Jestem wciąż pod wrażeniem wizyty Benedykta XVI w Beninie, która była piękna, lecz trudna, choćby ze względów klimatycznych, dla 84-letniego Papieża pielgrzymującego do tego afrykańskiego kraju. Pięknie wybrzmiało jego spotkanie z dziećmi Czarnego Lądu. Ojciec Święty ze wzruszeniem wspominał dzień swojej I Komunii św. i wyznał swą miłość do Pana Jezusa w Eucharystii. Jakże jesteśmy wdzięczni Radiu Maryja i Telewizji Trwam za transmisję tych niezwykłych wydarzeń, które wyzwoliły w nas miłość do Kościoła powszechnego.
Wracając jednak do naszego podwórka - nie wiem, czy my, polscy katolicy, ludzie znad Wisły i Odry, uświadamiamy sobie dobrze znaczenie Kościoła. Bo dzieje się na naszych oczach coś, co budzi zastanowienie. Wydarzenia ostatnich miesięcy pokazują, że opcja skrajnie wroga Kościołowi w wyborach parlamentarnych zdobywa tak wiele mandatów! Tak wielu Polaków buduje swoją wizję życia i świata na niechęci, a może nawet na nienawiści do Kościoła. Cóż zatem myśleć o katolickości naszego kraju? Jakie czekają nas perspektywy? A przede wszystkim - skąd się bierze ta wrogość do biskupa, proboszcza, wikarego, katechety? Przecież kapłan niczego złego nie uczy! Ewangelia, którą głosi, to nauka miłości. Dziwi więc taki stosunek do Kościoła, na którym niektórzy budują całe struktury polityczne. A skądinąd - ciekawe, skąd brały się fundusze na wielką kampanię wyborczą tego ruchu, kto stoi za jego wyborczą strategią i tak mocnym zaistnieniem w przestrzeni medialnej. Wiemy, że na skrajnych emocjach budowano nieraz w histotii kariery, również na nienawiści do Kościoła i księży. Tak było w hitlerowskich Niemczech, jeszcze bardziej w Rosji bolszewickiej, a także w innych częściach świata. Niestety, zawsze prowadziło to do mordowania i niszczenia, do zaciśniętych pięści. Ginęli niewinni ludzie, świeccy i duchowni. Również wspominając zagładę narodu żydowskiego w czasie II wojny światowej, dzisiaj, z perspektywy lat, nie możemy zrozumieć, jak można było tylu niewinnych ludzi posłać do krematorium! Taką siłą nośną była wtedy nienawiść, będąca obłąkaniem dla wielu Niemców.
Skąd dziś bierze się to zaślepienie nienawiścią? Skąd tyle jej u ludzi mediów, że tak łatwo przychodzi im preparowanie kłamstw pod adresem Kościoła i księży? Prawda najczęściej jest inna i dziennikarz, zanim nada swym słowom wymiar publiczny, przede wszystkim powinien sprawdzić, jak jest naprawdę. Tymczasem w katolickim kraju czuje się wokół Kościoła i duchownych klimat podobny do holocaustu. Jak to jest możliwe w kraju, który szczyci się mianem państwa prawa, który cieszy się tak trudno zdobytą wolnością? W narodzie, którego ogromny procent synów i córek mądrze i rozsądnie myśli i rozumuje, o którego wielkości świadczą tak liczni święci i błogosławieni, a wśród nich ten współczesny - podziwiany przez cały świat Jan Paweł II? Wydaje się, że szatan bardzo opętał dziś ludzi i może trzeba odprawiać egzorcyzmy, wypowiadając mu ostrą walkę.
W tej dramatycznej sytuacji nie sposób także nie zapytać o solidarność katolicką. Przypominamy sobie lata tuż po wyborze Jana Pawła II na tron Piotrowy. Udało się wówczas narodowi być razem. Wtedy wszyscy wiedzieli, czym jest dla nas, jako narodu, Kościół. Bity i kopany przez ponad 50 lat, pomógł polskim robotnikom wydobyć myśl wyzwoleńczą i siły, pomógł przeżyć trudny czas represji, internowań i przekształceń, tak że Polska stała się przykładem dla Europy i świata. Niektórzy nie chcą dziś pamiętać, że to dzięki polskiej solidarności runął mur berliński, bez strzałów, bez rozlewu krwi, że dzięki idei i przekonaniu Polaków Niemcy zdołali się nie tylko zjednoczyć, ale odbudować zaległości byłej NRD na tyle, że znów stali się wielkim, wiodącym krajem w Europie.
Obecnie Polska znowu jest w sytuacji, gdy nie ma za wiele swojego majątku narodowego, nie ma przemysłu, banków, nie ma tytułów prasowych, których właścicielami byliby Polacy. Tak wielu spośród nas zmuszonych jest znowu szukać chleba za granicą. Boimy się pustego domu i nie wiemy, co będzie jutro. W dodatku media nie są zbytnio zainteresowane mówieniem całej prawdy o sytuacji w kraju, o kłopotach rodzin, o niskich i niepewnych rentach i emeryturach, o marnych zarobkach, o stanie służby zdrowia, drożejących z dnia na dzień świadczeniach, kosztach transportu...
Dlatego nie można nie pytać o katolicką solidarność. Nie chcę mówić o rzeczywistości ugrupowań partyjnych, bo ich nie znam i nie takie jest moje zadanie. Ale myśląc o naszym Kościele, wspólnocie, w której mamy się czuć dobrze i bezpiecznie, tak jak w zaciszu domowym, rodzinnym, zastanawiam się, czy nie powinniśmy przede wszystkim inaczej, życzliwiej spojrzeć na naszych duszpasterzy. Każdemu z nich, gdy szedł do seminarium, przyświecał przecież jeden cel: rozwijać na ziemi królestwo Boże. Jest oczywiste, że nikt sam, bez udziału innych, nie zdoła tego uczynić. A więc niezwykle ważna jest nasza modlitwa za kapłanów, którą możemy ich umacniać, a także konkretna pomoc: ludzkie ręce, które będą przedłużeniem rąk kapłańskich. No i - włączanie się w wielkie dzieła duszpasterskie, zdolne uczynić wiele, jak m.in Krucjata Różańcowa w intencji Ojczyzny. Jeżeli się nie zbierzemy, nie zjednoczymy w dobrym, Bożym celu, pozostaną w katolickiej Polsce gruzy i rumowiska, tak jak się to stało w bolszewickiej Rosji, gdzie nienawiść do chrześcijaństwa spowodowała tak wielkie szkody zwłaszcza w ludzkiej moralności i doprowadziła do unicestwienia wiele dobra.
Drodzy Czytelnicy! Możemy w Polsce zrobić bardzo wiele, ale musi być w nas katolicka świadomość. Musimy wiedzieć, o co chodzi, musimy znać katolicką naukę społeczną - katolicki sposób patrzenia na życie. To rzecz bardzo zwyczajna. Kościół, nasza wiara nie żąda od człowieka niczego więcej, jak tylko zachowania Dekalogu, a przede wszystkim ewangelicznego prawa miłości Boga i bliźniego. Gdy jednak życie wprowadza nas w szczegóły, wtedy mogą pojawiać się wątpliwości czy znaki zapytania. Dlatego w szkole jest katechizacja, żeby uczeń mógł pytać katechetę, jak być dobrym katolikiem. Dlatego są katolickie pisma - nie tylko „Niedziela” - żeby każdy odnajdywał w nich sposób na życie dla siebie. Jak na razie wszyscy możemy z tego korzystać. Zwracam uwagę na „Niedzielę Młodych”, dodatkową wkładkę „Niedzieli”, którą powinniśmy przekazywać młodym osobom w rodzinie i w otoczeniu. Dziś wszyscy mamy także dostęp do mediów elektronicznych, do Internetu, w którym również - zwłaszcza młodzi katolicy - można znaleźć wiele stron poświęconych nauce Kościoła. Oczywiście, nieoceniony jest przekaz Radia Maryja i Telewizji Trwam, a także katolickich diecezjalnych rozgłośni radiowych.
Istnieje więc wiele możliwości, by katolik poznawał i jak najlepiej budował swoją wspólnotę, którą jest Kościół. Nie możemy uciekać przed tymi propozycjami, gdyż tkwi w nich szansa dla polskiego katolicyzmu. Nie możemy być pokoleniem straconym. Nie zsyłajmy też przyszłych pokoleń na banicję wobec Boga. Bo tylko z Nim buduje się prawdziwe szczęście - własne, społeczne, starszych i młodych.
Módlmy się do bł. Jana Pawła II, by wypraszał dla swojej umiłowanej Ojczyzny łaskę miłości do Kościoła i do tych, którzy mu służą jako kapłani lub zakonnicy.
Błogosławiony Janie Pawle II, ratuj Polskę! Pomóż odbudować polską solidarność! Broń przed zatraceniem młode pokolenie Polaków! A tym, którzy są opętani nienawiścią i złem, uproś u Ojca Niebieskiego opamiętanie i szczere nawrócenie...