Jesteśmy przekonani, że są ludzie, dla których piękno życia i nierozłączna z nim rodzina są istotą i sensem wszystkich codziennych działań. Pokazujemy to każdego dnia swoim życiem, a gdy trzeba, wychodzimy na ulice.
Uczestnicy Marszu dla Życia i Rodziny, który 15 września zgromadził setki mieszkańców Sanoka i okolic, wspólnie wyrazili przekonanie, że rodzina jest receptą na kryzys, a każde dziecko, jak świat światem, chce mieć mamę oraz tatę. Pod hasłem: „Zjednoczenia dla Życia, Rodziny, Ojczyzny” przemaszerowali ulicami, manifestując swoje wsparcie dla życia i wartości rodzinnych.
Za życiem i rodziną
Marsz rozpoczął się o godz. 15 Mszą św. w kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa. Po Eucharystii wierni przeszli w kierunku rynku. Wśród maszerujących można było dostrzec rodziny z dziećmi, młodzież, seniorów oraz przedstawicieli różnych organizacji społecznych i religijnych. Wszyscy zjednoczeni w jednym celu – promowaniu wartości życia i rodziny.
Wydarzenie zakończyło się na sanockim rynku, przed kościołem, gdzie miały miejsce krótkie przemówienia i podziękowania. – Wszystkim, którzy w dniu dzisiejszym poświęcili niedzielę na wspólną modlitwę o szacunek dla życia oraz miłość i szczęście w polskich rodzinach, a następnie we wspólnym Marszu dla Życia i Rodziny ulicami Sanoka zamanifestowali publicznie swoją afirmację życia i rodziny, potwierdzając, że są to wartości bezcenne, które trzeba chronić, a gdy potrzeba także bronić – dziękujemy – wyrażali swoją wdzięczność organizatorzy.
Dziękujemy za dobroć
Jak zauważono podczas przemówień na zakończenie marszu, taka inicjatywa przyczynia się do promowania wartości niezwykle ważnych, a coraz częściej deprecjonowanych i spychanych na dalszy plan: – Z głębi serca dziękujemy za dobroć, która zaowocowała radosnym świętowaniem rodzin, nie tylko z naszego miasta. Dzięki wam mogliśmy publicznie i głośno potwierdzić nasze przywiązanie oraz troskę o sprawy życia i rodziny, dla których dzisiejszy świat, mimo wielu słów i deklaracji, ma coraz mniej szacunku i zrozumienia – mówili organizatorzy.
Dla przybyłych przygotowano poczęstunek. Organizatorzy Marszu dla Życia i Rodziny wyrazili swoją wdzięczność wszystkim uczestnikom za ich obecność i zaangażowanie. Podkreślili, że takie inicjatywy są niezwykle ważne dla budowania silnej i zjednoczonej społeczności, która wspiera życie i najważniejsze wartości.
Wystawiane spektakle skłaniają do refleksji i poruszają serca
„Witajcie w naszym świecie teatru!” – w taki sposób moglibyśmy przywitać każdego Czytelnika w naszej amatorskiej grupie teatralnej. My, czyli grupa młodych pasjonatów, którzy od niemal czterech lat wystawiają na scenie spektakle pełne emocji i refleksji.
Początkiem bieżącego roku zaprosiliśmy sanocką publiczność na nasze czwarte przedstawienie – klasykę polskiego dramatu scenicznego – „Gość oczekiwany” Zofii Kossak-Szczuckiej. To poruszająca opowieść o tym, jak pogoń za sprawami materialnymi może sprawić, że przeoczymy to, co w życiu najważniejsze. A wszystko zaczęło się kilka lat temu od szkolnej szopki bożonarodzeniowej, paru wspomnień naszego opiekuna i niewinnej propozycji, która okazała się dla nas piękną przygodą i przerodziła się w tradycję. Ksiądz Michał opowiedział nam, jak w młodości brał udział w trochę poważniejszych spektaklach, wymienił kilka tytułów, a tym samym rozpalił w nas iskrę. Cieszymy się, że nadal czuwa nad płomieniami, które w sobie nosimy.
W drogę z nami wyrusz, Panie, nam nie wolno w miejscu stać”. Słowa te – pewnie znane wielu oazowiczom czy uczestniczącym w pieszych pielgrzymkach – przypominają prawdę powtarzaną przez stulecia o potrzebie wyruszenia w drogę. Papież Franciszek mówił o zejściu z kanapy, rozumianej oczywiście dużo szerzej niż tylko domowy mebel. Jest w nas pokusa ułożenia sobie życia, spokojnego, wygodnego, bezpiecznego – po prostu po naszemu. Okazuje się, że tego rodzaju postawa ma się nijak do tego, czego oczekuje od nas Pan Bóg. Cisną mi się do głowy w tym momencie także słowa Pana Jezusa skierowane do św. Piotra: „Wypłyń na głębię”. Wyrusz w nieznane, po ludzku nie do zrealizowania. Ważnym elementem naszego kroczenia za Chrystusem jest nie tylko wiara, ale też zaufanie. Piotr – długo po wezwaniu Abrama – uwierzył i zaufał, i opuścił łódź, ale znając historię Starego Testamentu, wiedział, że tak trzeba. Również bohater dzisiejszego pierwszego czytania – Abram musiał się zmierzyć z wolą Bożą i propozycją „wyruszenia w nieznane”. Trwanie w swoim ułożonym świecie, choć na pozór spokojnym i uporządkowanym, może się okazać miejscem, gdzie Bóg pozbawia cię swojego błogosławieństwa. Przejawia się to czasem w stwierdzeniu, że wszystko idzie mi pod górkę. Błogosławieństwo zaś jest przypisane do wędrówki, do pielgrzymowania, do podążania za wolą Bożą. Ty sam stajesz się błogosławieństwem dla innych wtedy, kiedy idziesz za Chrystusem. Człowiek kroczący za Jezusem jest błogosławieństwem dla tych wszystkich, których spotka na drodze swej życiowej wędrówki. Jest to ważne, zwłaszcza dziś, kiedy już trwamy w okresie Wielkiego Postu. Jakim jestem znakiem dla innych? Czy pójście za Jezusem jest łatwe? Oczywiście, że nie. Trudy i przeciwności w głoszeniu Ewangelii są chlebem powszednim. Zapewne wie to każdy, kto podejmuje się tego zadania. Nasza decyzja o pójściu za Chrystusem jest Bożym wezwaniem i powołaniem jednocześnie. Nie wszyscy wyruszają w drogę, nie wszyscy wstają z kanapy swego wygodnego życia, nie wszyscy biorą udział w głoszeniu Dobrej Nowiny. I nie dlatego, że brakuje im daru łaski, która została dana wszystkim, ale po prostu są zwykłymi leniami, różnie tłumaczącymi swój brak zaangażowania. Jezus wyraźnie ukazuje nam drogę ku wieczności, rzuca światło na nasze życie i nieśmiertelność, bo to ona nadaje impuls naszemu zaangażowaniu. Twardo kroczę naprzód, stąpając po ziemi, oczy zaś mam skierowane ku niebu.
W II niedzielę Wielkiego Postu w Kościele w Polsce przeżywany jest dzień modlitwy, solidarności i wsparcia dla misjonarzy. To szczególny moment, który ma przypominać o misyjnym charakterze Kościoła oraz potrzebie modlitewnego i materialnego wsparcia dla osób głoszących Ewangelię w różnych częściach świata. Tegoroczna Niedziela „Ad Gentes” przebiega pod hasłem „Uczniowie-misjonarze pomagają misjom”, które ma podkreślać zaangażowanie wiernych w dzieło ewangelizacji i pomoc misjonarzom.
Ks. Piotr Paga - który pochodzi z archidiecezji warmińskiej - od dwóch lat posługuje jako misjonarz w Ekwadorze, przede wszystkim w parafii w Sabanilli, gdzie łączy życie parafialne, pracę duszpasterską i pomoc materialną lokalnym wspólnotom. Jak sam podkreśla, jego posługa polega na głoszeniu Ewangelii poprzez słowo, sakramenty i codzienne życie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
