był dobrym, walecznym rycerzem, co nie przeszkadzało mu być także dobrym i wrażliwym na ludzką biedę. Nie jest znana przyczyna jego konfliktu z bratem Bolesławem, który stał się jego zabójcą i następcą na tronie. Nie znamy też bliżej natury i rozwoju konfliktów wewnętrznych oraz ich związków z polityką wobec sąsiadów, które wypełniły jego krótkie rządy i które były prawdopodobnie tłem bratobójstwa. Śmierć Wacława nastąpiła 28 września 929 lub 935 r. w Starym Bolesławcu. Kult Wacława rozwinął się zaraz po jego śmierci. Ciało męczennika przeniesiono do ufundowanego przez niego praskiego kościoła św. Wita. Wczesna cześć znalazła wyraz w bogatym piśmiennictwie poświęconym świętemu. Kult Wacława rozszerzył się z Czech na nasz kraj, zwłaszcza na południowe tereny przygraniczne. Zadziwiające, że Katedra na Wawelu otrzymała jego patronat. Także wspaniały kościół św. Stanisława w Świdnicy ma go jako drugorzędnego patrona.
Do odmawiania przez cały październik różańca w intencji zakończenia wojen i pojednania między narodami pozostającymi w konflikcie wezwał Ojciec Święty 27 września przed modlitwą „Anioł Pański” w sanktuarium w Lourdes.
Serdecznie pozdrawiam was wszystkich, którzy uczestniczyliście w tej celebracji eucharystycznej. Dziękuję za waszą obecność! Moje pozdrowienie kieruję również do wszystkich, zwłaszcza do osób chorych, którzy łączyli się z nami za pośrednictwem środków przekazu.
Msza św. w Diecezjalnym Sanktuarium św. Franciszka w Jutrzynie
W Jutrzynie świętowano 10. rocznicę ustanowienia Diecezjalnego Sanktuarium św. Franciszka z Asyżu. – Czy pełnię wolę Bożą? – to pytanie Franciszek stawiał sobie przez całe życie – przypomniał podczas uroczystości o. Alard Maliszewski, franciszkanin. Wskazał, że droga świętego do pokoju serca prowadziła przez rozeznawanie, posłuszeństwo Kościołowi i życie Ewangelią.
Mszy św. przewodniczył ks. Arkadiusz Kruk, wikariusz biskupi. O. Alard Maliszewski, minister prowincjalny Prowincji św. Jadwigi Zakonu Braci Mniejszych we Wrocławiu wygłosił homilię.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
