KS. ADRIAN PUT: – Księże Biskupie, w ostatnim czasie uczestniczył Ksiądz Biskup w specjalnym spotkaniu dla biskupów w Rzymie. Jaki miało ono charakter i czemu miało służyć?

BP TADEUSZ LITYŃSKI: – W dniach od 10 do 20 września odbywała się w Watykanie konferencja z udziałem nowo mianowanych biskupów z Ameryki Północnej i Środkowej, Europy, Australii i Nowej Zelandii zorganizowana przez Kongregację ds. Biskupów. To spotkanie połączyło biskupów diecezjalnych i pomocniczych. Miało ono za cel z jednej strony wspólną modlitwę, ale także pogłębienie rozumienia posługi biskupa w jej wieloaspektowym wymiarze. Przez 10 dni gościliśmy kardynałów prefektów kongregacji bądź też przedstawicieli dykasterii rzymskich z wykładami, które wprowadzały w posługę biskupa w Kościele i wobec świata. Podejmowane w trakcie konferencji tematy to m.in.: „Biskup jako uświęciciel swojego ludu”, „Mistrz modlitwy”, „Ojciec i brat”, „Administrator diecezji”, „Mistrz wiary”, „Uczestnik dialogu międzyreligijnego i ekumenicznego”, „Odpowiedzialny z powołania”.

– Kto uczestniczył zatem w tej konferencji? Czy była ono skierowana do wszystkich nowych biskupów?

– Uczestnikami byli w ok. 30% biskupi diecezjalni oraz w większości nowo wyświęceni biskupi pomocniczy. W liczbie ok. 90 uczestników było nas pięciu biskupów z Polski: biskup łomżyński Janusz Stefanowski, biskup pomocniczy warszawsko-praski Marek Solarczyk, biskup pomocniczy bielsko-żywiecki Piotr Greger, administrator diecezji pelplińskiej Wiesław Śmigiel i ja.

– Kto prowadził zajęcia z księżmi biskupami?

– Nad całością czuwał kard. Marc Ouellet – prefekt Kongregacji ds. Biskupów. Każdego dnia byli z nami inni kardynałowie. Gościliśmy także biskupów z różnych obrządków katolickich, którzy przedstawiali nam sytuację katolików w różnych rejonach świata. Wcześniej Kongregacja Rozkrzewiania Wiary prowadziła spotkanie dla biskupów z Afryki, Azji i Oceanii oraz Ameryki Południowej – pasterzy Kościołów lokalnych, nad którymi czuwa ta kongregacja.
Spotkania i konferencje odbywały się także w grupach kontynentalnych, w których poruszane były specyficzne dla danego regionu problemy. W przypadku Europy to był problem laicyzacji i kryzys rodziny. Ciekawym dla nas doświadczeniem była również obecność kilku biskupów obrządku wschodniego z terenu dzisiejszej Etiopii, Grecji, Albanii i Rumunii w kontekście odbywającej się w tym czasie pielgrzymki papieża Benedykta XVI do Libanu. W wielu dyskusjach i prezentacjach na temat posługi biskupiej często nawiązywano do przykładu papieża Jana Pawła II. Naukę i świadectwo zaangażowania pasterskiego Jana Pawła II często przytaczano w tych dniach. Dla nas, Polaków, miało to szczególne znaczenie.

– Czy podczas szkolenia był również czas na to, aby zapoznać się z Rzymem i samą Kurią Rzymską?

– W ramach tego pobytu mieliśmy możliwość odprawić Mszę św. w Bazylice św. Piotra i być przy grobie św. Piotra. Zwiedzaliśmy także niektóre miejsca ważne dla Kościoła, które na co dzień są zamknięte dla pielgrzymów. Dzięki życzliwości Polaka ks. Alberta Warso, sekretarza Kongregacji Doktryny Wiary, mieliśmy okazję zwiedzić miasto i państwo Watykan od środka. Odwiedziliśmy także Kongregację Doktryny Wiary i oglądaliśmy Ogrody Watykańskie.
Byliśmy także w Instytucie Polskim w Rzymie, który obchodzi 100-lecie istnienia. Mieszkają tam księża z Polski, którzy studiują na uczelniach rzymskich. Ciekawostką jest i to, że sam instytut był również siedzibą prymasa Wyszyńskiego, kiedy przebywał w Rzymie. Także w instytucie dokonało się ostateczne sformułowanie słynnego listu o pojednaniu skierowanego przez biskupów polskich do biskupów niemieckich w 1965 r.

– Zapewne była także możliwość spotkania i rozmowy z Ojcem Świętym?

– Najważniejszym wydarzeniem tej rzymskiej konferencji była audiencja w Castel Gandolfo u papieża Benedykta XVI po jego powrocie z Libanu. Był czas także na osobiste spotkanie z papieżem i błogosławieństwo na posługę biskupią.