Otóż Pierwsza Księga Samuela wskazuje, że był najmłodszym z synów Jessego, pochodził z Betlejem (pokolenie Judy). Według tego przekazu, został on potajemnie namaszczony przez Samuela na króla izraelskiego, choć tę funkcję sprawował wówczas Saul. Warto tu zaznaczyć, że Samuel chciał namaścić innych synów Jessego, gdyż według niego, oni bardziej nadawali się na władców, jednak to Dawid był wybrańcem Boga. Dawid po raz drugi pojawia się na kartach tej księgi, gdy staje naprzeciw olbrzyma filistyńskiego – Goliata, który wyzywa wojsko izraelskie do walki. Wówczas młody pasterz, uzbrojony jedynie w procę, ale z imieniem Boga Izraela na ustach, przyjmuje wyzwanie i ostatecznie szybko pokonuje przeciwnika, czym zyskuje sympatię rodaków i błogosławieństwo Boga. Od tego momentu pełni służbę na dworze Saula, a nawet zostaje dowódcą jego wojsk. Jego rosnąca popularność coraz bardziej złości Saula, bo jak podaje Pismo Święte: „Pobił Saul tysiące, a Dawid dziesiątki tysięcy” (1 Sm 18, 7). Zazdrość stała się przyczyną śmiertelnego konfliktu między Saulem a Dawidem, który kilkukrotnie miał okazję pokonać króla, ale ponieważ widział w nim pomazańca Bożego, darował mu życie. Po śmierci Saula Dawid został królem Judy i obrał Hebron za stolicę swego królestwa (na 7 lat). Później zdobył władzę nad północnymi plemionami oraz przejął Jerozolimę z rąk Jebuzytów i tam przeniósł stolicę, a następnie wprowadził do miasta Arkę Przymierza. Na Syjonie wzniósł pałac królewski, a Jerozolima stała się głównym ośrodkiem religijnym i stolicą zjednoczonego Izraela. Biblia podkreśla jego wierność Bogu i to, że zjednoczył Izraelitów w jeden naród. Nie zbudował jednak świątyni, gdyż prorok Natan mu tego zakazał.

Choć król Dawid uchodzi za najlepszego króla izraelskiego, to jednak Druga Księga Samuela wspomina też o jego upadkach. Najbardziej znany jest jego grzech cudzołóstwa z Batszebą, żoną Uriasza Hetyty, którego Dawid wysłał na śmierć. Po upomnieniu przez proroka Natana Dawid ukorzył się przed Bogiem i ożenił się z Batszebą (Dawid miał wiele żon). Tradycja żydowska przypisuje Dawidowi autorstwo 73 psalmów, widząc w nim poetę oraz pieśniarza, który grał na wielu instrumentach. Trzeba jednak pamiętać, że autorstwo to było rozumiane bardzo szeroko. Pierwsza Księga Kronik ukazuje Dawida w bardzo pozytywnym świetle, pomija niewygodne fakty z jego życia (np. cudzołóstwo lub policzenie ludu izraelskiego). Taki idealny władca Izraela ma być zapowiedzią przyszłego Mesjasza, dlatego w jego potomkach upatrywano Tego, który ma przyjść (narodziny w Betlejem, pochodzenie Dawidowe). Nie dziwi więc, że w Ewangeliach Jezusa nazywano Synem Dawida, rozpoznając w Nim prawdziwego Mesjasza, a rodowód Jezusa podany przez Mateusza w centrum genealogii stawia Dawida (3 razy 14 pokoleń, gdzie liczba 14 wskazuje na imię Dawid). Na Syjonie do dzisiaj jest domniemany grób króla Dawida.