Jaki jest społeczny i etyczny wymiar transpłciowości? – m.in. na to pytanie odpowiada w swojej najnowszej książce o. prof. Edmund Kowalski, redemptorysta.
Każdego dnia konfrontujemy się z trudnymi dylematami, nawet jeśli sobie tego wprost nie uświadamiamy. Problemy bioetyczne dotykają nas bezpośrednio bądź pośrednio, począwszy od kwestii związanych z antykoncepcją, przez techniki in vitro, transpłciowość i kwestię legalizacji związków partnerskich, na dramacie dzieci nieuleczalnie chorych skończywszy. To od nas zależy, jakie postawy moralne przyjmiemy wobec tych zagadnień. Szybko zachodzące zmiany w ludzkiej mentalności odciskają ogromne piętno na sumieniach, zwłaszcza w odniesieniu do stopnia akceptacji ideologii gender, legalizacji związków partnerskich i aborcji. Rodzi to wiele dylematów sumienia u poszczególnych osób, a zarazem stanowi wyzwanie dla spowiedników, którzy w konfesjonałach konfrontują się z osobami żałującymi swoich nieopatrznych czynów odnoszących się do tych kwestii. Jak podejść do penitenta, który stosował środki wczesnoporonne albo do osoby z zespołem dezaprobaty płci? Z tymi wyzwaniami mierzy się o. prof. Edmund Kowalski w książce Bioetyka społeczna w konfesjonale. Jest to kolejna refleksja o. Kowalskiego na te tematy. Wcześniej autor wydał bardzo dobrze przyjętą przez czytelników dwutomową publikację Bioetyka w konfesjonale. Tym razem koncentruje uwagę na perspektywie społeczno-moralnej całości życia człowieka – od poczęcia do naturalnej śmierci.
Odbiorcami Bioetyki społecznej w konfesjonale są przede wszystkim duszpasterze oraz spowiednicy, niemniej jednak publikację tę można polecić każdej osobie, która chce poszerzyć wiedzę na ten temat.
ioetyka społeczna w konfesjonale. Vademecum dla duszpasterzy i spowiedników
Edmund Kowalski CSsR
Wydawnictwo: Homo Dei
Książka do nabycia:
ksiegarnia.niedziela.pl
tel. 34 324 36 45
ksiegarnia@niedziela.pl
Duszpasterstwo Akademickie w Radomiu zaprasza na Noc Konfesjonałów. To już stała praktyka adwentowa w wielu polskich parafiach. Wydarzenie daje możliwość skorzystania z sakramentu pokuty dla tych osób, którym trudno było skorzystać ze spowiedzi w czasie parafialnych rekolekcji adwentowych.
Kapłani będą czekać w konfesjonałach w piątek, 16 grudnia od godz. 21.00 do północy. Adresatami są ci, którzy nie mają możliwości w ramach spowiedzi parafialnej skorzystać z sakramentu pokuty.
Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
Naszym zadaniem jest budowanie autentycznych relacji - pisze Ojciec Święty w Orędziu na 60 Światowy Dzień Środków Społecznego Przekazu. Jego hasłem są słowa: „Chronić ludzkie głosy i twarze”. Będzie on obchodzony w Polsce w trzecią niedzielę września, 20 września. Papież zaznacza, iż strzeżenie ludzkich głosów i twarzy oznacza strzeżenie osoby, jej godności i jej powołania do spotkania.
Twarz i głos są cechami unikalnymi, wyróżniającymi każdej osoby - ukazują jej niepowtarzalną tożsamość i są elementem konstytutywnym każdego spotkania. Starożytni dobrze o tym wiedzieli. Tak więc, aby zdefiniować osobę ludzką, starożytni Grecy używali słowa „twarz” (prósopon), które etymologicznie wskazuje na to, co znajduje się przed wzrokiem, miejsce obecności i relacji. Łaciński termin persona (od per-sonare) zawiera natomiast w sobie dźwięk - nie jakikolwiek dźwięk, ale niepowtarzalny głos konkretnej osoby.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
